Sztab Generalny Sił Obronnych Izraela

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sztab Generalny
Sił Obronnych Izraela
המטה הכללי
Logo Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela
Historia
Państwo Izrael Izrael
Sformowanie 1948
Nazwa wyróżniająca Matkal
Dowódcy
Pierwszy Yaakov Dori
Obecny Benny Gantz
Działania zbrojne
Wojna o Niepodległość, Kryzys sueski, Wojna sześciodniowa, Wojna na wyczerpanie, Wojna Jom Kippur, Wojna libańska, Pierwsza intifada, Intifada Al-Aksa, II wojna libańska
Organizacja
Dyslokacja Tel Awiw-Jafa
Podporządkowanie Ministerstwo Obrony
Rodzaj wojsk Sztab Generalny
Skład Siły Obronne Izraela
Flaga szefa SG SOI

Sztab Generalny Sił Obronnych Izraela (hebr. המטה הכללי של צה"ל; nazywany w skrócie Matkal, מטכ"ל) – centralna instytucja Sił Obronnych Izraela, utworzona w 1948.

Na czele sztabu stoi Szef Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela podlegający bezpośrednio Ministrowi Obrony. W okresie pokoju głównym zadaniem sztabu jest organizowanie szkolenia wojsk i zapewnienie im warunków utrzymania wysokiego stopnia gotowości bojowej. Sztab Generalny ma swój symbol wojskowy oraz banderę.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki Sztabu Generalnego sięgają powstania dowództwa żydowskiej organizacji paramilitarnej Hagana. Początkowo siedzibą tego sztabu był Park Abrahama w Ramat Gan. Następnie przeniósł się do nieistniejącego już Czerwonego Domu (hebr. הבית האדום) przy plaży w Tel Awiwie. Ewakuowano mieszkańców tego domu, i ustanowiono w nim Sztab Generalny Sił Obronnych Izraela, z którego Dawid Ben Gurion wydawał rozkazy podczas Wojny o Niepodległośća[1].

Na początku lat 50. XX wieku Sztab Generalny przeniósł się do kampusu wojskowego w dzisiejszym osiedlu HaKirja, w centrum Tel Awiwu. Od 2005 ma swoją siedzibą w nowoczesnym biurowcu Matcal Tower.

Zadania sztabu[edytuj | edytuj kod]

Sztab przeznaczony jest do zapewnienia dowódcy doradztwa i pomocy oraz zapewnienia wsparcia podległym dowódcom. Sztab nie posiada władzy sam z siebie; czerpie władzę od dowódcy i sprawuje ją w jego imieniu.

Zadaniem sztabu jest przede wszystkim sprawowanie kontroli poprzez spełnianie jej dwóch głównych funkcji: koordynowania i monitorowania. Zastosowane elementy dowodzenia i koordynacji nie mogą ograniczać swobody działania podległych dowódców. Poprzez koordynowanie rozumieć należy wsparcie dowódcy przez sztab w postaci gromadzenia, przetwarzania i przedstawiania informacji w sposób, który pomaga mu wybrać właściwy wariant działania. W związku z tym sztab odpowiedzialny jest za szczegółowe przygotowanie i doprowadzenie do wykonawców elementów dowodzenia i koordynacji działań, które zwykle zawiera się w rozkazach. W ramach drugiej i pokrywającej się (z koordynowaniem) funkcji monitorowania, sztab stwarza warunki niezbędne do terminowego podejmowania decyzji.

Do szczegółowych zadań sztabu należy: gromadzenie informacji, ocenianie sytuacji, przewidywanie, informowanie, rekomendowanie, wydawanie zarządzeń w imieniu dowódcy, monitorowanie i koordynowanie.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Siły Obronne Izraela nie mają instytucji naczelnego dowódcy. Jedna z Ustaw Zasadniczych, dotycząca armii z 1976 przeniosła dowództwo nad armią na rząd. Tak więc Minister Obrony Izraela – zawsze cywil, choć często emerytowany oficer – jest najwyższym dowódcą SOI i uosobieniem cywilnej kontroli nad wojskiem. Gabinet musi każdorazowo wyrażać zgodę na główne wojskowe cele i operacje. W normalnych warunkach zajmuje się tym głównie Rada Bezpieczeństwa Narodowego i to na niej spoczywa główna odpowiedzialność. Cykliczne raporty dotyczące stanu wojska podawane są do wiadomości izraelskiego parlamentu – Knesetu, a te zajmujące się sprawami funduszy armii do Rady Finansowej.

