Sue Ryder

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Margaret Susan Cheshire
Data i miejsce urodzenia 3 lipca 1924
Leeds
Imię i nazwisko przy narodzeniu Margaret Susan Ryder
Data i miejsce śmierci 2 listopada 2000
Bury St Edmunds
Narodowość Brytyjka
Tytuł baronessa Ryder of Warsaw, baronessa Cheshire
Edukacja Benenden School
Wyznanie katolickie
Małżeństwo Leonard Cheshire
Odznaczenia
Krzyż Towarzyski Orderu Św. Michała i Św. Jerzego (Wielka Brytania) Order Imperium Brytyjskiego od 1936 (cywilny)Order Ecce Homo
Skwer Sue Ryder w Warszawie
Tablica na skwerze Sue Ryder w Gdyni

Margaret Susan Ryder, Baroness Ryder of Warsaw (ur. 3 lipca 1923 w Leeds, zm. 2 listopada 2000 w Bury St Edmunds w hrabstwie Suffolk w Anglii), znana jako Sue Ryder – działaczka charytatywna. Podczas II wojny światowej służyła w tajnej formacji armii brytyjskiej Special Operations Executive (Kierownictwo Operacji Specjalnych) zajmującej się dywersją i wspieraniem ruchu oporu w okupowanej Europie. Później do końca życia kierowała założoną przez siebie międzynarodową fundacją charytatywną swojego imienia. Miała tytuł para Wielkiej Brytanii.

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Ukończyła Benenden School. Po wybuchu II wojny światowej, w wieku 16 lat jako ochotniczka wstąpiła do pomocniczej służby wojskowej kobiet First Aid Nursing Yeomanry. Wkrótce została przeniesiona do polskiej sekcji w Kierownictwie Operacji Specjalnych, gdzie służyła do końca wojny. Jej zadaniem było zapewnienie opieki dla cichociemnych, odwoziła ich również na lotnisko, skąd wylatywali na swoje misje. W 1943 roku została wysłana do Tunezji, a później do Włoch.

Po wojnie podjęła się organizowania pomocy humanitarnej dla Polski, a także innej działalności charytatywnej, w tym pomocy byłym więźniom obozów nazistowskich oraz ratowania osób skazanych na śmierć w więzieniach alianckich.

W 1953 roku założyła Sue Ryder Foundation z siedzibą w domu swojej matki Mabel Ryder w Cavendish w hrabstwie Suffolk w Anglii. Fundacja miała się stać żywym pomnikiem ofiar wojny i często bezimiennych jej bohaterów, w tym przyjaciół Sue Ryder - cichociemnych. Fundacja zajęła się wznoszeniem tzw. Domów Sue Ryder, szpitali, hospicjów i domów opieki, które powstały na całym świecie, w tym 30 w Polsce.

Późniejsza działalność[edytuj | edytuj kod]

Po upadku komunizmu nie zaprzestała działalności w Polsce. W 1989 roku, po apelu opublikowanym w dzienniku The Daily Telegraph, zebrała 40 tys. funtów pomocy. W 1998 roku odeszła z funkcji powiernika Fundacji Sue Ryder w związku z konfliktem z innymi powiernikami i założyła Fundację Bouverie (obecnie Lady Ryder Memorial Fund). Do dziś działa w Wielkiej Brytanii fundacja Sue Ryder Care z siedzibą w Londynie, powstała z przekształconej Sue Ryder Foundation, jak również szereg organizacji charytatywnych w Europie i w Afryce, w Malawi, noszących imię Sue Ryder, działających wokół ufundowanych przez nią Domów Sue Ryder. W 1991 roku Ryder założyła niezależną Fundację Sue Ryder w Polsce. Obecnie, wszystkie te instytucje charytatywne współpracują ze sobą w ramach nieformalnej organizacji Sue Ryder International.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Napisała dwie autobiograficzne książki: And the Morrow is Theirs (1975), polski przekład Jutro należy do nich (1978) i Child of My Love (1986, drugie wydanie 1997). Jest honorowym obywatelem Warszawy, Konstancina-Jeziorny i Gdyni. Jej imię noszą skwery w Gdyni i Warszawie oraz ulica w Konstancinie.

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 1957 otrzymała Order Imperium Brytyjskiego, a w 1976 Order św. Michała i św. Jerzego. W 1978 otrzymała tytuł para Anglii, przyjmując za swoją siedzibę Warszawę. Zasiadając w Izbie Lordów, brała czynny udział w debatach o obronności, narkomanii, polityce mieszkaniowej, służbie zdrowia, bezrobociu i tolerancji rasowej. W 1996 została odznaczona Medalem Polonia Mater Nostra Est.

Przyznano jej tytuł doktora honoris causa uniwersytetów w Liverpoolu, Exeter, Essex, Reading, Leeds, Kent, Londynie i Cambridge.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W 1959 wyszła za mąż za płk. Leonarda Cheshire'a, brytyjskiego bohatera wojennego i działacza charytatywnego. Oboje z mężem przeszli na katolicyzm. Trwają starania o wszczęcie procesu beatyfikacyjnego zarówno Sue Ryder, jak i Lorda Cheshire.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]