Suzanne Valadon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Portret Suzanne Valadon - Henri de Toulouse-Lautrec

Suzanne Valadon właściwie: Marie Clémentine Valadon (ur. 23 sierpnia 1867, zm. 7 kwietnia 1938) – francuska malarka i graficzka, matka Utrilla.

Imię Suzanne wymyślił dla niej Toulouse-Lautrec. Był przekonany, że takie bardziej pasuje do jej szalonej natury. Pracowała już od dziewiątego roku życia. Początkowo w cyrku, ale po wypadku została modelką. Była ulubienicą Renoira i główną modelką do scen kąpiących się na jego obrazach. Pozowała do słynnych "Parasolek". Była także związana z Erikiem Satie, francuskim kompozytorem.

Miała czterdzieści trzy lata, gdy w jej życiu pojawiła się jej największa miłość – malarz André Utter młodszy od Suzanne o dwadzieścia jeden lat, który tak wspomniał pierwsze wrażenie po poznaniu Valadon:

  • Wieczorem Maurycy opowiedział matce o naszym spotkaniu. Ucieszyła się. Prawdopodobnie myślała, że będę miał dobry wpływ na jej syna. Nazajutrz Maurycy przedstawił mnie matce. Była to owa młoda kobieta, o której śniłem! Pokazała mi parę swoich obrazów olejnych, pastele, rysunki, akwaforty. Wyszedłem wniebowzięty.
Parasolki Renoira

Syn Maurice Utrillo[edytuj | edytuj kod]

  • Tak się zwie moja matka Suzanne Valadon, równie piękna jak dobra, szlachetna i miła,wszelkie ma zalety, jakie tylko są, i jeszcze Bóg talentu natchnienie jej zsyła.

Tak pisał o matce Maurice Utrillo, który całe życie był alkoholikiem, przez co matka kochała go jeszcze bardziej. Suzanne uczyła Maurice'a malarstwa i podstaw rysunku. Syn okazał się wyjątkowo utalentowanym uczniem.

Wybrane dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Adam i Ewa (1909)
  • Dzbanek z kwiatami (1917)
  • Nus(nagie kobiety) (1919)
Nus(nagie kobiety) (1919)
  • Kościół Sacré-Coeur na Montmartrze (1919)
  • Kobieta przy komodzie (1922)
  • Autoportret (1923)
  • Martwa natura (1923)
  • Niebieski pokój (1923)
  • Zameczek w Azergues (1927)
  • Autoportret (1929)
  • André Utter (1932)

Schyłek życia[edytuj | edytuj kod]

Suzanne zaczęła się starzeć. Jej ukochany odszedł, a ona boleśnie odczuwała upływ czasu. W 1937 roku Suzanne wzięła udział w wystawie kobiet malarek w Petit Palais. Jej obrazy znalazły się obok płócien takich malarek, jak:

Zmarła w wieku siedemdziesięciu trzech lat na atak apopleksji podczas malowania kolejnego obrazu.

Wikimedia Commons

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • John Storm, Dramat Zuzanny Valadon, 1975