Oleśnica
| Oleśnica | |||||
Ratusz |
|||||
|
|||||
| Państwo | |||||
| Województwo | |||||
| Powiat | oleśnicki | ||||
| Gmina | gmina miejska | ||||
| Prawa miejskie | 22 lutego 1255 | ||||
| Burmistrz | Jan Bronś | ||||
| Powierzchnia | 20,96 km kw. km² | ||||
| Wysokość | ok. 150 m n.p.m. | ||||
| Populacja (2012) • liczba ludności • gęstość |
37 237 1 762,7 os./km² |
||||
| Strefa numeracyjna |
+48 71 | ||||
| Kod pocztowy | 56-400 | ||||
| Tablice rejestracyjne | DOL | ||||
| TERC (TERYT) |
5020314011 | ||||
| Hasło promocyjne: Oleśnica – miasto wież i róż | |||||
|
Urząd miejski
Rynek-Ratusz56-400 Oleśnica |
|||||
| Strona internetowa | |||||
| BIP | |||||
Oleśnica (staropol. Olesznica, niem. Oels) – miasto i gmina w województwie dolnośląskim, w powiecie oleśnickim, położone na lewym brzegu rzeki Oleśnicy (dopływ Widawy). Pod względem geograficznym Oleśnica leży na Nizinie Śląskiej na wysokości 150 m n.p.m.
Historycznie leży na Dolnym Śląsku. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa wrocławskiego.
Nazwa[edytuj]
Nazwa miasta pochodzi od nazwy drzewa olchy (staropol. Olszyna, Olsza), od której wywodziła się historyczna nazwa miasta Olesznica.[3][4] W roku 1214 wymieniona w zlatynizowanej formie Oleznic, w akcie lokacji na prawie średzkim z 22 lutego 1255 roku Civitas nostra Olsnicz. W 1295 w kronice łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) miejscowość wymieniona jest jako Olsnice.[5]
W spisanym ok. 1300 roku średniowiecznym łacińskim utworze opisującym żywot świętej Jadwigi Vita Sanctae Hedwigis miasto wymieniane jest w zlatynizowanej staropolskiej formie Olsnicz.[6] W spisanym po łacinie dokumencie średniowiecznym z 1314 roku miasto wymienione jest pod nazwą Olesniz.[7]
W 1750 roku polska nazwa "Oleśnica" wymieniona jest w języku polskim przez Fryderyka II pośród innych miast śląskich w zarządzeniu urzędowym wydanym dla mieszkańców Śląska[8]. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego wydany pod koniec wieku XIX wymienia dwujęzyczne nazwy miejscowości – polską Oleśnica oraz niemiecką Oels.[9]
Historia[edytuj]
Od 1294 roku należała do księstwa głogowskiego. Prawa miejskie uzyskała 22 lutego 1255 roku – książę wrocławski Henryk III Biały nadał lokację na prawie średzkim Civitas nostra Olsnicz. Od 1320 r. Oleśnica stała się stolicą księstwa i miastem rezydencjalnym księcia Konrada I, tytułującego się spadkobiercą Korony Polskiej. Po śmierci Konrada Białego Młodszego, ostatniego władcy z miejscowej linii Piastów w roku 1492, Oleśnica wraz z księstwem została przekazana ziębickiej linii czeskich Podiebradów, a od 1647 r. przeszła we władanie książąt wirtemberskich.
Już pod koniec XIII wieku działała tu mennica. Oleśnica korzystała ze swego położenia na szlaku z Wrocławia do Wielkopolski. Miała znaczące związki z Krakowem. W Oleśnicy znajdowała się ważna drukarnia, a także znane gimnazjum. W 1824 powstała tu loża wolnomularska "Wilhelm pod ukoronowaną kolumną", która istniała do 1935 roku[10].
W połowie XVII wieku polsko-niemiecka granica językowa przebiegała niedaleko Oleśnicy, włączając miasto do terytorium o dominacji języka polskiego[11]. W Oleśnicy swoje dzieła wydawał m.in. Adam Gdacjusz zwany "Śląskim Rejem" oraz Jerzy Bock[12].
