Struna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy źródła dźwięku. Zobacz też: inne znaczenia.

Struna – źródło dźwięku (wibrator) w chordofonach (instrumentach strunowych). Struny mogą być wykonane z metalu, włókien naturalnych (m.in. jedwab), tworzywa sztucznego (przeważnie nylon), lub odpowiednio spreparowanych jelit zwierzęcych (instrumenty smyczkowe).

Zasada działania[edytuj | edytuj kod]

W drgającej strunie powstaje fala stojąca. Ponieważ końce struny są umocowane, powstają tam węzły fali. Możliwe są tylko takie drgania, dla których długość struny jest równa połowie długości fali lub jej wielokrotności.

Ton podstawowy generuje drganie o największej długości fali – z pojedynczą strzałką w połowie długości struny, lecz barwę dźwięku tworzy suma krótszych fal tzw. harmonicznych. Ważny jest zatem rozkład częstotliwości w widmie akustycznym. Muzyk może w pewnym zakresie kontrolować ilość tonów harmonicznych poprzez technikę flażoletów.

Liczby strun w różnych instrumentach[edytuj | edytuj kod]

  • mandolina – 8 strun
  • gitara – 6 lub 7 strun (choć spotykane są także gitary 8- i więcej strunowe), od góry: (H1)-E-A-d-g-h-e1
  • gitara basowa – od 4 do 6 strun, od góry: (H2)-E1-A1-D-G-(c)
  • banjo – od 4 do 5 strun
  • harfa – różnie w zależności od rodzaju instrumentu – współczesna harfa koncertowa ma 47 strun
  • lira – 4 do 10 strun
  • lutnia – od 6 do 16 strun
  • fortepian – od 1 do 4 strun na jeden klawisz, w zależności od rejestru danego dźwięku, modelu instrumentu, oraz epoki historycznej w jakiej fortepian został zbudowany.
  • ukulele – 4 struny
  • instrumenty smyczkowe – 4 struny
    • skrzypce – od dołu: g-d1-a1-e2
    • altówka – od dołu: c-g-d1-a1
    • wiolonczela – od dołu: C-G-d-a
    • kontrabas – od dołu: E1-A1-D-G
      rzadsze są odmiany bez struny E1 lub z dodatkową struną C1; istnieje też wersja strojona kwintowo G1-D-A