Władimir Tribuc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Władimir Filippowicz Tribuc
Владимир Филиппович Трибуц
admirał admirał
Data i miejsce urodzenia 28 lipca 1900
Sankt Petersburg
Data i miejsce śmierci 30 sierpnia 1977
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 19181961
Siły zbrojne Naval Ensign of the Soviet Union.svg WMF ZSRR
Stanowiska dowódca Floty Bałtyckiej Marynarki Wojennej ZSRR
Główne wojny i bitwy wojna domowa w Rosji,
II wojna światowa,
Wielka Wojna Ojczyźniana:
Odznaczenia
Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Uszakowa I klasy Order Uszakowa I klasy Order Nachimowa I klasy Order Czerwonej Gwiazdy Medal za Obronę Leningradu Medal za Zdobycie Królewca Medal 100-lecia urodzin Lenina Medal za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Medal 20-lecia zwycięstwa nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Medal 30-lecia zwycięstwa nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Medal "20 lat Radzieckich Sił Zbrojnych" Medal "30 lat Radzieckich Sił Zbrojnych" Medal "40 lat Radzieckich Sił Zbrojnych" Medal "50 lat Radzieckich Sił Zbrojnych" Order Krzyża Grunwaldu I klasy Legia Zasługi - Commander (USA)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Władimir Filippowicz Tribuc, ros. Владимир Филиппович Трибуц (ur. 28 lipca 1900 w Sankt Petersburgu, zm. 30 sierpnia 1977 w Moskwie) – radziecki oficer marynarki wojennej, admirał (1943), dowódca Floty Bałtyckiej Marynarki Wojennej ZSRR (1939–1947), doktor nauk historycznych (1972).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

W lutym 1918 wstąpił na ochotnika do Marynarki Wojennej Armii Czerwonej. Uczestnik wojny domowej 1918–1920 we flotyllach Astrachańskiej i Wołgo-Kaspijskiej, oraz Siłach Morskich Morza Kaspijskiego. Po wojnie domowej ukończył studia w Szkole Marynarki Wojennej (1926) i Akademii Marynarki Wojennej (1932). W latach 1926–1929 i 1932–1936 służył we Flocie Bałtyckiej na pancerniku "Marat" i niszczycielu "Jakow Swierdłow". potem szef oddziału w sztabie, a od lutego 1938 szef sztabu Floty Bałtyckiej, a od kwietnia 1939 dowódca floty. Członek KPZR od 1928. Uczestnik wojny zimowej 1939–1940.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

W 1941 z powodzeniem kierował działaniami sił morskich, które pomogły wojskom lądowym operującym w strefach przybrzeżnych w obronie Tallinna, Hanko i Wysp Moonsundzkich, powodując zakłócenia w łączności wojsk wroga na Morzu Bałtyckim. W sierpniu 1941, w zaminowanej strefie i przy panowaniu przeciwnika w powietrzu, zorganizował i prowadził ewakuację floty z Tallinna do Kronsztadu i Leningradu.

W latach 1941–1943 aktywnie uczestniczył we wszystkich etapach obrony Leningradu, umiejętnie współpracując z wojskami lądowymi w operacjach prowadzonych przez Armię Czerwoną. Wykorzystał m.in. okręty podwodne, doprowadzając do przerwania łączności wroga na Morzu Bałtyckim oraz do zwalczania ciężkiej artylerii niemieckiej ostrzeliwującej miasto. Z jego inicjatywy stworzono grupy morskiej artylerii, które wraz z artylerią Frontu Leningradzkiego zadały Niemcom poważne straty, niszcząc większość aktywnych baterii wroga.

W latach 1943–1944 brał udział w opracowaniu i przeprowadzeniu operacji przełamania blokady Leningradu, a także w operacjach zaczepnych przeciwko wojskom Niemieckim i Fińskim w rejonie Wyborga i Pietrozawodska. Podczas tych operacji flota wspierała wojska Frontów Leningradzkiego i Karelskiego ogniem okrętów i artylerii przybrzeżnej oraz desantem i samolotami marynarki wojennej.

Następnie kierował siłami floty w operacji desantowej w cieśninie Muhu Väin oraz w krajach bałtyckich, Prusach Wschodnich i na Pomorzu Wschodnim.

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Od marca 1946 do maja 1947 dowodził 8 Flotą MW ZSRR. W latach 1947–1948 zastępca głównodowodzącego wojskami Dalekiego Wschodu ds. sił morskich. Po tym na kierowniczych stanowiskach w Marynarce Wojennej m.in szef Zarządu Hydrografii (1949–1957) i w latach 1957–1960 inspektor w dowództwie Marynarki Wojennej i ministerstwie Obrony ZSRR – szef katedry floty w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Woroszyłowa. Po przejściu na emeryturę w lutym 1961 kierował wydziałem Wszechzwiązkowego Instytutu Informacji Naukowej i Technicznej (WINITI). Od 1972 doktor nauk historycznych.

Jeden z rosyjskich niszczycieli rakietowych "Admirał Tribuc" (BPK 552; dawny BPK 564) z 30 grudnia 1985 nazwano na cześć Władimira Tribuca. W 1991 na niszczycielu pływającym we Flocie Pacyfiku Marynarki Wojennej Federacji Rosyjskiej wybuchł pożar, ale okręt powrócił do służby.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Балтийцы наступают, Kaliningrad 1968
  • Балтийцы вступают в бой, Kaliningrad 1972
  • Балтийцы сражаются, Kaliningrad 1975

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]