Najwyższy rangą oficer Sił Obronnych Izraela (formalnie uznawany za głównodowodzącego), jedyny wojskowy w stopniu generała-porucznika (Rav Aluf), jest jednocześnie szefem Sztabu Głównego, bezpośrednio odpowiedzialnym przed Ministrem Obrony. Od 2011 funkcję tę pełni generał Benny Gantz. Sztab generalny zajmuje się „profesjonalnymi sprawami", takimi jak organizacją, treningiem, planowaniem oraz wykonywaniem operacji wojskowych. Szef sztabu generalnego mianowany jest przez ministra obrony na okres 3 lat, która to kadencja może być skrócona lub przedłużona. Wewnątrz ministerstwa obrony najwyższy rangą oficer odpowiedzialny jest za produkcję obronną, infrastrukturę, budżet, a pomimo to minister może interweniować we wszystkie dziedziny działalności armii. Wszyscy oficerowie na stanowiskach dowódczych w Sztabie Generalnym posiadają stopnie wojskowe generała-majora (Aluf).

Sztab Główny Sił Obronnych Izraela składa się z (podano dane osobowe z 2011):

  • Dowództwo:
  • Dowódcy Broni:
  • Oddziały:
    • Szef Zarządzania Operacyjnego – generał major Joaw Har Ewen
    • Szef Wywiadu – generał major Awiw Kochawi
    • Szef Zarządzania Technologii i Logistyki – generał major Kobi Barak
    • Szef Dyrekcji Zasobów Ludzkich – generał major Hagaj Topolanski
    • Szef Planowania – generał major Nimrod Szefer
    • Szef Zarządzania Usługami Komputerowymi – generał major Uzi Mosković
  • Dowództwa terytorialne:
  • Inne:
    • Wojskowy sekretarz premiera – generał major Ejal Zamir
    • Dowódca Sztabu głębokości – generał major Szaj Awital
    • Dowódca Generalny Sztabu Korpusu – generał major Josi Bachar
    • Dowódca Korpusu Północnego – generał major Noam Tibon
    • Dowódca akademii wojskowych – generał major Josi Bajdac
    • Koordynator działań rządu na terytoriach – generał major Joav Mordechaj
    • Główny rzecznik wojskowy – generał major Danny Efroni
    • Prezydent Wojskowego Sądu Apelacyjnego – generał major Szaj Janiw
    • Rzecznik prasowy armii – generał brygadier Moti Almoz
    • Doradca Finansowy szefa sztabu – generał brygadier Reem Aminoach
  • Cywilne:
    • Dyrektor Generalny w Ministerstwie Obrony Narodowej – generał major (rez.) Dan Harel
    • Kontroler obrony – generał brygadier (rez.) Chagaj Tennenbaum-Erez
    • Szef Administracji Rozwoju Przemysłu Zbrojeniowego i Technologii – generał brygadier (rez.) Ofir Szoham

Dowódca sił lądowych odpowiedzialny jest za wyszkolenie, taktykę, wyposażenie i rozwój czterech korpusów wojsk naziemnych: piechoty, sił pancernych, artylerii i jednostek inżynieryjnych. Kontrola operacyjna nad wyżej wymienionymi siłami wywodzi się od szefa sztabu, któremu podlegają dowódcy trzech obszarów strategicznych: Północnego (oddziały skierowane do obrony przeciwko ewentualnemu atakowi z terenu Syrii i Libanu), Centralnego (oddziały przeciwko Jordanii) i Południowego (skierowane przeciwko Egiptowi); dowodzą oni dywizjami i brygadami. Marynarka wojenna i siły lotnicze nie są traktowane jako całkowicie autonomiczne rodzaje sił zbrojnych, jednakże zarówno lotnictwo (Hejl ha-Awir) jak i oddziały morskie (Hejl ha-Jam) zawsze cieszyły się większą swobodą, niż jest to zapisane w jakichkolwiek dokumentach. Ich dowódcy mają status najwyższych doradców szefa sztabu. Wraz z dowódcami poszczególnych stref obrony lądowej, posiadają oni rangę dwugwiazdkowych generałów[2].

Struktura Sił Obronnych Izraela

Przypisy

  1. Zehava Ostfeld, Shoshana Shiftel: An Army is Born. T. 1. Israel Ministry of Defense, s. 104-106. ISBN 965-05-0695-0. (hebr.)
  2. Structure (ang.). W: Israel Defence Forces [on-line]. [dostęp 2011-01-31].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]