Sietesz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sietesz
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat przeworski
Gmina Kańczuga
Liczba ludności (2011) 1974
Strefa numeracyjna (+48) 16
Kod pocztowy 37-206
Tablice rejestracyjne RPZ
SIMC 0604531
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Sietesz
Sietesz
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sietesz
Sietesz
Ziemia 49°59′15,6″N 22°20′44,6″E/49,987667 22,345722

Sieteszwieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie przeworskim, w gminie Kańczuga.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Otton z Pilczy – Pilecki w 1375 r. nadaje rycerzowi Wierzbieńcie wieś Mikulicze (Mikulice), jednocześnie wymienia w nim wsie sąsiednie jak: Sethescha (Sietesz), Nizaczyce (Niżatyce), Ostrów. Potem te dobra dziedziczyła Elżbieta Granowska z Pileckich (ur. ok. 1372, zm. 12 maja 1420 w Krakowie) – trzecia żona Władysława Jagiełły, królowa Polski.

Była jedynym dzieckiem wojewody sandomierskiego dziedzica Sieteszy Ottona z Pilczy i Jadwigi Melsztyńskiej (matki chrzestnej Jagiełły c. Jana siostra Spytki). Gdy w 1384 r. umarł jej ojciec, odziedziczyła po nim ogromne posiadłości łańcuckie oraz Sietesz i Pilicę stając się najbogatszą panną w Polsce. Sietesz była wzmiankowana w dokumencie z 1384 roku. Podczas trwającego 13 lat małżeństwa z Wincentym Granowskim, Elżbieta urodziła dwóch synów i trzy córki. Zorganizowała tu parafię przed 1391 rokiem. 12 grudnia 1410 r. Elżbieta została wdową i poślubiła 2 maja 1417 r. w Sanoku Króla Polski Władysława Jagiełłę. I tak Sietesz stała się miejscowością królewską. W 1450 roku właścicielem był Jan z Pilczy syn Eżbiety Granowskiej[1].

W 1515 r. Sietesz należała do tzw. klucza kańczudzkiego. W XVII w istniał tu dwór obronny, który został zniszczony w czasie wojen szwedzkich. W II poł. XIX w. była tu własność rodziny Łastawieckich.

W sierpniu 1943 r. Wehrmacht rozstrzelał w lesie 17 Polaków pochodzenia żydowskiego. Na miejscu egzekucji znajduje się mogiła pomordowanych.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • kościół parafialny, neogotycki (1906-1910) – zbudowany według projektu M. Kowalczuka. Wewnątrz kościoła – część starego, barokowego wyposażenia. Parafia sprzed 1391 roku.
  • zespół dworski rodziny Łastawieckich
  1. ruiny dworu o XVIII-wiecznym rodowodzie
  2. park z XVIII w., przekomponowany w XIX w. na ogród typu krajobrazowego
  3. kaplica grobowa Łastawieckich (II poł. XIX w.)
  4. źródełko Świętego Antoniego

Przypisy

  1. Akta Grodzkie i Ziemskie z czasów Rzeczypospolitej Polskiej z Archiwów tak zwanego bernardyńskiego we Lwowie wydane staraniem Galicyjskiego Wydziału Krajowego. 1888 rok. Tom 13.Termini terrestres Przeworscenses 1450.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]