Ponowny rozkwit miasta nastąpił w 2. połowie XIX w. W 1850 r. ulokowano w Oleśnicy garnizon, zaś w 1868 r. przeprowadzono przez miasto strategiczną linię kolejową, łączącą Wrocław z Górnym Śląskiem. Miasto rozbudowało się w trzech kierunkach:
- na południe, wzdłuż Ohlauer Straße (dziś ul. 3 maja), gdzie wzniesiono m.in. gmachy poczty, sądu, gimnazjum, starostwa, szkoły ewangelickiej, a także gazownię miejską
- na wschód, wzdłuż Nachodstraße (dziś ul. Lwowska), gdzie wzniesiono szpital miejski, szkołę (Logau-Oberrealschule), a w 1913 r. obszerne zakłady naprawcze kolei niemieckich (Reichsbahn-Ausbesserungswerk)
- na północny wschód, wzdłuż Wartenberger Straße (dziś ul. Wojska Polskiego), gdzie w latach 70. XIX w. zbudowano koszary, a później także wieżę ciśnień, urząd skarbowy i stadion miejski
Podczas zajmowania Oleśnicy przez Armię Czerwoną doszło do walk, które spowodowały znaczne pożary całych pierzei i kwartałów miasta, miała na to wpływ gęsta zabudowa. Potem miały również miejsce przypadki podpaleń celowych lub przypadkowych, które powiększyły rozmiary zniszczeń. Powodowali je czerwonoarmiści, szabrownicy i poszukiwacze "skarbów". Oleśnica stała się ważną bazą logistyczną i lotniczą dla wojsk zdobywających Wrocław. Każde podpalenie dezorganizowało funkcje transportowe, medyczne, bytowe i zagrażało samolotom startującym lub lądującym na lotniskach oleśnickich. W okresie od stycznia 1945 r. do września 1946 r. – liczba zniszczonych lub spalonych budynków mieszkalnych wyniosła 987, tj. 53%, inne dane podają 45%, a ogólną ilość zniszczeń przyjmuje się na 60, 70, 75 lub 80% (zależnie od źródła i poglądów politycznych). Przejęcie miasta przez polskie władze administracyjne nastąpiło 7 lipca 1945 r.
Zabytki[edytuj]
Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[13]:
- ośrodek historyczny miasta
- kościół – bazylika par. pw. św. Jana Apostoła, ul. Łużycka 4, z k. XIII w., XIV w., drugiej poł. XV w., l. 1906-08
- kościół klasztorny benedyktynów pw. Najświętszej Maryi Panny i św. Jerzego, z drugiej poł. XIV w., 1609 r.; obecnie parafialna cerkiew prawosławna Zaśnięcia Bogurodzicy
- kościół pomocniczy pw. Świętej Trójcy, ul. Okrężna, z l. 1738-76 – XVIII wiek
- synagoga, ob. kościół ewangelicki pw. Zbawiciela, św. Salwatora, z XV w., l. 1733-34
- zamek z XIII wieku, przebudowany w latach 1585-1600, XVIII w. , ul. Zamkowa 4
- mury obronne, z pierwszej poł. XIV w. – poł. XVI w., duże fragmenty średniowiecznych murów, także mury obronne zachodnie
- wieża Bramy Wrocławskiej – z XIV wiek w.
- ratusz, z pocz. XV w., 1536 r., 1750 r.
- dom, ul. Bociania 11, z pierwszej poł. XVIII w.
- dom, ul. Bociania 12, z XVIII w.
- dwa domy, Rynek 47 i 48, z pocz. XIX w.
- szkoła, ul. Słowackiego 4, z l. 1911-13
- „Dom Wdów”, ob. Szkoła Muzyczna I stopnia Im. Fryderyka Chopina i Społeczne Ognisko Muzyczne, ul. Matejki 18, z 1680 r.
- zespół koszar kawalerii, z XIX/XX w., ul. Wojska Polskiego:
- pięć budynków koszarowych
- magazyn
- stołówka i kuchnia
- wartownia
- ujeżdżalnia, obecnie hala sportowa
- trzy stajnie, obecnie garaże i warsztaty
- cztery budynki gospodarcze
- ogrodzenie z bramami
- kasyno, ul. Wojska Polskiego 58, z 1905 r.
inne zabytki:
- kolumna Złotych Godów, z XVIII wieku
- kolumna Zwycięstwa, z 1873 r.
