Tempeh

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pokrojony tempeh

Tempeh - tradycyjny składnik kuchni indonezyjskiej wytwarzany z ziaren soi poddawanych procesowi fermentacji. Ze względu na wysokie wartości odżywcze, a także charakterystyczną teksturę i smak, jest współcześnie szeroko stosowany w kuchni wegańskiej i wegetariańskiej jako zamiennik mięsa oraz nabiału.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wytwarzanie tempehu zostało zapoczątkowane na terenie dzisiejszej Indonezji, prawdopodobnie na wyspie Jawa. Pierwsza informację w źródle pisanym dotyczącą tempehu można znaleźć w dziele opisującym kulturę jawajską Serat Centhini z 1815 roku.

Wytwarzanie[edytuj | edytuj kod]

Przygotowywanie tempehu rozpoczyna się od namoczenia ziaren soi. Następnie gotuje się je z dodatkiem substancji zakwaszającej (najczęściej jest to ocet), dzięki czemu stwarza się warunki korzystne do wzrostu odpowiednich grzybów. Po odcedzeniu i ostudzeniu ugotowanych ziaren dodaje się do nich starter zawierający zarodniki Rhizopus oligosporus (grzyba z rzędu pleśniakowców) i inkubuje 24-36 godzin w temperaturze 30-42°C.

Wartości odżywcze[edytuj | edytuj kod]

Podobnie jak inne produkty ze sfermentowanej soi, tempeh zawiera znacząco mniej oligosacharydów oraz kwasu fitowego w porównaniu do niefermentowanych produktów sojowych, dzięki czemu jest od nich lepiej strawny, a zawarte w nim składniki odżywcze są lepiej przyswajalne. Tempeh odznacza się wysoką zawartością białka, żelaza oraz witamin z grupy B.
Pomimo tego, że udokumentowano obecność witaminy B12 w tempehu, nie jest on wiarygodnym i pewnym źródłem tej witaminy, ponieważ jej zawartość waha się w bardzo szerokim zakresie w zależności od warunków w jakich tempeh jest wytwarzany. Jest to związane z tym, że za syntezę wit. B12 podczas fermentacji ziaren soi odpowiadają szczepy bakterii nie wchodzące w skład starterów, ale dostające się do produktu w wyniku zanieczyszczenia, nie jest to więc proces kontrolowany, a warunkach sterylnych może w ogóle nie zachodzić[1].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

William Shurtleff: The Book of Tempeh. Ten Speed Press, 2001. ISBN 1580083358.

Przypisy

  1. S. Areekul, S. Pattanamatum, C. Cheeramakara, K. Churdhue i inni. The source and content of vitamin B12 in the tempehs.. „J Med Assoc Thai”. 73 (3), s. 152-156, 1990. PMID 2380647.