Wiewiórka szara
Z Wikipedii
| Wiewiórka szara | |
 Wiewiórka szara |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarioty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Nadgromada | żuchwowce |
| Gromada | ssaki |
| Szczep | łożyskowce |
| Rząd | gryzonie |
| Rodzina | wiewiórkowate |
| Rodzaj | Sciurus |
| Gatunek | wiewiórka szara |
| Nazwa systematyczna | |
| Sciurus carolinensis | |
| Gmelin, 1788 | |
| Kategoria zagrożenia (CzKGZ) | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Wiewiórka szara (Sciurus carolinensis) jest ssakiem z rodziny wiewiórkowatych (Sciuridae) z rzędu gryzoni. Występuje we wschodniej i środkowo wschodniej części Stanów Zjednoczonych oraz w południowo-wschodnim obszarze Kanady. Introdukowana we Włoszech, Irlandii i Wielkiej Brytanii.
Spis treści |
[edytuj] Charakterystyka ogólna
Futro ubarwione jest srebrnoszaro, grzbiet może mieć odcień szaroczarny. Czasami futro ma lekko czerwonawy odcień. Wiewiórka szara osiąga długość ciała około 30 centymetrów[1], waży od 400 do 710 gramów. Ogon zazwyczaj ma długość 20 centymetrów[2].
[edytuj] Rozród
Samica jest zdolna do rozrodu trzy razy w roku, najczęściej poród odbywa się między styczniem a wrześniem. Samce nie uczestniczą w wychowywaniu miotów; opuszczają samicę po sparzeniu. Ciąża trwa od 42 do 45 dni. Młode po narodzeniu są nieowłosione i ślepe, i są zależne od mleka matki przez około 7 tygodni życia. Po tym okresie stopniowo przestawiają się na stały pokarm oraz nabywają zdolności do samodzielnego życia. Około miesiąc później ostatecznie opuszczają gniazdo.
[edytuj] Ekspansja w Europie
Poza jej naturalnym obszarem we wschodniej części USA i Kanady, występuje licznie w Wielkiej Brytanii, Irlandii i Włoszech[3], gdzie została sztucznie wprowadzona, w dużym stopniu eliminując przez współzawodnictwo popularną w Europie wiewiórkę pospolitą[4]. Przewiduje się w najbliższych dziesięcioleciach dalszą ekspansję wiewiórki szarej na tereny Europy Środkowej[5].
W roku 1889 w angielskim hrabstwie Bedfordshire wypuszczono na wolność około 350 tych gryzoni. Od tego momentu większe i silniejsze wiewiórki szare stale zasiedlały tereny podległe rudym wiewiórkom, spychając je na uboższe w pokarm terytoria[6]. Ssaki te zaaklimatyzowały się tak dobrze, że obecnie populacje tych wiewiórek w Wielkiej Brytanii szacuję się na kilka milionów. Zasiedlają głównie nizinne lasy liściaste, podczas gdy wiewiórki rude w Wielkiej Brytanii egzystują dziś głównie w lasach iglastych, w górach. Próby przywrócenia wcześniejszej populacji wiewiórki rudej za każdym razem okazywały się bezskuteczne[7].
Przypisy
- ↑ Ogólna charakterystyka wyglądu (en)
- ↑ Przeciętne rozmiary wiewiórek szarych (en)
- ↑ Planowany zasięg szarych wiewiórek we Włoszech i Szwajcarii (en)
- ↑ Nowe siedliska wiewiórki szarej (en)
- ↑ Spodziewana obecność wiewiórki szarej w Środkowej Europie (en)
- ↑ Początki introdukcji wiewiórki szarej (en)
- ↑ Próby przywrócenia populacji wiewiórki rudej (en)
[edytuj] Bibliografia
- Lawniczak, M: Sciurus carolinensis. (On-line), Animal Diversity Web, 2002. [dostęp 1 stycznia 2008].
