Steve McQueen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy aktora. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.
Steve McQueen
Steve McQueen
Imię i nazwisko Terence Steven McQueen
Data
i miejsce urodzenia
24 marca 1930
Beech Grove
Data
i miejsce śmierci
7 listopada 1980
Ciudad Juárez
Zawód aktor
Współmałżonek 1. Neile Adams (1956-1972)
2. Ali MacGraw (1973-1978)
3. Barbara Minty (1980 – do jego śmierci)
Lata aktywności 1953-1980
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Steve McQueen w Wikicytatach

Steve McQueen (ur. 24 marca 1930 w Beech Grove, zm. 7 listopada 1980 w Ciudad Juárez) – amerykański aktor filmowy i telewizyjny; nominowany do Oscara.

Jako pierwszy człowiek sławy noszący przydomek "The King of Cool"[1][2], który wywodził się od jego roli w Wielkiej Ucieczce (The Cooler King – Król karceru). Był jedną z największych legend kina, a także należał do najbardziej "kasowych" gwiazdorów Hollywoodu przełomu lat 60. i 70. ze względu na popularną postać "antybohatera". McQueen był agresywny w stosunku do reżyserów i producentów; pomimo tego był bardzo popularny i umiał zapewnić sobie wysokie pensje[3]. Grywał głównie role silnych bohaterów, zachowując jednak ich pogłębiony wizerunek psychologiczny. Jego wnuk Steven R. McQueen także jest aktorem.

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Terence Steven McQueen urodził się w Beech Grove (przedmieście Indianapolis) w stanie Indiana w USA. Jego ojciec był pilotem-kaskaderem w cyrkach powietrznych. Porzucił Steve'a i jego matkę wkrótce po jego urodzeniu. Matka, nie radząc sobie z wychowywaniem małego Steve'a, oddała go w ręce wujowi Claude, który miał dużą farmę w Slater w stanie Missouri.

Mając 12 lat McQueen ponownie zamieszkał ze swoją matką i ojczymem w Los Angeles w Kalifornia, jednakże zachował szczególną więź ze swoim wujem: "W ten dzień zostawiłem gospodarstwo wujowi Claude, który poświęcił się dla mnie osobiście, a ja odszedłem od niego, ale jest we mnie ciągle obecny; zegarek w złotej kopercie z napisem." Napis brzmiał: "Dla Steve'a, który był dla mnie synem"[4].

W wieku 14 lat McQueen wstąpił do gangu ulicznego, w związku z czym jego matka wysłała go do Junior Boys Republic, placówki przedstawianej jako "dom dla krnąbrnych chłopców" w Chino Hills w Kalifornii.

Po tym jak McQueen opuścił Chino, zapisał się w 1947 do korpusu Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych, gdzie służył do 1950. W 1952, z pomocą finansową otrzymaną na mocy G. I. Bill, McQueen zaczął studiować aktorstwo. Ubiegał się o miejsce w Actors' Studio Lee Strasberga w Nowy Jorku. Z 2000 kandydatów przyjęci zostali tylko McQueen i Martin Landau. McQueen zadebiutował na Broadwayu w 1955 w A Hatful of Rain.

Osobowość i wizerunek[edytuj | edytuj kod]

Steve McQueen stał się prawdziwą ikoną kina. W swoich filmach grał postacie "prawdziwych" mężczyzn, którzy nie mówią o rzeczach zbytecznych, natomiast przykładają uwagę do tego co robią. Sam McQueen taki był osobiście.

Miał wiele zainteresowań, których nie wahał się realizować będąc dobrze opłacanym aktorem. Jego największą pasją były pojazdy. Posiadał licencję pilota oraz samolot. Interesowały go motocykle off-roadowe, ścigał się nimi na wyścigach Baja 1000 oraz Mint 400. Najwięcej czasu poświęcał jednak samochodom. Posiadał m.in.: Ferrari 250 Lusso Berlinetta, Jaguara D-Type XKSS, Porsche 356. McQueen angażował się w wyścigi samochodowe i poważnie rozważał karierę kierowcy wyścigowego. Jego największy sukces na torze to pierwsze miejsce w swojej klasie i strata 23 sekund do lidera w klasyfikacji ogólnej na Sebring 12 Hours w 1970 roku. Steve McQueen (miał wtedy gips na lewej stopie z powodu wypadku na motorze 2 tygodnie wcześniej) i Peter Revson prowadzili wtedy Porsche 908/02. W 1970 i 1971 roku Steve McQueen filmował swój własny pełnometrażowy film pt. Le Mans. McQueen chciał uczestniczyć w wyścigu 24 godziny Le Mans wraz ze szkockim kierowcą Jackie Stewartem w Porsche 917, lecz z powodu filmu musiał zrezygnować. Choć Le Mans nie odniosło sukcesu finansowego i niemal zrujnowało McQueena dzisiaj uchodzi za najwierniejszy film o wyścigach samochodowych.

Steve McQueen był także na liście seryjnego zabójcy Charlesa Mansona i dowiedziawszy się o tym, zaczął wszędzie nosić przy sobie rewolwer. Często sprzeczał się z reżyserami i producentami, również o gażę, lecz mimo to był bardzo pożądanym aktorem.

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Steve McQueen przez prawie 35 lat był uzależniony od tytoniu. W 1979 w jego płucach wykryto nowotwór. McQueen wyjechał do Meksyku w lipcu 1980 roku aby poddać się alternatywnej (nie zaaprobowanej przez władze Stanów Zjednoczonych) terapii leczenia raka, prowadzonej przez dentystę i ortodontę, Williama D. Kelleya. Kelley twierdził, że udało mu się wyleczyć raka trzustki u innych pacjentów. Kelley (którego licencja lekarska została anulowana w Teksasie) próbował leczyć McQueena mieszanką enzymów trzustkowych, dużych dawek witamin i minerałów, masażami, modlitwami, psychoterapią, lewatywami z kawy oraz zastrzykami preparatów przygotowanych z płodów owiec i krów. McQueen otrzymywał również amigdalinę. Zmarł 7 listopada 1980 roku na zawał serca po operacji mającej na celu usunięcie przerzutów[5]. Miał 50 lat.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Zdjęcie Steve'a McQueena z kartoteki FBI, wykonane w 1972, po zatrzymaniu za prowadzenie samochodu pod wpływem alkoholu[6]

Przypisy

  1. Steve McQueen's Ferrari up for auction by Caroline Valetkevitch, Reuters, April 27, 2007, retrieved April 28, 2007
  2. Paul Cullum: Steve McQueen's Dream Movie Wakes Up With a Vrooom!. New York Times, 2006-05-14. [dostęp 2008-05-26].
  3. Terrill Marshall: Steve McQueen: Portrait of an American Rebel. 1993. ISBN 1556114141.
  4. William F. Nolan. McQueen. 1984. Condon & Weed Inc. ISBN 0-312-92526-3.
  5. McQueen's Legacy of Laetrile. The New York Times, 15 listopada 2005. [dostęp 2010-03-26].
  6. Steve McQueen , amerykański aktor. Zatrzymany w 1972 r. za jazdę samochodem pod wpływem alkoholu

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]