Władimir Tribuc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władimir Filippowicz Tribuc
Владимир Филиппович Трибуц
admirał admirał
Data i miejsce urodzenia 28 lipca 1900
Sankt Petersburg
Data i miejsce śmierci 30 sierpnia 1977
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 19181961
Siły zbrojne Naval Ensign of the Soviet Union.svg Mar. Woj. ZSRR
Jednostki Flota Bałtycka
Stanowiska dowódca Floty Bałtyckiej Marynarki Wojennej ZSRR
Główne wojny i bitwy wojna domowa w Rosji,
II wojna światowa:
Odznaczenia
Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Uszakowa I klasy Order Uszakowa I klasy Order Nachimowa I klasy Order Czerwonej Gwiazdy Medal za Obronę Leningradu Medal za Zdobycie Królewca Medal 100-lecia urodzin Lenina Medal za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Medal 20-lecia zwycięstwa nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Medal 30-lecia zwycięstwa nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Medal "20 lat Radzieckich Sił Zbrojnych" Medal "30 lat Radzieckich Sił Zbrojnych" Medal "40 lat Radzieckich Sił Zbrojnych" Medal "50 lat Radzieckich Sił Zbrojnych" Order Krzyża Grunwaldu I klasy Legia Zasługi - Commander (USA)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Władimir Filippowicz Tribuc ros. Владимир Филиппович Трибуц (ur. 28 lipca 1900 w Sankt Petersburgu, zm. 30 sierpnia 1977 w Moskwie) – radziecki admirał[1], uczestnik II wojny światowej, dowódca Floty Bałtyckiej Marynarki Wojennej ZSRR (1939–1947), doktor nauk historycznych (1972).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

W lutym 1918 wstąpił na ochotnika do Marynarki Wojennej. Uczestnik wojny domowej 1918–1920 we flotyllach Astrachańskiej i Wołgo-Kaspijskiej, oraz Siłach Morskich Morza Kaspijskiego. Po wojnie domowej ukończył studia w Szkole Marynarki Wojennej (1926) i Akademii Marynarki Wojennej (1932). W latach 1926–1929 i 1932–1936 służył we Flocie Bałtyckiej na pancerniku "Marat" i niszczycielu "Jakow Swierdłow". potem szef oddziału w sztabie, a od lutego 1938 szef sztabu Floty Bałtyckiej, a od kwietnia 1939 dowódca floty. Członek WKP(b) od 1928. Uczestnik wojny zimowej 1939–1940.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

W 1941 z powodzeniem kierował działaniami sił morskich, które pomogły wojskom lądowym operującym w strefach przybrzeżnych w obronie Tallinna, Hanko i Wysp Moonsundzkich, powodując zakłócenia w łączności wojsk wroga na Morzu Bałtyckim. W sierpniu 1941, w zaminowanej strefie i przy panowaniu przeciwnika w powietrzu, zorganizował i prowadził ewakuację floty z Tallinna do Kronsztadu i Leningradu.

W latach 1941–1943 aktywnie uczestniczył we wszystkich etapach obrony Leningradu, umiejętnie współpracując z wojskami lądowymi w operacjach prowadzonych przez Armię Czerwoną. Wykorzystał m.in. okręty podwodne, doprowadzając do przerwania łączności wroga na Morzu Bałtyckim oraz do zwalczania ciężkiej artylerii niemieckiej ostrzeliwującej miasto. Z jego inicjatywy stworzono grupy morskiej artylerii, które wraz z artylerią Frontu Leningradzkiego zadały Niemcom poważne straty, niszcząc większość aktywnych baterii wroga.

W latach 1943–1944 brał udział w opracowaniu i przeprowadzeniu operacji przełamania blokady Leningradu, a także w operacjach zaczepnych przeciwko wojskom Niemieckim i Fińskim w rejonie Wyborga i Pietrozawodska. Podczas tych operacji flota wspierała wojska Frontów Leningradzkiego i Karelskiego ogniem okrętów i artylerii przybrzeżnej oraz desantem i samolotami marynarki wojennej.

Następnie kierował siłami floty w operacji desantowej w cieśninie Muhu Väin oraz w krajach bałtyckich, Prusach Wschodnich i na Pomorzu Wschodnim.

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Od marca 1946 do maja 1947 dowodził 8 Flotą MW ZSRR. W latach 1947–1948 zastępca głównodowodzącego wojskami Dalekiego Wschodu ds. sił morskich. Po tym na kierowniczych stanowiskach w Marynarce Wojennej m.in szef Zarządu Hydrografii (1949–1957) i w latach 1957–1960 inspektor w dowództwie Marynarki Wojennej i ministerstwie Obrony ZSRR – szef katedry floty w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Woroszyłowa. Po przejściu na emeryturę w lutym 1961 kierował wydziałem Wszechzwiązkowego Instytutu Informacji Naukowej i Technicznej (WINITI). Od 1972 doktor nauk historycznych.

Jeden z rosyjskich niszczycieli rakietowych "Admirał Tribuc" (BPK 552; dawny BPK 564) z 30 grudnia 1985 nazwano na cześć Władimira Tribuca. W 1991 na niszczycielu pływającym we Flocie Pacyfiku Marynarki Wojennej Federacji Rosyjskiej wybuchł pożar, ale okręt powrócił do służby.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Балтийцы наступают, Kaliningrad 1968
  • Балтийцы вступают в бой, Kaliningrad 1972
  • Балтийцы сражаются, Kaliningrad 1975

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. wiceadmirał - Uchwała Rady Komisarzy Ludowych nr 946 z 4 czerwca 1940, admirał - Uchwała Rady Komisarzy Ludowych nr 616 z 31 maja 1943

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]