Vincent Peillon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Vincent Peillon
Vincent Peillon le 1er juin 2012 au rectorat d'Orléans.JPG
Data i miejsce urodzenia 7 lipca 1960
Suresnes
Minister edukacji Francji
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Okres urzędowania od 16 maja 2012
do 31 marca 2014
Poprzednik Luc Chatel
Następca Benoît Hamon
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Vincent Peillon (ur. 7 lipca 1960 w Suresnes) – francuski polityk i filozof, eurodeputowany i parlamentarzysta, w latach 2012–2014 minister edukacji narodowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1984–1997 pracował jako wykładowca filozofii. W 1992 uzyskał stopień doktora filozofii.

Zaangażował się w działalność Partii Socjalistycznej, pełnił funkcję sekretarza jej grupy eksperckiej, a także doradcy jej przewodniczącego. Od 1994 zasiada w prezydium krajowym PS. W latach 1997–2002 sprawował mandat posła do Zgromadzenia Narodowego XI kadencji. Przewodniczył misji informacyjnej ds. walki z tzw. praniem brudnych pieniędzy.

Gdy nie udało mu się uzyskać ponownie mandatu do Zgromadzenia Narodowego, został zatrudniony na dwa lata w Krajowym Centrum Badań Naukowych (CNRS) jako dyrektor ds. badań. Skupił się tam na badaniu dorobku Ferdinanda Buissona i źródeł francuskiej zasady laickości państwa oraz tzw. filozofii republikańskiej. Specjalizowal się także w analizie myśli socjalistów premarksistowskich i autorów takich jak Jean Jaurès, Edgar Quinet i Pierre Leroux, czego owocem były liczne publikacje dotyczące historii myśli socjalistycznej i republikańskiej. W jednej z nich (La Révolution française n'est pas terminée) opisywał porażkę wielkiej rewolucji francuskiej, która jego zdaniem nie potrafiła zrewolucjonizować religijności we Francji. W wyniku rewolucji pojęcia "religii" i "wiary" zostały zredefiniowane w stosunku do czasów ancien régime, jednak w celu dokończenia rewolucji socjalizm francuski powinien dążyć do ustanowienia nowej religii w miejsce katolicyzmu, który jest, jak uważa Vincent Peillon, niedostosowaną do wolności religią poddaństwa[1]. Rola nowej religii powinna przypaść socjalizmowi, który ma uosabiać rewolucję religijną, będącą jednocześnie rewolucją moralną i materialistyczną[2]. Laickość powinna być właściwą religią francuskiej Republiki demokratycznej i socjalnej[3].

W wyborach w 2004 uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego. Przystąpił do grupy Partii Europejskich Socjalistów, a także Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W 2009 został wybrany na kolejną kadencję, w trakcie której należał do frakcji Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów oraz Komisji Spraw Zagranicznych.

W 2007 był rzecznikiem prasowym Ségolène Royal w trakcie jej kampanii wyborczej na urząd prezydenta. 16 maja 2012 objął urząd ministra edukacji narodowej w rządzie, którego premierem został Jean-Marc Ayrault[4]. Utrzymał to stanowisko także w drugim rządzie tego samego premiera (od 21 czerwca 2012), zajmując je do 31 marca 2014. 3 maja 2014 powrócił do europarlamentu, utrzymując mandat w tym gremium również na okres VIII kadencji[5].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Vincent Peillon: La Révolution française n'est pas terminée. Paryż: Éditions du Seuil, 2008, s. 171. ISBN 9782020985208.
  2. Vincent Peillon: La Révolution française n'est pas terminée. Paryż: Éditions du Seuil, 2008, s. 195. ISBN 9782020985208.
  3. Vincent Peillon: La Révolution française n'est pas terminée. Paryż: Éditions du Seuil, 2008, s. 177. ISBN 9782020985208.
  4. Décret du 16 mai 2012 relatif à la composition du Gouvernement (fr.). legifrance.gouv.fr, 17 maja 2012. [dostęp 2014-10-19].
  5. Résultats européennes: la liste de nos nouveaux élus (fr.). leparisien.fr, 26 maja 2014. [dostęp 2014-05-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]