Wal tasmański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wal tasmański
Tasmacetus shepherdi[1]
(Walter Reginald Brook Oliver, 1937)
Wal tasmański
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd walenie
Podrząd zębowce
Rodzina wale dziobogłowe
Rodzaj Tasmacetus
Oliver, 1937[2]
Gatunek wal tasmański
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status none DD.svg
brak danych
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Wal tasmański (Tasmacetus shepherdi) – gatunek walenia z rodziny waleni dziobogłowych, jedyny przedstawiciel monotypowego rodzaju Tasmacetus[2].

Spis treści

Średnie wymiary [edytuj]

  • Długość ciała - 6-6,6 m

Występowanie [edytuj]

Występuje w wodach przybrzeżnych i otwartych morzach wokół Nowej Zelandii, Argentyny i Chile.

Tryb życia [edytuj]

Wal tasmański został odkryty dopiero w 1933 i od tego czasu obserwowano niewiele osobników tego gatunku. Do niedawna sądzono, że występuje on tylko w morzach oblewających Nową Zelandię, jednak w latach siedemdziesiątych stwierdzono jego obecność również u wybrzeży Argentyny i Chile. Wal ten zajmuje w swojej rodzinie szczególne miejsce ze względu na niezwykłe uzębienie: w żuchwie oprócz paru dużych zębów na przodzie znajduje się jeszcze co najmniej 12 mniejszych zębów, a ponadto około 10 par zębów w górnej szczęce. Wyglądem i zwyczajami przypomina pozostałe gatunki wali dziobogłowych. Prawdopodobnie żywi się głównie głowonogami i rybami.

Rozmnażanie [edytuj]

Nic nie wiadomo na temat rozmnażania tego gatunku.

Przypisy

  1. Tasmacetus shepherdi w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Tasmacetus. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2011-12-04]
  3. Tasmacetus shepherdi. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)

Bibliografia [edytuj]

  1. Ilustrowana Encyklopedia Zwierząt - Warszawa 1997 - Dr Philip Whitfield