Siedmiorzecze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Siedmiorzecze. Nazwy topograficzne w języku rosyjskim (1900)
Polska mapa z 1903 roku pokazująca rejon Siedmiorzecza (na mapie jako Semirjecze)

Siedmiorzecze (ros. Ceмиpeчьe, kaz. Жетысу, kirg. Жетисуу) - region historyczny w Azji Środkowej nad granicą chińską, za czasów Imperium Rosyjskiego osobny obwód (obłast’) ze stolicą w Wiernym (Ałmaty), obecnie należący w większości do Kazachstanu, częściowo do Kirgistanu (wschodnia połowa kraju, dolina rzeki Talas, powiat Biszkek) i Chin (ujgurski region autonomiczny Sinciang).

Siedmiorzecze leży na przedgórzu Tienszanu i wzięło nazwę od siedmiu rzek, które spływają z łańcucha północnego Tienszanu do jezior Bałchasz, Sasykköl i Ała-kol: Ili, Karatał, Bien, Aksu, Lepsy, Baskan i Sarkandu. Obejmuje obszar 402 200 km². Na zachodzie granicą jego jest grzbiet gór Karatau, na wschodzie graniczy z Dżungarią, na północy z jeziorem Bałchasz. Góry są do wysokości 2000 m porośnięte drzewostanem liściastym, szczyty drzewami iglastymi. Rolnictwo uprawia się tylko na płn. zachodzie, w dolinie rzeki Ili, reszta obszaru, pokryta wegetacją pustynną jest użytkowana jako zimowe pastwiska.

Region zamieszkany jest głównie przez Kazachów, ale posiada także rosyjskojęzyczną ludność kozacką - Kozaków Siedmiorzeckich (w końcu XIX wieku - 14 stanic).

Główne miasta w regionie Siedmiorzecza to:


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]