Uczta u Wierzynka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Uczta u Wierzynka, obraz Jana Matejki z 1877 roku
Uczta u Wierzynka, obraz Bronisława Abramowicza z 1876 roku
Wikimedia Commons

Uczta u Wierzynka – przyjęcie zorganizowane w Krakowie przez krakowską radę miejską i Mikołaja Wierzynka, połączone ze spotkaniem europejskich monarchów i książąt około 22-27 września 1364, zwołanym z inicjatywy Kazimierza III Wielkiego.

W zjeździe wzięli udział: cesarz (jednocześnie król czeski) Karol IV, królowie: Ludwik Węgierski, Waldemar IV duński, Piotr cypryjski, oraz liczni książęta, m.in.: Otton brandenburski, Siemowit III mazowiecki, Bolko II Mały świdnicki i Władysław Opolczyk. Pretekstem do zwołania zjazdu krakowskiego była zapewne kwestia krucjaty antytureckiej, a w rzeczywistości głównym przedmiotem zabiegów dyplomatycznych były problemy związane z równowagą polityczną w środkowej Europie. Sam zjazd, odbyty we wspaniałej oprawie, pomyślany był także jako manifestacja potęgi i bogactwa króla polskiego, odbił się głośnym echem w Europie.

Uczta[edytuj | edytuj kod]

Okazją do przyjęcia był ślub wnuczki Kazimierza Wielkiego, Elżbiety z cesarzem Karolem IV, który zawarty został 21 maja 1363 r., a także grudniowe mediacje Kazimierza Wielkiego i księcia świdnickiego Bolka II Małego, którzy szukali kompromisowego rozwiązania w sporze króla węgierskiego Ludwika z cesarzem Karolem. Najważniejszym celem politycznym zorganizowanego z tej okazji wielkiego zjazdu monarchów był projekt stworzenia ligi państw środkowej Europy wobec zagrożenia tureckiego, w czym szczególnie zainteresowany był uczestniczący w uczcie król Cypru Piotr Lusignan, który podróżował po Europie w poszukiwaniu wsparcia w obronie swej wyspy.

Ostatecznie gośćmi uczty obok Kazimierza Wielkiego byli m.in. cesarz i król czeski Karol IV Luksemburski, król węgierski Ludwik I Wielki, król duński Waldemar IV Atterdag, król cypryjski Piotr Lusignan, książę austriacki Rudolf IV Założyciel, książę mazowiecki Siemowit III, książę opolski Władysław Opolczyk, książę świdnicki Bolko II Mały, książę wołogosko-słupski Bogusław V z synem Kaźkiem słupskim, margrabiowie brandenburscy Ludwik VI Rzymianin i Otto V Leniwy.

Uczta, opisana przez Jana Długosza, miała trwać 21 dni. Król Kazimierz, zadowolony z jej wystawności i przede wszystkim z doskonałego wrażenia, jakie odebrali (wraz z hojnymi darami od gospodarza, z których najcenniejszy, dla Kazimierza, miał mieć wartość ponad 100 tysięcy florenów) goście, przekładającego się na korzystne dla królestwa polskiego postanowienia, jakie uzgodniono przy tej okazji, nadał Wierzynkowi przywilej przyjmowania królewskich gości w jego domu. Od tego też czasu datowana jest tradycja krakowskiej restauracji Wierzynek.

Niepewne jest dokładne miejsce, w którym uczta się odbywała; brak dowodów na to, by miała miejsce w kamienicy Morsztynowskiej, w której dzisiaj znajduje się restauracja Wierzynek. Niewykluczone, że miejscem uczty była kamienica Szara lub jeden z domów przy ulicy św. Jana[1].

Przypisy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]