- wieża ciśnień przy ul. Wojska Polskiego
- budynek I Liceum Ogólnokształcącego i Gimnazjum nr 2
Miejsca pamięci narodowej[edytuj]
- pomnik Braterstwa Broni Polsko-Radzieckiego
- cmentarz wojskowy Armii Czerwonej
- pomnik Fryderyka Chopina
- skwer Kombatantów II wojny światowej
Edukacja[edytuj]
Szkoły oraz instytucje oświatowe w Oleśnicy
- Szkoła Podstawowa Gminy Oleśnica
- Szkoła Podstawowa nr 2 im. Jana Kilińskiego
- Szkoła Podstawowa nr 4 im. Romana Podoskiego
- Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi nr 6 im. Janusza Korczaka
- Szkoła Podstawowa nr 7 im. Jana Pawła II
- Szkoła Podstawowa nr 8 im. Noblistów Polskich
- Katolicka Szkoła Podstawowa w Oleśnicy
- Gimnazjum nr 1 im. Książąt Oleśnickich
- Gimnazjum nr 2 im. Armii Krajowej
- Gimnazjum nr 3 im. Podróżników i Odkrywców Polskich
- Gimnazjum Gminy Oleśnica
- I Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego
- II Liceum Ogólnokształcące im. ks. Jana Twardowskiego
- Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych im. Marii Skłodowskiej-Curie
- Powiatowe Centrum Kształcenia Zawodowego
- Powiatowe Centrum Edukacji i Kultury
Transport[edytuj]
Transport drogowy[edytuj]
Przez Oleśnicę przebiega droga krajowa oraz drogi wojewódzkie:
- droga krajowa nr 8 granica państwa – Kudowa-Zdrój – Wrocław – Oleśnica – Wieluń – Piotrków Trybunalski – Warszawa – Białystok – Budzisko – granica państwa
- droga wojewódzka nr 340 relacji Oleśnica – Trzebnica – Wołów – Ścinawa
- droga wojewódzka nr 451 relacji Oleśnica – Bierutów – Namysłów
- droga krajowa nr 25 relacji Oleśnica – Ostrów Wielkopolski – Kalisz – Bydgoszcz – Koszalin – Kołobrzeg
Komunikację miejską w Oleśnicy od lutego 2008 obsługuje firma Polbus-PKS[14]. Są to cztery linie komunikacji miejskiej.
Miasto posiada duży dworzec autobusowy i dogodne połączenia z głównymi miastami w Polsce. Autobusy linii 504 (514, 554) do sąsiedniego Wrocławia kursują tu średnio co 30 minut[15]
Kolej[edytuj]
Oleśnica posiada dwie stacje kolejowe. Oleśnica (stacja kolejowa) i Oleśnica Rataje Jest to duży węzeł kolejowy, krzyżują się tu linie z Wrocławia, Ostrowa Wielkopolskiego i z Katowic przez Lubliniec, Kluczbork.
Niegdyś na Ratajach można było rozpocząć podróż ekspresem. Po blisko 40 latach kursowania odjechał z Oleśnicy Rataje ostatni pociąg międzynarodowy Bohemia, łączący stolice Polski i Czech. Dwa lata wcześniej zakończył tu kursowanie pociąg relacji Warszawa – Drezno.
Demografia[edytuj]
Dane z 30 czerwca 2006[16]:
| Opis | Ogółem | Kobiety | Mężczyźni | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| jednostka | osób | % | osób | % | osób | % |
| populacja | 36 927 | 100 | 19 251 | 52,1 | 17 717 | 47,9 |
| gęstość zaludnienia (mieszk./km²) |
1764,6 | 918,9 | 845,7 | |||
Dzielnice, powierzchnia[edytuj]
Dzielnice miasta Oleśnica: Centrum, Serbinów, Lucień, Lucień Osiedle, Wądoły, Rataje (Stare, Nowe), Zielone Ogrody. Według danych z roku 2008 ogólna powierzchnia gruntów to 2096 hektarów, w tym:
- grunty orne 1107 ha
- sady 37 ha
- łąki i pastwiska 160 ha
Miasto stanowi 2% powierzchni powiatu.
