Manuel Valls

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Manuel Valls
Valls Toulouse 2012.JPG
Data i miejsce urodzenia 13 sierpnia 1962
Barcelona
Premier Francji
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Okres urzędowania od 31 marca 2014
Poprzednik Jean-Marc Ayrault
Minister spraw wewnętrznych Francji
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Okres urzędowania od 16 maja 2012
do 31 marca 2014
Poprzednik Claude Guéant
Następca Bernard Cazeneuve
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Manuel Carlos Valls i Galfetti (ur. 13 sierpnia 1962 w Barcelonie) – francuski polityk pochodzenia hiszpańskiego, parlamentarzysta i samorządowiec, w latach 2012–2014 minister spraw wewnętrznych. Od 31 marca 2014 premier Francji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Działalność do 2014[edytuj | edytuj kod]

Jego ojciec pod koniec lat 40. wyemigrował z rządzonej przez Francisco Franco Hiszpanii i osiedlił się we Francji, gdzie ożenił się z włoskojęzyczną Szwajcarką z kantonu Ticino. Manuel Valls francuskie obywatelstwo przyjął w 1982 w ramach procedury naturalizacji[1].

W czasie studiów na Université de Paris I wstąpił do lewicowej organizacji studenckiej Unef-ID, został też członkiem Partii Socjalistycznej. Awansował w strukturze partyjnej, stając się jednym ze stronników Michela Rocarda. W okresie pełnienia przez tego funkcji premiera (1988–1991) zajmował stanowisko doradcy ds. młodzieży. W rządzie Lionela Jospina (1997–2002) pracował jako doradca ds. komunikacji społecznej[1][2].

Pełnił szereg funkcji w administracji lokalnej i regionalnej. Był radnym rady regionu Île-de-France (1986–2002), a w latach 1998–2002 także jej pierwszym wiceprzewodniczącym. Od 1989 do 1998 zajmował stanowisko zastępcy mera Argenteuil[2], od 2001 do 2012 sprawował urząd mera miejscowości Évry. W wyborach parlamentarnych w 2002 i 2007 był wybierany do Zgromadzenia Narodowego XII i XIII kadencji w jednym z okręgów wyborczych departamentu Essonne[3]. W 2007 miał odmówić prezydentowi Nicolasowi Sarkozy'emu wejścia do centroprawicowego rządu[4].

W 2011 zgłosił swoją kandydaturę (jako przedstawiciel tzw. prawego skrzydła partii) do przeprowadzonych przez jego ugrupowanie prawyborów kandydata socjalistów na wybory prezydenckie w 2012. W pierwszej turze głosowania otrzymał 150 tys. głosów (około 5,65%)[5], popierając następnie François Hollande'a przeciwko Martine Aubry[1]. Brał udział w kampanii wyborcze François Hollande'a jako dyrektorem ds. komunikacji.

16 maja 2012, po zwycięstwie François Hollande'a w wyborach prezydenckich i powołaniu przez niego nowego rządu, Manuel Valls został ministrem spraw wewnętrznych w gabinecie, którego premierem został Jean-Marc Ayrault[6]. Utrzymał następnie mandat poselski w wyborach przeprowadzonych w kolejnym miesiącu[7]. Po dokonanej 21 czerwca 2012 rekonstrukcji pozostał w drugim gabinecie tego samego premiera na dotychczasowym stanowisku[8].

Premier[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy rząd[edytuj | edytuj kod]

31 marca 2014, po przegranych przez socjalistów wyborach municypalnych, premier Jean-Marc Ayrault podał się do dymisji. Prezydent François Hollande tego samego dnia desygnował Manuela Vallsa na stanowisko premiera[9]. Skład rządu został ogłoszony 2 kwietnia 2014, objął wyłącznie ministrów należących do Partii Socjalistycznej oraz do Lewicowej Partii Radykalnej[10].

W skład rządu w randze ministrów weszli[10]:

9 kwietnia 2014 ogłoszono nominacje dla sekretarzy stanu, którymi zostali: Jean-Marie Le Guen (ds. kontaktów z parlamentem), Fleur Pellerin (ds. handlu zagranicznego i promocji turystyki), Harlem Désir (ds. europejskich), Annick Girardin (ds. rozwoju kraju i frankofonii), Frédéric Cuvillier (ds. transportu, gospodarki morskiej i rybołówstwa), Geneviève Fioraso (ds. szkolnictwa wyższego i badań naukowych), Christian Eckert (ds. budżetu), Valérie Fourneyron (ds. handlu, rzemiosła, konsumentów, gospodarki społecznej i solidarności), Axelle Lemaire (ds. gospodarki cyfrowej), Kader Arif (ds. weteranów), André Vallini (ds. reformy terytorialnej), Laurence Rossignol (ds. rodziny i osób starszych), Ségolène Neuville (ds. osób niepełnosprawnych), Thierry Braillard (ds. sportu)[11]. 3 lipca 2014 Valérie Fourneyron odeszła z powodów zdrowotnych (zastąpiła ją Carole Delga), nowym sekretarzem został Thierry Mandon (ds. reformy państwa i uproszczenia prawa).

