Stan padaczkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Stan padaczkowy (łac. status epilepticus) – to sytuacja, kiedy napad padaczkowy utrzymuje się ponad 30 minut lub występuje seria napadów, między którymi chory nie odzyskuje przytomności.

Stan padaczkowy, niezależnie od typu, jest stanem zagrożenia życia i wymaga intensywnego leczenia. W trakcie długiego utrzymywania się napadu padaczkowego, dochodzi do nagromadzenia wydzieliny w drzewie oskrzelowym, obturacji dróg oddechowych oraz zwiększonego ryzyka zachłyśnięcia. Każdy z tych czynników, w przypadku odpowiednio długiego czasu występowania może doprowadzić do wystąpienia niewydolności oddechowej. Zmniejszenie wentylacji doprowadza do pogorszenia perfuzji, co prowadzi do niedotlenienia mózgu.

Jednocześnie przedłużający się stan padaczkowy doprowadza do obrzęku mózgu, wzrostu ciśnienia płynu mózgowo-rdzeniowego oraz rozwoju kwasicy, która dodatkowo nasila powyższe procesy.

Wyróżnia się:

  • stan padaczkowy z uogólnionymi napadami drgawkowymi (ang. convulsive status epilepticus, CSE)
  • stan padaczkowy niedrgawkowy (ang. noncolvulsice status epilepticus, NCSE)
  • stan padaczkowy napadów częściowych prostych (ang. simple partial status epilepticus, SPSE)[1].

Stan padaczkowy z uogólnionymi napadami drgawkowymi[edytuj | edytuj kod]

Występuje z częstością 10 – 41 przypadków na 100 000, często u osób bez wcześniejszego wywiadu w kierunku padaczki. Jego przyczynami mogą być:

Stan padaczkowy niedrgawkowy[edytuj | edytuj kod]

Może przebiegać jako:

  • stan padaczkowy napadów nieświadomości
  • stan padaczkowy napadów częściowych złożonych
  • stan padaczkowy w śpiączce

Stan padaczkowy napadów częściowych złożonych najczęściej przybiera postać napadów ogniskowych z przedłużonymi zaburzeniami świadomości. Stan padaczkowy napadów nieświadomości odnosi się do przedłużonego uogólnionego napadu nieświadomości, któremu towarzyszą zmiany w zapisie EEG (najczęściej typu iglica – fala wolna 3 Hz).

Stan padaczkowy napadów częściowych prostych[edytuj | edytuj kod]

Cechuje się bardzo bogatą symptomatologią i bywa często błędnie traktowany jako zaburzenia zachowania, zatrucie, lub u osób starszych jako zaburzenia psychiczne lub otępienie. W różnicowaniu decydującą rolę odgrywa badanie EEG.

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

W postępowaniu przedlekarskim, należy przede wszystkim zabezpieczyć chorego przed możliwością urazu oraz zapewnić drożność dróg oddechowych. Postępowanie lekarskie obejmuje stosowanie szeregu leków, takich jak:

Powyższe leki stosuje się stopniowo, kolejny lek włącza się w przypadku nieskuteczności poprzedniego. Dodatkowo można stosować wlew dożylny glukozy z tiaminą[2]. W przypadku nieskuteczności tego postępowania, stosuje się także znieczulenie ogólne i zwiotczenie pacjenta.

Przypisy

  1. Jędrzejczak J. Objawy kliniczne i postępowanie w stanie padaczkowym. „Przew Lek”. 6 (10), s. 72-76, 2003. 
  2. DM Treiman, PD Meyers, NY Walton, JF Collins i inni. A comparison of four treatments for generalized convulsive status epilepticus. Veterans Affairs Status Epilepticus Cooperative Study Group. „N Engl J Med”. 339 (12), s. 792-8, 1998. doi:10.1056/NEJM199809173391202. PMID 9738086. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Neurologia dziecięca pod red. R.Michałowicza i S. Jóźwiaka. Urban&Partner 2000.ISBN 83-87944-95-5.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.