Kultura[edytuj]
Imprezy kulturalne:
- Święto Miasta (Dni Oleśnicy)
- Dni Europy
- Oleśnicki Wyskok
- Festiwal Jazz na Kanapie
- Próba mikrofonu
- Powiatowe Prezentacje Kulturalne
Media[edytuj]
W Oleśnicy funkcjonują:
- tygodnik Panorama Oleśnicka
- tygodnik Oleśniczanin
- Lokalny Portal Internetowy MojaOlesnica.pl
- Radio RMF Maxxx
Wspólnoty religijne[edytuj]
Na terenie miasta działalność duszpasterską prowadzą następujące kościoły i wspólnoty wyznaniowe:
- Kościół rzymskokatolicki
- Parafia św. Jana Apostoła
- Parafia Matki Bożej Miłosierdzia
- Parafia Najświętszej Maryi Panny Fatimskiej
- Zgromadzenie Ss. Świętego Feliksa z Kantalicjo
- Kościół katolicki obrządku bizantyjsko-ukraińskiego
- Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny
- Kościół Ewangelicko-Augsburski
- Filiał w Oleśnicy
- Kościół Zielonoświątkowy
- Zbór w Oleśnicy, ul. Łużycka 22
- Świadkowie Jehowy
- 3 zbory w Oleśnicy; Sala Królestwa, ul. Stolarska [18]
Oleśnica jako garnizon wojskowy[edytuj]
Jednostki stacjonujące po 1945 (rozwiązane):
- 51. zapasowy batalion specjalistów lotniczo-technicznych
- Techniczna Oficerska Szkoła Wojsk Lotniczych w Oleśnicy
- 19 Samodzielny Batalion Rozpoznawczy
- 1 Szkolny Pułk Samochodowy
- Wojskowy Ośrodek Szkolenia Spadochronowego (WOSSpad)
- KBW Oleśnica
Jednostki stacjonujące po 1945:
- Techniczna Oficerska Szkoła Wojsk Lotniczych
- Centralny Ośrodek Szkolenia Specjalistów Technicznych Wojsk Lotniczych
- Centrum Szkolenia Inżynieryjno-Lotniczego
- Szkoła Chorążych Personelu Technicznego Wojsk Lotniczych
Jednostki stacjonujące w Garnizonie Oleśnica od 2004 roku:
- 2 kompania regulacji ruchu od 01.04.2005r.
- 3 kompania regulacji ruchu ( przeniesiona w 2011 r. do Niska )
- 82 batalion ewakuacji sprzętu
- 10 Rejonowe Warsztaty Techniczne
- 3 Wojskowy Ośrodek Metrologii
- Wojskowa Administracja Koszar nr 1
- Archiwum Wojskowe w Oleśnicy
- Garnizonowy Węzeł Łączności w Oleśnicy
- Centrum Koordynacji Ruchu Wojsk na Teatrze Oleśnica
Sport w Oleśnicy[edytuj]
W mieście przy ul. Brzozowej znajduje się stadion miejski z dwoma boiskami do gry w piłkę nożną i bieżnią lekkoatletyczną oraz zabytkową trybuną krytą z 1936 r. Przy ul. Spacerowej znajduje się nowo wybudowany kompleks sportowo-rekreacyjny, a przy ul. Kochanowskiego nowoczesna hala sportowa wraz z boiskami zewnętrznymi. Bazę sportową uzupełniają trzy boiska "Orlik".
- Kluby sportowe
- Miejski Klub Sportowy "Pogoń" Oleśnica (wielosekcyjny: piłka nożna – liga okręgowa, piłki ręczna – II liga, brydż – III liga, szachy – III liga)
- Młodzieżowa Szkółka Piłkarska "Rataje" Oleśnica
- Miejski Klub Pływacki "Atol" Oleśnica
- Stowarzyszenie Piłki Ręcznej Oleśnica
- Oleśnicki Klub Hokejowy "Orły" Oleśnica
- Integracyjne Stowarzyszenie Rozwoju Sportu MOKiS "Siatkarz" Oleśnica
- Powiatowy Integracyjny Klub Sportowy "Orzeł" Oleśnica z wychowankiem, ostatnim medalistą olimpijskim w boksie z Barcelony Wojciechem Bartnikiem
- Klub Taekwon-do Ge-Baek
- Klub Sportowy "Dosan"
- Judo "Tigers" Oleśnica
- Yureco Bike Team Oleśnica
- Powiatowy Szkolny Związek Sportowy w Oleśnicy
- Międzyszkolny Integracyjny Klub Sportowy "Junior"
- Oleśnicki Klub Modelarski
- Oleśnickie Stowarzyszenie Sportowe
- Oleśnickie Towarzystwo Tenisowe "Smecz"
- Powiatowy Integracyjny Klub Sportowy "Orzeł
- Wojskowy Klub Sportowy "Oleśniczanka"
- Wojskowy Klub Spadochronowy "Skrzydło"
- Wojskowe Koło PTTK nr 20
Współpraca międzynarodowa[edytuj]
Miasta i gminy partnerskie:
