Strzępiak
| Strzępiak | |
|---|---|
 Inocybe sp.
|
|
| Systematyka[1] | |
| Królestwo | grzyby |
| Gromada | podstawczaki |
| Klasa | pieczarniaki |
| Rząd | pieczarkowce |
| Rodzina | strzępiakowate |
| Rodzaj | strzępiak |
| Nazwa systematyczna | |
| Inocybe (Fr.) Fr[2]. Monogr. Hymenomyc. Suec. 2: 346 (Uppsala, 1863) |
|
| Typ nomenklatoryczny | |
| Inocybe relicina (Fr.) Quél. | |
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Strzępiak (Inocybe) – rodzaj grzyba z rodziny strzępiakowatych (Inocybaceae).
Charakterystyka [edytuj]
Grzyby mikoryzowe. Kapelusze często suche, stożkowate do dzwonkowatych, promieniście pękające, ze szczątkami osłony lub bez. Blaszki przyrośnięte do trzonu, w stanie dojrzałym brudnobrązowe. Trzony nagie, suche, oszronione lub z długimi włókienkami, z zasnówką lub bez. Wysyp zarodników brązowy. Zarodniki eliptyczne i gładkie lub guzkowate, bez pory rostkowej. Trama blaszek regularna (strzępki biegną równolegle). Cystydy często grubościenne, na szczycie z kryształkami (metuloidami)[3].
Niektóre gatunki [edytuj]
- strzępiak białawy (Inocybe umbratica Quél., 1883
- strzępiak bongardowy (Inocybe bongardii (Weinm.) Quél.), 1872
- strzępiak brunatny (Inocybe adaequata (Britzelm.) Sacc. , 1887
- strzępiak burogłowy (Inocybe phaeodisca Kühn), 1955
- strzępiak bzowy (Inocybe sambucina (Fr.) Quél., 1872
- strzępiak ceglasty (Inocybe erubescens A. Blytt), 1905
- strzępiak chłopięcy, s. łuseczkowaty (Inocybe pusio P. Karst., 1889
- strzępiak czerwieniejący (Inocybe godeyi Gillet, 1874
- strzępiak gruszkowonny, s. gruszkowaty (Inocybe fraudans (Britzelm.) Sacc., 1887
- strzępiak gwiaździstozarodnikowy, s. gwiazdkowaty (Inocybe asterospora Quél. , 1879
- strzępiak jakubowy, s. białoowłosiony (Inocybe jacobi Kühner, 1956
- strzępiak kędzierzawy (Inocybe cincinnata (Fr.) Quél., 1872
- strzępiak kokoryczowy (Inocybe corydalina Quél., 1872
- strzępiak kosmkowaty (Inocybe flocculosa (Berk.) Sacc., 1887
- strzępiak krótkospory (Inocybe soluta Velen., 1920
- strzępiak łuskowaty (Inocybe squamata J.E. Lange, 1917
- strzępiak malutki (Inocybe petiginosa (Fr.) Gillet, 1876
- strzępiak mieszany (Inocybe mixtilis (Britzelm.) Sacc., 1887
- strzępiak najeżony (Inocybe hirtella Bres., 1884
- strzępiak perełkowy (Inocybe margaritispora (Berk.) Sacc., 1887
- strzępiak perłowy (Inocybe perlata (Cooke) Sacc., 1887
- strzępiak plamisty (Inocybe maculata Boud. (1885)
- strzępiak pomarańczowoczerwonawy (Inocybe whitei (Berk. & Broome) Sacc., 1887
- strzępiak porysowany, s. strzępkowaty (Inocybe rimosa (Bull.) P. Kumm., 1871
- strzępiak poszarpany (Inocybe lacera (Fr.) P. Kumm., 1871
- strzępiak rzepotrzonowy (Inocybe napipes J.E. Lange), 1917
- strzępiak słodkogorzki (Inocybe dulcamara (Alb. & Schwein.) P. Kumm., 1871
- strzępiak słomkowożółty (Inocybe cookei Bres., 1892
- strzępiak stęchły (Inocybe bongardii (Weinm.) Quél., 1872
- strzępiak strzępiasty (Inocybe fastigiata (Schaeff.) Quél., 1872
- strzępiak wełnisty (Inocybe lanuginosa (Bull.) P. Kumm., 1871
- strzępiak włóknisty (Inocybe fibrosa (Sowerby) Gillet, 1876
- strzępiak ziemisty, s. ziemistoblaszkowy (Inocybe geophylla (Pers.) P. Kumm., 1871
- strzępiak złotowłosy (Inocybe auricoma (Batsch) J.E. Lange, 1887
Wykaz gatunków (nazwy naukowe) na podstawie Index Fungorum. Obejmuje on tylko gatunki zweryfikowane o potwierdzonym statusie. Oprócz tych wyżej wymienionych na liście Index Fungorum znajdują się gatunki niezweryfikowane[2]. Nazwy polskie na podstawie atlasów grzybów.
Znaczenie [edytuj]
Wśród strzępiaków nie ma ani jednego gatunku jadalnego, niemal wszystkie gatunki są silnie trujące, lub podejrzane o trujące właściwości. Jak dotąd tylko jeden gatunek uznany został za nietrujący[4].
Przypisy
- ↑ Bisby FA, Roskov YR, Orrell TM, Nicolson D, Paglinawan LE, Bailly N, Kirk PM, Bourgoin T, Baillargeon G., eds (2009). Species 2000 & ITIS Catalogue of Life: 2009 Annual Checklist. Digital resource at http://www.catalogueoflife.org/annual-checklist/2009/ Species 2000: Reading, UK.
- ↑ 2,0 2,1 CABI Bioscience Databases
- ↑ Ewald Gerhardt: Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik. KDC, s. 298. ISBN 83-7404-513-2.
- ↑ Andreas Gminder: Atlas grzybów. Jak bezbłędnie oznaczać 340 gatunków grzybów Europy Środkowej. 2008. ISBN 978-83-258-0588-3.
