Jean-Marc Ayrault
| Jean-Marc Ayrault | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 25 stycznia 1950 Maulévrier |
| 169. premier Republiki Francuskiej | |
| Przynależność polityczna | Partia Socjalistyczna |
| Okres urzędowania | od 15 maja 2012 |
| Poprzednik | François Fillon |
| Odznaczenia | |
  |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Jean-Marc Ayrault (ur. 25 stycznia 1950 w Maulévrier) – francuski polityk, wieloletni mer Nantes, parlamentarzysta, przewodniczący frakcji socjalistycznej. Od 15 maja 2012 premier Republiki Francuskiej w dwóch kolejnych rządach.
Spis treści |
Życiorys [edytuj]
Wykształcenie i działalność do 2012 [edytuj]
Studiował literaturoznawstwo na Uniwersytecie w Nantes. W latach 1973–1986 był nauczycielem niemieckiego[1]. W 1971 został członkiem Partii Socjalistycznej. Sześć lat później objął urząd mera Saint-Herblain, będąc najmłodszym burmistrzem w miejscowościach powyżej 30 tys. mieszkańców. Funkcję tę pełnił do 1989, w międzyczasie od 1976 do 1982 zasiadał w radzie departamentu Loara Atlantycka. W 1989 objął stanowisko mera Nantes, był wybierany na kolejne kadencje (w tym w 2008). W 1997 za przestępstwo protekcji (zlecenie w latach 1991–1993 druku miejskiej gazety przedsiębiorcy związanemu z Partią Socjalistyczną bez odpowiedniego konkursu ofert) został skazany na karę pół roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania[2][3].
W 1986 po raz pierwszy uzyskał mandat posła do Zgromadzenia Narodowego. Od tego czasu nieprzerwanie był wybierany na kolejne kadencje do izby niższej parlamentu, skutecznie ubiegając się o reelekcję w każdych wyborach (1988, 1993, 1997, 2002 i 2007). W 1997 stanął na czele poselskiej Grupy Socjalistycznej, od 2007 działającej pod nazwą Grupa Socjalistów, Radykałów, Obywateli i Pozostałej Lewicy (Socialiste, radical, citoyen et divers gauche), pełnił tę funkcję przez piętnaście lat.
Premier [edytuj]
Pierwszy rząd [edytuj]
15 maja 2012 Jean-Marc Ayrault został mianowany na urząd premiera francuskiego rządu przez nowo wybranego prezydenta François Hollande'a[4]. 16 maja 2012 został ogłoszony skład jego gabinetu[5], w którym poszczególne funkcje objęli przedstawiciele PS, a także zielonych i radykałów.
W skład rządu w randze ministrów weszli:
- Jean-Marc Ayrault – premier,
- Laurent Fabius – minister spraw zagranicznych,
- Vincent Peillon – minister edukacji narodowej,
- Christiane Taubira – Strażnik Pieczęci, minister sprawiedliwości,
- Pierre Moscovici – minister gospodarki, finansów i handlu zagranicznego,
- Marisol Touraine – minister spraw socjalnych i zdrowia,
- Manuel Valls – minister spraw wewnętrznych,
- Cécile Duflot – minister równości terytorialnej i mieszkalnictwa,
- Jean-Yves Le Drian – minister obrony,
- Nicole Bricq – minister ekologii,
- Aurélie Filippetti – minister kultury i komunikacji,
- Stéphane Le Foll – minister rolnictwa,
- Geneviève Fioraso – minister szkolnictwa wyższego i badań naukowych,
- Arnaud Montebourg – minister odnowy produkcji,
- Michel Sapin – minister pracy, zatrudnienia i dialogu społecznego,
- Marylise Lebranchu – minister reformy państwa, decentralizacji i służb publicznych,
- Victorin Lurel – minister ds. terytoriów zamorskich,
- Valérie Fourneyron – minister sportu,
- Najat Vallaud-Belkacem – minister praw kobiet, rzecznik prasowy rządu.
Ministrami delegowanymi (podległymi innym ministrom) zostali:
- Jérôme Cahuzac – minister ds. budżetu,
- François Lamy – minister ds. miast,
- George Pau-Langevin – minister ds. rozwoju edukacji,
- Delphine Batho – wiceminister sprawiedliwości,
- Benoît Hamon – minister ds. ekonomii społecznej i solidarności,
- Bernard Cazeneuve – minister ds. europejskich,
- Kader Arif – minister ds. kombatantów,
- Yamina Benguigui – minister ds. Francuzów poza granicami kraju,
- Fleur Pellerin – minister ds. małej i średniej przedsiębiorczości, innowacji i cyfryzacji,
- Dominique Bertinotti – minister ds. rodziny,
- Marie-Arlette Carlotti – minister ds. osób niepełnosprawnych,
- Pascal Canfin – minister ds. rozwoju,
- Frédéric Cuvillier – minister ds. transportu i gospodarki morskiej,
- Sylvia Pinel – minister ds. rzemiosła i turystyki,
- Alain Vidalies – minister ds. kontaktów z parlamentem,
- Michèle Delaunay – minister ds. osób starszych i uzależnień.
