Thomas Harriot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Thomas Harriot (ok. 1560-1621)

Thomas Harriot (ur. ok. 1560, zm 2 lipca 1621) – angielski astronom, matematyk, etnograf i tłumacz.

W 1584 roku wziął udział w wyprawie sir Waltera Raleigha do Wirginii, a po powrocie do Anglii opublikował pracę pt. „Krótki i prawdziwy raport o nowo odkrytej krainie Wirginii” (ang. A Briefe and True Report of the New Found Land of Virginia).

W roku 1607 obserwował kometę nazwaną później kometą Halleya. Jeszcze przed Galileuszem przeprowadził obserwacje plam słonecznych korzystając z teleskopu. W lipcu 1609 roku, cztery miesiące przed Galileuszem, jako pierwszy obserwował Księżyc za pomocą sześciokrotnie powiększającej lunety. Ze szczegółami narysował Księżyc, zaznaczając na jego powierzchni nieregularne plamy oświetlone przez Słońce[1]. Obserwacje te posłużyły potem do wykonania pierwszej mapy Księżyca. Mapę taką wcześniej wykonał na podstawie obserwacji okiem nieuzbrojonym Leonardo da Vinci, lecz nie zachowała się ona do naszych czasów.

Niezależnie od Galileusza odkrył również księżyce Jowisza, jednak uczynił to 10 dni później i nigdy nie rościł sobie prawa do pierwszeństwa. Ponowne obserwacje satelitów planety prowadził w połowie października 1610 roku, posiadając już wtedy pracę Sidereus Nuncius Galileusza. Dzięki swoim obserwacjom mógł najdokładniej jak na owe czasy wyznaczyć okres obiegu Kallisto wokół Jowisza.

Jako fizyk prowadził wiele badań: wyznaczał ciężary właściwe ciał, zmierzył współczynniki załamania kilkunastu substancji, a w 1601 roku, dwadzieścia lat przed Snelliusem, odkrył prawo załamania światła. Ustalił też, że torem rzuconego ukośnie ciała jest parabola.

Jako matematyk specjalizował się w algebrze. Ustalił, jak rozwiązywać wielomiany aż do piątego stopnia, napisał też pracę Artis Analyticae Praxis, ad Aequatione Algebraicas nova, epedita, Generali Methoda resolvendas, która została opublikowana 10 lat po jego śmierci.

Przypisy

  1. Tajemnice Wszechświata. Jak odkrywaliśmy kosmos. Paul Murdin. Warszawa: Albatros, 2010, s. 56. ISBN 978-83-7659-067-7.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]