Oleśniczanie[edytuj]
- Wojciech Bartnik – medalista olimpijski w boksie (Barcelona 1992)
- Jerzy Bock – kaznodzieja, pisarz religijny, poeta
- Monika Bolly – aktorka
- Antoni Cieszyński – stomatolog, dziekan Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, twórca polskiej stomatologii
- Zdzisław Janiak – gitarzysta rockowy, ex-Budka Suflera
- Janusz Maksymiuk – były poseł Samoobrony RP
- Joanna Pach – aktorka serialowa i dubbingowa
- Jan Sinapius - pisarz, autor dzieła Olsnographia oder Eigentliche Beschreibung des Oelßnischen Fürstenthums in Nieder-Schlesien
- Andrzej Szczypkowski – piłkarz, m.in. w drużynie mistrza Polski Zagłębia Lubin, wychowanek Pogoni Oleśnica
- Jerzy Żyszkiewicz – były poseł Samoobrony RP
Zobacz też[edytuj]
- Miasta w Polsce
- Stara Synagoga w Oleśnicy
- Cmentarz żydowski w Oleśnicy
- książęta oleśniccy
- Zamek oleśnicki
- Ludność Oleśnicy
Linki zewnętrzne[edytuj]
- Strona internetowa miasta Oleśnicy
- Strona internetowa gminy Oleśnica
- Kompendium wiedzy o historii Oleśnicy online dr Marka Nienałtowskiego
- Zbiór starych widokówek Oleśnicy
Bibliografia[edytuj]
- Starzewska M., Oleśnica Ossolineum. Wrocław. 1963
- Historia Śląska pr. zbior. pod red. Marka Czaplińskiego, Uniwersytet Wrocławski. Wrocław 2002
- Kulak T., Mrozowicz W. Syców i okolice od czasów najdawniejszych po współczesność Wrocław-Syców. 2000
- Jasiński. K. Rodowód Piastów śląskich T.2 Wrocław 1972
- Galas Al., Galas Ar. Dzieje Śląska w datach, Wrocław 2001
Przypisy
- ↑ Ludność 2012
- ↑ Pruski dokument z roku 1750 ustalający urzędowe opłaty na Śląsku – "Wznowione powszechne taxae-stolae sporządzenie, Dla samowładnego Xięstwa Sląska, Podług ktorego tak Auszpurskiey Konfessyi iak Katoliccy Fararze, Kaznodzieie i Kuratusowie Zachowywać się powinni. Sub Dato z Berlina, d. 8. Augusti 1750"
- ↑ www.poradniajezykowa.us.edu.pl
- ↑ www.olesnica.pl
- ↑ Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis online
- ↑ "Monumenta Poloniae Historica", Tom IV, Akademia Umiejętności w Krakowie, Lwów 1884, "Vita Sanctae Hedwigis", str. 545.
- ↑ Georg Korn, "Breslauer Urkundenbuch", Erster Theil, Breslau, Verlag von Wilhelm Gottlieb Korn 1870, str.88.
- ↑ "Wznowione powszechne taxae-stolae sporządzenie, Dla samowładnego Xięstwa Sląska, Podług ktorego tak Auszpurskiey Konfessyi iak Katoliccy Fararze, Kaznodzieie i Kuratusowie Zachowywać się powinni. Sub Dato z Berlina, d. 8. Augusti 1750".
- ↑ Oleśnica w "Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego" Tom VII, str. 472
- ↑ Wolnomularstwo w Oleśnicy (pol.). olesnica.org. [dostęp 2011-09-08].
- ↑ Dorota Borowicz, Mapy narodowościowe Górnego Śląska od połowy XIX wieku do II Wojny Światowej. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2004, s. 33. ISBN 83-229-2569-7
- ↑ Wincenty Ogrodziński, Nauka domowa i wyjątki z Agendy, „Biblioteka pisarzy śląskich”, Katowice 1936. Książka w wersji cyfrowej na stronach PBI
- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 22.9.2012]. ss. 129,130.
- ↑ Komunikacja miejska w Oleśnicy (pol.). polbus.pl. [dostęp 2011-09-08].
- ↑ Odjazdy autobusów z Dworca Centralnego PKS. , 2011-06-01. wroclaw.pl (pol.).
- ↑ Baza Demograficzna – Tablice predefiniowane – Wyniki badań bieżących; Stan i struktura ludności; Ludność według płci i miast (pol.). GUS. [dostęp 2010-09-14].
- ↑ Wykaz parafii na stronie Kościoła
- ↑ Zbory: Oleśnica-Północ, Oleśnica-Wschód, Oleśnica-Zachód, Sala Królestwa w Oleśnicy
|
||||||||||||||||
|
||||||||||||||