Laurent Fabius
| Laurent Fabius | |
| Data i miejsce urodzenia | 20 sierpnia 1946 Paryż |
| 158. Premier Republiki Francuskiej | |
| Przynależność polityczna | PS |
| Okres urzędowania | od 17 lipca 1984 do 20 marca 1986 |
| Poprzednik | Pierre Mauroy |
| Następca | Jacques Chirac |
Laurent Fabius (ur. 20 sierpnia 1946 w Paryżu) – francuski polityk, były premier i minister, dwukrotnie przewodniczący Zgromadzenia Narodowego, jeden z liderów Partii Socjalistycznej.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
Absolwent paryskich École normale supérieure i Instytutu Nauk Politycznych. Pracował jako audytor we francuskiej Radzie Stanu.
Zaangażował się także w działalność socjalistów. W drugiej połowie lat 70. stał się jednym z najbliższych współpracowników François Mitterranda.
Od 1977 zajmuje różne funkcje w administracji terytorialnej. Do 1995 nieprzerwanie był zastępcą merem Le Grand-Quevilly, następnie przez pięć lat burmistrzem tej miejscowości. Od 2000 ponownie zajmuje stanowisko zastępcy mera.
W 1978 po raz pierwszy został wybrany do Zgromadzenia Narodowego. Od tego czasu w każdych kolejnych wyborach skutecznie ubiegał się o reelekcję w departamencie Seine-Maritime, rezygnując z mandatu poselskiego na czas sprawowania urzędów w administracji rządowej. Od 1989 do 1991 zasiadał w Grupie Socjalistów w Parlamencie Europejskim. Pracował w Komisji ds. Instytucjonalnych[1].
W latach 1981-1983 w pierwszych gabinetach Pierre'a Mauroy był młodszym ministrem (wiceministrem) ds. budżetu. W trzecim rządzie tego premiera do 1984 sprawował urząd ministra badań naukowych i przemysłu. W okresie od 19 lipca 1984 do 20 marca 1986 stał na czele francuskiego rządu, będąc najmłodszym premierem w historii V Republiki.
W 1988 po raz pierwszy został przewodniczącym niższej izby francuskiego parlamentu, funkcję tę pełnił do 1992. Dwukrotnie bez powodzenia ubiegał się o przywództwo w Partii Socjalistycznej, przegrywając z Lionelem Jospinem. W 1992 ostatecznie objął stanowisko pierwszego sekretarza partii, zrezygnował jednak z niego już w kolejnym roku po słabych wynikach PS w wyborach parlamentarnych.
Po sukcesie socjalistów cztery lata później Laurent Fabius po raz drugi stanął na czele Zgromadzenia Narodowego. W 2000 opuścił tę funkcję, obejmując tekę ministra gospodarki, finansów i przemysłu w zrekonstruowanym gabinecie Lionela Jospina. Urząd ten sprawował do 2002, od tego czasu ponownie zasiada w parlamencie.
Przed referendum z 2005, wbrew oficjalnego stanowisku PS, publicznie wzywał do odrzucenia tzw. Konstytucji dla Europy[2]. Ubiegał się o nominację swojego ugrupowania na wybory w 2007, przegrał jednak wewnątrzpartyjną rywalizację m.in. z Ségolène Royal.
[edytuj] Skład rządu Laurenta Fabiusa
- Laurent Fabius – premier
- Claude Cheysson – minister spraw zagranicznych, 7 grudnia 1984 stanowisko to objął Roland Dumas
- Roland Dumas – minister stosunków europejskich, 7 grudnia 1984 stanowisko to zostało zlikwidowane
- Charles Hernu – minister obrony, 20 września 1985 stanowisko to objął Paul Quilès
- Pierre Joxe – minister spraw wewnętrznych i decentralizacji
- Pierre Bérégovoy – minister gospodarki, finansów i budżetu
- Édith Cresson – minister rozwoju przemysłu i handlu zagranicznego
- Michel Delebarre – minister pracy
- Robert Badinter – minister sprawiedliwości, 19 lutego 1986 stanowisko to objął Michel Crépeau
- Jean-Pierre Chevènement – minister edukacji narodowej
- Michel Rocard – minister rolnictwa, 4 kwietnia 1985 stanowisko to objął Henri Nallet
- Huguette Bouchardeau – minister środowiska
- Paul Quilès – minister transportu, urbanizacji i mieszkalnictwa, 20 września 1985 stanowisko to objął Jean Auroux
- Michel Crépeau – minister handlu i turystyki, 19 lutego 1986 stanowisko to objął Jean-Marie Bockel
- Gaston Defferre – minister planowania regionalnego
- Hubert Curien – minister badań naukowych i technologii
- Georgina Dufoix – minister stosunków społecznych i solidarności, 7 grudnia 1984 stanowisko to zostało zlikwidowane
- Jack Lang – minister kultury, od 7 grudnia 1984
- Edgard Pisani – minister ds. Nowej Kaledonii, od 21 maja 1985 do 15 listopada 1985
Przypisy
- ↑ Profil na stronie Parlamentu Europejskiego
- ↑ Juliusz Urbanowicz: Stany Rozdzielone Europy. "Wprost", Nr 45/2004.
[edytuj] Źródła
- Laurent Fabius na stronie Zgromadzenia Narodowego XIII kadencji (fr.)
- Nota biograficzna na stronie prywatnej (fr.)
|
||||||||||
|
||||||||||
|
||||||||
- Francuscy ministrowie (V Republika)
- Francuscy ministrowie finansów
- Francuscy parlamentarzyści (V Republika)
- Francuscy posłowie do Parlamentu Europejskiego
- Francuscy samorządowcy
- Odznaczeni Norweskim Orderem Zasługi
- Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Włoskiej
- Politycy Partii Socjalistycznej (Francja)
- Premierzy Francji
- Urodzeni w 1946