Sikora lazurowa
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Sikora lazurowa | |
| Cyanistes cyanus[1] | |
| (Pallas, 1770) | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ptaki |
| Podgromada | Neornithes |
| Nadrząd | neognatyczne |
| Rząd | wróblowe |
| Podrząd | śpiewające |
| Rodzina | sikorowate |
| Rodzaj | Cyanistes |
| Gatunek | sikora lazurowa |
| Kategoria zagrożenia (CzKGZ)[2] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Sikora lazurowa (Cyanistes cyanus syn. Parus cyanus) – niewielki ptak z rodziny sikor, zamieszkujący północną-wschodnią Europę i Azję. W Polsce bardzo rzadka i tylko jako gość zimowy: zalatuje sporadycznie, obserwowana ok. 36 razy[3].
- Cechy gatunku
- Podobna do sikory modrej, lecz w ubarwieniu więcej bieli i niebieskiego. Obie płci ubarwione jednakowo. Spód ciała i głowa białe, przez oko biegnie granatowa kreska, na tyle głowy tworząc opaskę. Grzbiet szaro-niebieski, skrzydła ciemnoniebieskie z charakterystycznym, szerokim białym lusterkiem bardzo dobrze widocznym w locie. Ogon stosunkowo długi, niebieski z białymi brzegami. Na kuprze pióra niebieskie z białymi końcówkami. Młode podobne do dorosłych.
- Wymiary średnie
- długość ciała: 13 cm
rozpiętość skrzydeł: 19-20 cm
masa ciała: ok. 11-13 g. - Biotop
- Lasy liściaste i mieszane strefy umiarkowanej i subarktycznej.
- Gniazdo
- Jak u innych sikor wykute w niewielkiej dziupli. Składa się z włóczek, piór, traw i drobnych roślin, nitki itp.
- Jaja
- Składa ok. 10 jaj z ciemnym i gęstym plamkowaniem. Wysiadywane są przez ok. 12-14 dni.
- Pisklęta
- Pisklęta, jak u innych sikor są liczne, ale niestety, rzadko udaje się przeżyć wszystkim. Są karmione przez rodziców i wychowywane przez ok. 30 dni.
- Pożywienie
- Owady i nasiona.
- Ochrona
- Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową[4].
Przypisy
- ↑ Cyanistes cyanus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Cyanistes cyanus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Ludwik Tomiałojć, Tadeusz Stawarczyk: Awifauna Polski. Rozmieszczenie, liczebność i zmiany. Wrocław: PTPP "pro Natura", 2003, s. 690. ISBN 83-919626-1-X.
- ↑ Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną Dz. U. z 2004 r. Nr 220, poz. 2237
