Laurent Fabius

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Laurent Fabius
Laurent Fabius - Royal & Zapatero's meeting in Toulouse for the 2007 French presidential election 0538 2007-04-19.jpg
Data i miejsce urodzenia 20 sierpnia 1946
Paryż
Premier Francji
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Okres urzędowania od 17 lipca 1984
do 20 marca 1986
Poprzednik Pierre Mauroy
Następca Jacques Chirac
Odznaczenia
Wielki Oficer Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Narodowego Orderu Zasługi (Francja) Odznaka za Zasługi dla Republiki Austrii - Wielka Złota Odznaka Honorowa na Wstędze Odznaka za Zasługi dla Republiki Austrii - Wielka Srebrna Odznaka Honorowa na Wstędze Oficer Narodowego Orderu Quebecu (Kanada) Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wielki Orderu Zasługi RP Krzyż Wielki Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Rumunii Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Laurent Fabius (ur. 20 sierpnia 1946 w Paryżu) – francuski polityk. W latach 1984-1986 premier Francji. Dwukrotnie przewodniczący Zgromadzenia Narodowego, jeden z liderów Partii Socjalistycznej. Od 2012 minister spraw zagranicznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent paryskich École Normale Supérieure i Instytutu Nauk Politycznych. Pracował jako audytor we francuskiej Radzie Stanu.

Zaangażował się także w działalność socjalistów. W drugiej połowie lat 70. stał się jednym z najbliższych współpracowników François Mitterranda.

Od 1977 zajmuje różne funkcje w administracji terytorialnej. Do 1995 nieprzerwanie był zastępcą merem Le Grand-Quevilly, następnie przez pięć lat burmistrzem tej miejscowości. W 2000 ponownie objął stanowisko zastępcy mera.

W 1978 po raz pierwszy został wybrany do Zgromadzenia Narodowego. Od tego czasu w każdych kolejnych wyborach skutecznie ubiegał się o reelekcję w departamencie Seine-Maritime, rezygnując z mandatu poselskiego na czas sprawowania urzędów w administracji rządowej. Od 1989 do 1991 zasiadał w Grupie Socjalistów w Parlamencie Europejskim. Pracował w Komisji ds. Instytucjonalnych[1].

W latach 1981-1983 w pierwszych gabinetach Pierre'a Mauroy był młodszym ministrem (wiceministrem) ds. budżetu. W trzecim rządzie tego premiera do 1984 sprawował urząd ministra badań naukowych i przemysłu. W okresie od 19 lipca 1984 do 20 marca 1986 stał na czele francuskiego rządu, będąc najmłodszym premierem w historii V Republiki.

W 1988 po raz pierwszy został przewodniczącym niższej izby francuskiego parlamentu, funkcję tę pełnił do 1992. Dwukrotnie bez powodzenia ubiegał się o przywództwo w Partii Socjalistycznej, przegrywając z Lionelem Jospinem. W 1992 ostatecznie objął stanowisko pierwszego sekretarza partii, zrezygnował jednak z niego już w kolejnym roku po słabych wynikach PS w wyborach parlamentarnych.

Po sukcesie socjalistów cztery lata później Laurent Fabius po raz drugi stanął na czele Zgromadzenia Narodowego. W 2000 opuścił tę funkcję, obejmując tekę ministra gospodarki, finansów i przemysłu w zrekonstruowanym gabinecie Lionela Jospina. Urząd ten sprawował do 2002, od tego czasu ponownie zasiada w parlamencie.

Przed referendum z 2005, wbrew oficjalnego stanowisku PS, publicznie wzywał do odrzucenia tzw. Konstytucji dla Europy[2]. Ubiegał się o nominację swojego ugrupowania na wybory w 2007, przegrał jednak wewnątrzpartyjną rywalizację m.in. z Ségolène Royal.

16 maja 2012 objął urząd ministra spraw zagranicznych w rządzie, którego premierem został Jean-Marc Ayrault[3]. Utrzymał to stanowisko także w drugim rządzie tego samego premiera (od 21 czerwca 2012), uzyskując wcześniej w wyborach parlamentarnych mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego XIV kadencji. 2 kwietnia 2014 ponownie powołany na ministra spraw zagranicznych w rządzie Manuela Vallsa[4].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 1991 został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej[5], a w 2012 Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[6].

Skład rządu Laurenta Fabiusa[edytuj | edytuj kod]

Laurent Fabius, 2007

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]