USS Nimitz (CVN-68)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
USS Nimitz (CVN-68)
USS Nimitz (CVN-68)
Historia
Stocznia Newport News
Położenie stępki 22 czerwca 1968
Wodowanie 13 maja 1972
 US Navy
Wejście do służby 3 maja 1975
Los okrętu w służbie
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność pełna: 104 000 t
Długość 333 m
Szerokość 40,8 m
Zanurzenie 11,3 m
Prędkość 30 węzłów
Załoga załoga: 3300
personel lotniczy: 3000
Napęd
2 reaktory atomowe o mocy 280 000 KM wytwarzające parę dla turbin parowych napędzających 4 śruby
Uzbrojenie
3 wyrzutnie RIM-7 Sea Sparrow
3 x zestaw przeciwrakietowy Vulcan Phalanx 20 mm
Wyposażenie lotnicze
90 samolotów
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
USS Nimitz in Victoria Canada 036.jpg

USS Nimitz (CVN-68) - amerykański lotniskowiec z napędem atomowym, pierwszy okręt typu Nimitz. Służy w Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych od 1975. Nazwany na cześć admirała Chestera Nimitza. Portem macierzystym okrętu jest obecnie San Diego. Początkowo koszt budowy okrętu miał zamknąć się kwotą 1 881 mln dolarów. Jednak podczas trwania jego budowy koszty te zwiększyły się do ponad 2 miliardów dolarów (dokładna kwota jest na razie nie do ustalenia).

Jest drugim amerykańskim lotniskowcem o napędzie atomowym po USS "Enterprise". Został zamówiony 31 marca 1967. Stępkę pod okręt położono 22 czerwca 1968. Okręt został zwodowany 13 maja 1972 i wszedł do służby 3 maja 1975. W 1980 z lotniskowca wystartowały helikoptery w nieudanej operacji Orli Szpon, która miała uwolnić amerykańskich zakładników w Iranie. W 1991 okręt wziął udział w wojnie z Irakiem.

Wyposażenie elektroniczne tego okrętu po wodowaniu było następujące: Nawodny Taktyczny System Informatyczny podłączony do anteny łączności satelitarnej typu OE-82. Radary: dopplerowski radar obrazowania przestrzennego w trójwymiarze SPS 48; radar nadzorujący przestrzeń powietrzną typu SPS 43A; radar nadzoru nawodnego typu SPS 10 oraz trzy radary nawigacyjne typu SPN 42, SPN 43 i SPN 44. W pierwotnym wyposażeniu okręt nie posiadał sonaru. Najbardziej chronionymi częściami okrętu są zbiorniki z paliwem, magazyny amunicji oraz wieża dowodzenia. Wykorzystano do ochrony pasywnej tych wrażliwych miejsc pełnokompozytowy materiał o nazwie Aproximetal. W niektórych miejscach jego grubość dochodzi nawet do 2,5 cala. Po wejściu do służby okręt posiadał trzy skomputeryzowane zestawy przeciwlotnicze typu Vulcan Phalanx Mk 15 do obrony bliskiej, wyrzutnie rakiet Sea Sparrow Mk 29 i Mk 25 na średni dystans oraz dwa 40 mm działka salutowe.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Stan obecny[edytuj | edytuj kod]

3 czerwca 2008 okręt powrócił do San Diego po rejsie (deployment) trwającym cztery miesiące[1].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy