Jean-Marc Ayrault

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jean-Marc Ayrault
Jean-Marc Ayrault - mars 2012.jpg
Data i miejsce urodzenia 25 stycznia 1950
Maulévrier
Premier Francji
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Okres urzędowania od 15 maja 2012
do 31 marca 2014
Poprzednik François Fillon
Następca Manuel Valls
Odznaczenia
Krzyż Wielki Narodowego Orderu Zasługi (Francja) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Jean-Marc Ayrault (ur. 25 stycznia 1950 w Maulévrier) – francuski polityk, wieloletni mer Nantes, parlamentarzysta, przewodniczący frakcji socjalistycznej. Od 15 maja 2012 do 31 marca 2014 premier Republiki Francuskiej w dwóch kolejnych rządach.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność do 2012[edytuj | edytuj kod]

Studiował literaturoznawstwo na Uniwersytecie w Nantes. W latach 1973–1986 był nauczycielem niemieckiego[1]. W 1971 został członkiem Partii Socjalistycznej. Sześć lat później objął urząd mera Saint-Herblain, będąc najmłodszym burmistrzem w miejscowościach powyżej 30 tys. mieszkańców. Funkcję tę pełnił do 1989, w międzyczasie od 1976 do 1982 zasiadał w radzie departamentu Loara Atlantycka. W 1989 objął stanowisko mera Nantes, był wybierany na kolejne kadencje, zajmując to stanowisko do 2012. W 1997 za przestępstwo protekcji (zlecenie w latach 1991–1993 druku miejskiej gazety przedsiębiorcy związanemu z Partią Socjalistyczną bez odpowiedniego konkursu ofert) został skazany na karę pół roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania[2][3].

W 1986 po raz pierwszy uzyskał mandat posła do Zgromadzenia Narodowego. Od tego czasu nieprzerwanie był wybierany na kolejne kadencje do izby niższej parlamentu, skutecznie ubiegając się o reelekcję w każdych wyborach (1988, 1993, 1997, 2002 i 2007). W 1997 stanął na czele poselskiej Grupy Socjalistycznej, od 2007 działającej pod nazwą Grupa Socjalistów, Radykałów, Obywateli i Pozostałej Lewicy (Socialiste, radical, citoyen et divers gauche), pełnił tę funkcję przez piętnaście lat.

Premier[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy rząd[edytuj | edytuj kod]

15 maja 2012 Jean-Marc Ayrault został mianowany na urząd premiera francuskiego rządu przez nowo wybranego prezydenta François Hollande'a[4]. 16 maja 2012 został ogłoszony skład jego gabinetu[5], w którym poszczególne funkcje objęli przedstawiciele PS, a także zielonych i radykałów.

W skład rządu w randze ministrów weszli:

Ministrami delegowanymi (podległymi innym ministrom) zostali:

Drugi rząd[edytuj | edytuj kod]

Jean-Marc Ayrault wystartował w wyborach parlamentarnych w 2012, uzyskał poselską reelekcję już w pierwszej turze z 10 czerwca[6]. 18 czerwca tego samego roku, dzień po drugiej turze wyborów, w których socjaliści i ich sojusznicy uzyskali większość w Zgromadzeniu Narodowym XIV kadencji, premier podał się do dymisji. Tego samego dnia otrzymał od prezydenta ponowną nominację z misją utworzenia drugiego gabinetu[7].

Jego skład (łącznie z premierem 38 osób) został ogłoszony 21 czerwca 2012. Liczba ministrów została zwiększona z 18 do 19, a ministrów delegowanych z 16 do 18 (dla porównania ostatni centroprawicowy gabinet François Fillona rozpoczynał urzędowanie w składzie 23 osób). Poza premierem swoje stanowiska (względnie z korektą kompetencji) utrzymali ministrowie Laurent Fabius, Vincent Peillon, Christiane Taubira, Pierre Moscovici, Marisol Touraine, Cécile Duflot, Manuel Valls, Arnaud Montebourg, Michel Sapin, Jean-Yves Le Drian, Aurélie Filippetti, Geneviève Fioraso, Najat Vallaud-Belkacem, Stéphane Le Foll, Marylise Lebranchu, Victorin Lurel i Valérie Fourneyron, a także ministrowie delegowani Jérôme Cahuzac, George Pau-Langevin, François Lamy, Alain Vidalies, Bernard Cazeneuve, Michèle Delaunay, Benoît Hamon, Dominique Bertinotti, Marie-Arlette Carlotti, Pascal Canfin, Yamina Benguigui, Frédéric Cuvillier, Fleur Pellerin i Kader Arif. Minister ekologii Nicole Bricq objęła ministerstwo handlu zagranicznego. Na ministrów awansowało dwóch ministrów delegowanych – Delphine Batho została ministrem ekologii, zrównoważonego rozwoju i energii, a Sylvia Pinel ministrem rzemiosła, handlu i turystyki. Yamina Benguigui przeszła na funkcję minister delegowanej ds. Frankofonii. Nowymi ministrami delegowanymi zostali Guillaume Garot (ds. żywności), Thierry Repentin (ds. kształcenia zawodowego), Anne-Marie Escoffier (ds. decentralizacji) i Hélène Conway-Mouret (ds. Francuzów poza granicami kraju)[8].

19 marca 2013 został odwołany Jérôme Cahuzac. Stanowisko ministra delegowanego ds. budżetu objął Bernard Cazeneuve, którego na funkcji ministra delegowanego ds. europejskich zastąpił Thierry Repentin. 2 lipca 2013 zdymisjonowano Delphine Batho, jej miejsce zajął Philippe Martin.

31 marca 2014 w wyniku przegranych przez socjalistów wyborów municypalnych Jean-Marc Ayrault podał się do dymisji, która została przyjęta. Prezydent François Hollande tego samego dnia na stanowisko premiera desygnował dotychczasowego ministra spraw wewnętrznych Manuela Vallsa[9].

Przypisy

  1. Jean-Marc Ayrault (fr.). nantes.fr. [dostęp 2012-05-15].
  2. "Une condamnation ancienne du premier ministrable Ayrault refait surface" (fr.). lepoint.fr, 10 maja 2012. [dostęp 2012-05-15].
  3. Profile: French Prime Minister Jean-Marc Ayrault (ang.). bbc.co.uk, 15 maja 2012. [dostęp 2012-05-15].
  4. Jean-Marc Ayrault, le "réformiste décomplexé" (fr.). lemonde.fr, 15 maja 2012. [dostęp 2012-05-15].
  5. Décret du 16 mai 2012 relatif à la composition du Gouvernement (fr.). legifrance.gouv.fr, 17 maja 2012. [dostęp 2014-10-19].
  6. Résultats des élections législatives 2012 (fr.). lexpress.fr, 17 czerwca 2012. [dostęp 2012-06-21].
  7. Décret du 18 juin 2012 portant nomination du Premier ministre (fr.). legifrance.gouv.fr, 18 czerwca 2012. [dostęp 2012-06-21].
  8. Ayrault II: Batho et Pinel gagnent leur indépendance (fr.). lejdd.fr, 21 czerwca 2012. [dostęp 2012-06-21].
  9. Valls zastąpi Ayraulta. We Francji zmiana premiera po wyborczej porażce. tvn24.pl, 31 marca 2014. [dostęp 2014-03-31].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]