Front Leningradzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Front Leningradzki - jeden z frontów radzieckich, który walczył przeciwko Wehrmachtowi podczas II wojny światowej. Został sformowany 26 sierpnia 1941 z części wojsk Frontu Północnego (podzielony na Front Leningradzki i Front Karelski).

Działania[edytuj | edytuj kod]

Front ten organizował obronę w rejonie Leningradu przeciw niemieckiej Grupie Armii Północ. Uczestniczył razem z Fronten Wołchowskim w operacji tichwińskiej w 1941. Latem 1942 wraz z Frontem Wołchowskim przeprowadził kilka operacji zaczepnych, które zażegnały groźbę decydującego uderzenia na Leningrad. 12-18 stycznia 1943 z Frontem Wołchowskim dokonał w operacji Iskra przełamania pozycji niemieckiej 18 Armii w rejonie Siniawina, co doprowadziło do deblokady Leningradu. Później z Frontem Wołchowskim i 2 Frontem Nadbałtyckim uczestniczył w operacji leningradzko-nowogrodzkiej w 1944 r. zakończonej odrzuceniem wojsk niemieckich spod Leningradu. Razem z Frontem Karelskim uczestniczył w operacji karelskiej (nieudanym ataku ZSRR na Finlandię) zakończoną podpisaniem 19 września 1944 przez Finlandię zawieszenia broni w wojnie z ZSRR. Między 10 lipca a 22 października 1944 wraz z Frontami: 1, 2 i 3 Nadbałtyckim prowadził działania zaczepne przeciwko niemieckiej Grupie Armii Północ, w wyniku których wojska ZSRR zajęły Estonię, Łotwę i Litwę.

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bolszaja Sowietskaja Encykłopedija Moskwa 1978'
  • Mała Encyklopedia Wojskowa MON 1967

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]