Szahid

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Szahid (arab. شَهيد, šahīd "świadek" i "męczennik") − termin wywodzący się z Koranu, oznaczający osobę, która oddaje swoje życie w sprawie wiary, za co ma obiecaną nagrodę wieczną, czyli życie w raju (Dżannah).

Muzułmanie wierzą, że Allah nagradza życiem pośmiertnym w raju tych wiernych męczenników, którzy ponieśli śmierć w walce z "niewiernymi", kobiety zmarłe podczas porodu (np. Mumtaz Mahal), ofiary pożaru, topielców, ofiary epidemii (np. dżumy).[1] Również muzułmanów, którzy zginęli broniąc swojej własności określa się mianem "szahidów". [2] Pojęcie męczeństwa za wiarę różni się więc od chrześcijańskiego i żydowskiego, które uznają za męczenników wyłącznie ofiary prześladowań religijnych.

Islam naucza, że śmierć męczeńska jest nagrodą za właściwą wiarę, szczerość, wytrwałość i wdzięczność wobec Boga. Męczeństwo w islamie oprócz walki o doskonalenie społeczeństwa oznacza też walkę wewnętrzną człowieka o samodoskonalenie zgodnie z zasadami wiary. [3]

Idea szahida-wojownika popularna była w pierwszych wiekach islamu, gdy muzułmanie musieli walczyć o to by nie zniknąć wśród innych religii. W XXI wieku terroryści-samobójcy powołują się na islam, jednak ich działalność wzbudza kontrowersje wśród autorytetów religijnych. Większość muzułmanów uważa bowiem, że samobójstwo jest grzechem uniemożliwiającym dostanie się do raju. W Czeczenii i Palestynie mianem szahidów określa się też bojowników o niepodległość kraju.

W islamie szyickim istnieje rozwinięty kult męczenników, ich grobów i relikwii (np. Ali ibn Abi Talib, Ali ibn Husajn).

Określenie "szahid" używane jest też przez arabskich chrześcijan oraz niektórych hindusów. Sikhowie określają tym mianem poległych w walce o słuszną sprawę lub tych, którzy zginęli dając świadectwo szlachetnej sprawy.

Męczennica muzułmańska nazywana jest "szahidą" lub "szahidką".

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy