Uchatka kalifornijska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Uchatka kalifornijska
Zalophus californianus[1]
(Lesson, 1828)
Uchatki kalifornijskie
Uchatki kalifornijskie
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd psokształtne
(bez rangi) płetwonogie
Rodzina uchatkowate
Rodzaj Zalophus
Gatunek uchatka kalifornijska
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Uchatki kalifornijskie w opolskim zoo
Jedyna pozostała (lipiec 2008) uchatka w opolskim zoo

Uchatka kalifornijska (Zalophus californianus) – gatunek ssaka morskiego z rodziny uchatkowatych (Otariidae) często nazywany lwem morskim. Jest jednym z najinteligentniejszych płetwonogich[potrzebne źródło].

Biotop[edytuj | edytuj kod]

Żyje w Pacyfiku, w 3 izolowanych populacjach: u wybrzeży Ameryki, wokół wysp Galapagos i u południowych wybrzeży Japonii.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Zwierzę to jest dość duże, osiąga długość do 2,5 metra i masę 280 kg. Ciemnobrunatna sierść.

Wielkość[edytuj | edytuj kod]

Długość − samiec do 240 cm, samica do 200 cm[3].

Masa ciała − samiec 390 kg, samica do 110 kg[3].

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Uchatka kalifornijska jest bardzo towarzyska. Żyje w koloniach liczących setki, czasem nawet tysiące osobników. Najliczniejsze grupy tworzy w okresie rozmnażania, kiedy na miejscach porodów gromadzi się ogromna liczba zwierząt. Uchatki dzielą swój czas między polowanie w wodzie i odpoczynek na lądzie. Mimo walcowatego ciała również na ziemi są bardzo ruchliwe i potrafią się szybko przemieszczać. Odbijają się przednimi i zadnimi płetwami, zachowując wyprostowane ciało. Gromadzą się na brzegu lub na skałach w grupach liczących kilkadziesiąt sztuk. Pod wodą pozostają kilka minut, po czym wynurzają się, by nabrać powietrza.

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Często wychodzi na ląd, by tam odpocząć. Gdy czuje się zagrożony, potrafi być groźny i szybko przemieszcza się specyficznym ruchem: czołgania się i kuśtykania. Jest bardzo łatwy w tresurze. Potrafi nurkować na głębokość 300 metrów i wstrzymać oddech na 15 minut.

Pożywienie i polowanie[edytuj | edytuj kod]

Uchatka kalifornijska ma duży apetyt. Przeciętny dorosły osobnik, ważący ok. 250 kg w ciągu dnia zjada ponad 30 kg pożywienia, co stanowi 14% jego masy. Uzupełnia w ten sposób energię, jaką musi wydatkować w formie ciepła podczas pływania w zimnej wodzie. Poluje w ten sposób, że swą zdobycz zagania na głębinę lub zanurza się aż do dna i uważnie przeszukuje szczeliny między kamieniami. Oprócz ryb łowi też ośmiornice i inne głowonogi, czasem skorupiaki. Uchatka kalifornijska pod wodą świetnie widzi i zdobyczy poszukuje głównie wzrokiem. Dużą rolę odgrywają zapewne podczas połowów długie, rosnące wokół paszczy wąsy czuciowe.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

W Kalifornii okres rozmnażania uchatek trwa od maja do sierpnia. Miejsca parzenia się i narodzin młodych znajdują się na plażach. Wkrótce po narodzeniu się młodych dorosłe samce rozpoczynają walki o terytorium. Najpierw każdy stara się wystraszyć rywala groźną postawą i zachowaniem. Najczęściej się to udaje, do prawdziwych walk dochodzi rzadko. Każdy dorosły samiec ma wokół siebie harem założony z kilku samic i ich młodych. Samiec w tym okresie nie ma prawie czasu na zdobywanie pożywienia i żyje z wytworzonych wcześniej zapasów tłuszczu. Ciąża foki trwa 11-13 miesięcy, po których na świat przychodzi jedno młode ważące 6-8 kg. Uchatki osiągają dojrzałość płciową w wieku 4 lat.

Uchatka i człowiek[edytuj | edytuj kod]

Na początku XIX wieku na wybrzeżu kalifornijskim polowano na uchatki ze względu na ich tłuszcz. Rozkrawano tłuszcz martwych zwierząt na kawałki i gotowano, by uzyskać olej. Z trzech zabitych zwierząt osiągano jedną beczkę oleju. Skórę wykorzystywano do produkcji kleju. Dziś uchatki kalifornijskie często pojawiają się w ogrodach zoologicznych (w Polsce można je oglądać w opolskim zoo), cyrkach i akwariach. Znane są ze swej inteligencji i skłonności do zabawy, cieszą się dużą sympatią u dorosłych i dzieci. 16 kwietnia 2008 r. w opolskim zoo na wybiegu znaleziono martwego samca – George'a; dzień później padła samiczka. Sekcja zwłok wykazała, że obydwie uchatki miały żołądek pełen kamieni i monet. Obecnie w opolskim ogrodzie mieszkają 4 uchatki[4] (w tym najstarsza samiczka Moli[5]).

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

Kiedyś polowano często na uchatki, dziś są pod ochroną, dzięki czemu ich liczba ustabilizowała się. W Kalifornii żyje około 50 tysięcy zwierząt, na Galapagos 40 tysięcy.

Przypisy

  1. Zalophus californianus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Zalophus californianus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. 3,0 3,1 Rebecca Price: Zalophus californianus (ang.). Animal Diversity Web. [dostęp 4 lutego 2011].
  4. Kolejna Uchatka
  5. Uchatka Moli wraca na wybieg

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]