Drugi rząd[edytuj | edytuj kod]

25 sierpnia 2014 Manuel Valls ogłosił dymisję rządu, po tym jak minister gospodarki i odnowy produkcji Arnaud Montebourg skrytykował politykę gospodarczą prowadzoną przez rząd. Prezydent Francji François Hollande tego samego dnia powierzył mu misję utworzenia nowego gabinetu[12]. Skład rządu (ministrów i sekretarzy stanu) ogłoszono 26 sierpnia 2014[13].

Na dotychczasowych stanowiskach pozostali poza premierem także Laurent Fabius (minister spraw zagranicznych), Ségolène Royal (minister ekologii, trwałego rozwoju i energii), Christiane Taubira (Strażnik Pieczęci, minister sprawiedliwości), Michel Sapin (minister finansów i wydatków publicznych), Marisol Touraine (minister spraw społecznych, dodatkowo zdrowia i praw kobiet), François Rebsamen (minister pracy, zatrudnienia i dialogu społecznego), Jean-Yves Le Drian (minister obrony), Bernard Cazeneuve (minister spraw wewnętrznych), Marylise Lebranchu (minister reformy państwa, decentralizacji i służb publicznych), Stéphane Le Foll (minister rolnictwa, rzecznik prasowy rządu), Sylvia Pinel (minister równości terytorialnej i mieszkalnictwa), George Pau-Langevin (minister ds. terytoriów zamorskich)[13].

Emmanuel Macron został ministrem gospodarki i przemysłu, a Patrick Kanner ministrem regionów wiejskich, sportu i młodzieży. Fleur Pellerin przeszła na urząd ministra kultury i komunikacji, a Najat Vallaud-Belkacem na urząd ministra edukacji narodowej, szkolnictwa wyższego i badań naukowych. Sekretarzami stanu pozostali Jean-Marie Le Guen, Harlem Désir, Thierry Mandon, Annick Girardin, Geneviève Fioraso, Christian Eckert, Kader Arif, Laurence Rossignol, Ségolène Neuville, Carole Delga, Axelle Lemaire, André Vallini i Thierry Braillard. Do rządu powołani zostali na te stanowiska Thomas Thévenoud (po kilku dniach zastąpił do Matthias Fekl), Alain Vidalies, Pascale Boistard i Myriam El Khomri[13].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Nota biograficzna na stronie lci.tf1.fr (fr.). [dostęp 2012-07-19].
  2. 2,0 2,1 Manuel Valls, la relève (fr.). linternaute.com. [dostęp 2012-07-19].
  3. Manuel Valls na stronie Zgromadzenia Narodowego XIV kadencji (fr.). [dostęp 2012-07-19].
  4. Valls et Sarkozy: «Dans cinq ans, s'il me repropose quelque chose, on verra» (fr.). 22 kwietnia 2009. [dostęp 2014-04-02].
  5. Premier tour (fr.). lesprimairescitoyennes.fr. [dostęp 2012-07-19].
  6. Décret du 16 mai 2012 relatif à la composition du Gouvernement (fr.). legifrance.gouv.fr, 17 maja 2012. [dostęp 2014-10-19].
  7. Résultats des élections législatives 2012 (fr.). lexpress.fr, 17 czerwca 2012. [dostęp 2012-07-19].
  8. Ayrault II: Batho et Pinel gagnent leur indépendance (fr.). lejdd.fr, 21 czerwca 2012. [dostęp 2012-07-19].
  9. Valls zastąpi Ayraulta. We Francji zmiana premiera po wyborczej porażce. tvn24.pl, 31 marca 2014. [dostęp 2014-03-31].
  10. 10,0 10,1 Sapin aux Finances, Cazeneuve à l'Intérieur, Royal à l'Ecologie... le gouvernement de Manuel Valls (fr.). francetvinfo.fr, 2 kwietnia 2014. [dostęp 2014-04-02].
  11. Découvrez la liste des 14 secrétaires d'État du gouvernement Valls (fr.). lefigaro.fr, 9 kwietnia 2014. [dostęp 2014-04-10].
  12. French government resigns, Hollande appoints PM to form new Cabinet (ang.). Daily Star, 25 sierpnia 2014. [dostęp 2014-08-25].
  13. 13,0 13,1 13,2 Composition gouvernement: les nouveaux ministres choisis par Manuel Valls (fr.). linternaute.com, 26 sierpnia 2014. [dostęp 2014-08-26].