Twierdzenie Kopernika
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Twierdzenie Kopernika w geometrii zostało sformułowane przez polskiego astronoma Mikołaja Kopernika w dziele De revolutionibus orbium coelestium (1543). Kopernik sformułował to twierdzenie prawdopodobnie nie wiedząc, że zostało ono co najmniej dwukrotnie odkryte i opublikowane wcześniej. Po raz pierwszy sformułował je około 461 r. n.e. Proklos w swoim Komentarzu do pierwszej księgi Elementów Euklidesa[1], a następnie w 1254 r. ponownie opublikował je perski astronom i matematyk Nasir ad-Din Tusi[2] (stąd w twierdzenie to jest szerzej znane jako Tusi-couple).
Spis treści |
Treść [edytuj]
Jeśli wewnątrz dużego okręgu toczy się bez poślizgu okrąg o promieniu dwa razy mniejszym, to dowolny, lecz ustalony punkt małego okręgu porusza się prostoliniowo po średnicy dużego.
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ I. N. Veselovsky, "Copernicus and Nasir al-Din al-Tusi", Journal for the History of Astronomy, 4 (1973): 128-30
- ↑ Patrz reprodukcja manuskryptów i komentarz w: Willy Hartner. Copernicus, the Man, the Work, and its History. „Proceedings of American Philosophical Society”. Vol. 117 (No. 6, 1973), s. s. 422. American Philosophical Society. ISBN 1-4223-7120-4, ISBN 978-1-4223-7120-6 (ang.). [dostęp 29 grudnia 2008].
Bibliografia [edytuj]
- Alexander Bogomolny: Copernicus' Theorem (ang.). [dostęp 29 grudnia 2008].
