Terytorium mandatowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Terytoria mandatowe – terytoria (kolonie) odebrane po I wojnie światowej Niemcom i Turcji i powierzone, uchwałą Ligi Narodów, do administracji państwom zwycięskiej Ententy: Wielkiej Brytanii, Francji lub Belgii, a także Japonii, Australii i Związkowi Południowej Afryki. Państwa te nazywane były "mandatariuszami".

Terytoria mandatowe były podzielone na trzy kategorie:

  • A – obszary rozwinięte, mogące się szybko usamodzielnić,
  • B – obszary słabo rozwinięte, wymagające opieki przez dłuższy czas,
  • C – obszary typowo kolonialne – bez najbliższej perspektywy na usamodzielnienie.

Po II wojnie światowej terytoria mandatowe przekształcono w terytoria powiernicze ONZ. Jedynie Afryka Południowo-Zachodnia pozostała formalnie terytorium mandatowym, gdyż Związek Południowej Afryki zaanaketował ją i nie oddał pod powiernictwo ONZ. Pomimo wielu uchwał Zgromadzenia Ogólnego ONZ RPA nie opuściło tego terytorium aż do roku 1990 – wtedy terytorium to ogłosiło niepodległość i znane jest jako Namibia.

Terytoria mandatowe w Afryce i na Bliskim Wschodzie
Terytoria mandatowe na Pacyfiku

Terytoria mandatowe[edytuj | edytuj kod]

Kategoria A[edytuj | edytuj kod]

Kategoria B[edytuj | edytuj kod]

Kategoria C[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]