Drugi rząd [edytuj]
Jean-Marc Ayrault wystartował w wyborach parlamentarnych w 2012, uzyskał poselską reelekcję już w pierwszej turze z 10 czerwca[6]. 18 czerwca tego samego roku, dzień po drugiej turze wyborów, w których socjaliści i ich sojusznicy uzyskali większość w Zgromadzeniu Narodowym XIV kadencji, premier podał się do dymisji. Tego samego dnia otrzymał od prezydenta ponowną nominację z misją utworzenia drugiego gabinetu[7].
Jego skład (łącznie z premierem 38 osób) został ogłoszony 21 czerwca 2012. Liczba ministrów została zwiększona z 18 do 19, a ministrów delegowanych z 16 do 18 (dla porównania ostatni centroprawicowy gabinet François Fillona rozpoczynał urzędowanie w składzie 23 osób). Poza premierem swoje stanowiska (względnie z korektą kompetencji) utrzymali ministrowie Laurent Fabius, Vincent Peillon, Christiane Taubira, Pierre Moscovici, Marisol Touraine, Cécile Duflot, Manuel Valls, Arnaud Montebourg, Michel Sapin, Jean-Yves Le Drian, Aurélie Filippetti, Geneviève Fioraso, Najat Vallaud-Belkacem, Stéphane Le Foll, Marylise Lebranchu, Victorin Lurel i Valérie Fourneyron, a także ministrowie delegowani Jérôme Cahuzac, George Pau-Langevin, François Lamy, Alain Vidalies, Bernard Cazeneuve, Michèle Delaunay, Benoît Hamon, Dominique Bertinotti, Marie-Arlette Carlotti, Pascal Canfin, Yamina Benguigui, Frédéric Cuvillier, Fleur Pellerin i Kader Arif. Minister ekologii Nicole Bricq objęła ministerstwo handlu zagranicznego. Na ministrów awansowało dwóch ministrów delegowanych – Delphine Batho została ministrem ekologii, zrównoważonego rozwoju i energii, a Sylvia Pinel ministrem rzemiosła, handlu i turystyki. Yamina Benguigui przeszła na funkcję minister delegowanej ds. Frankofonii. Nowymi ministrami delegowanymi zostali Guillaume Garot (ds. żywności), Thierry Repentin (ds. kształcenia zawodowego), Anne-Marie Escoffier (ds. decentralizacji) i Hélène Conway-Mouret (ds. Francuzów poza granicami kraju)[8].
19 marca 2013 został odwołany Jérôme Cahuzac. Stanowisko ministra delegowanego ds. budżetu objął Bernard Cazeneuve, którego na funkcji ministra delegowanego ds. europejskich zastąpił Thierry Repentin.
Przypisy
- ↑ Jean-Marc Ayrault (fr.). nantes.fr. [dostęp 2012-05-15].
- ↑ "Une condamnation ancienne du premier ministrable Ayrault refait surface" (fr.). lepoint.fr, 10 maja 2012. [dostęp 2012-05-15].
- ↑ Profile: French Prime Minister Jean-Marc Ayrault (ang.). bbc.co.uk, 15 maja 2012. [dostęp 2012-05-15].
- ↑ Jean-Marc Ayrault, le "réformiste décomplexé" (fr.). lemonde.fr, 15 maja 2012. [dostęp 2012-05-15].
- ↑ Gouvernement: Valls à l'Intérieur, Fabius aux Affaires étrangères (fr.). leparisien.fr, 16 maja 2012. [dostęp 2012-05-16].
- ↑ Résultats des élections législatives 2012 (fr.). lexpress.fr, 17 czerwca 2012. [dostęp 2012-06-21].
- ↑ Décret du 18 juin 2012 portant nomination du Premier ministre (fr.). legifrance.gouv.fr, 18 czerwca 2012. [dostęp 2012-06-21].
- ↑ Ayrault II: Batho et Pinel gagnent leur indépendance (fr.). lejdd.fr, 21 czerwca 2012. [dostęp 2012-06-21].
Bibliografia [edytuj]
- Jean-Marc Ayrault na stronie Zgromadzenia Narodowego XIII kadencji (fr.). [dostęp 2012-05-15].
- Nota biograficzna na stronie prywatnej (fr.). [dostęp 2012-05-15].
|
|||||||
