Wilhelmshaven

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wilhelmshaven
Herb
Herb
Państwo  Niemcy
Kraj związkowy Dolna Saksonia
Powierzchnia 106,91 km²
Wysokość 2 m n.p.m.
Populacja (31 grudnia 2011[1])
• liczba ludności
• gęstość

76 926
720 os./km²
Nr kierunkowy 04421-04423, 04425
Kod pocztowy 26351–26389
Tablice rejestracyjne WHV
Plan
Plan
Położenie na mapie Dolnej Saksonii
Mapa lokalizacyjna Dolnej Saksonii
Wilhelmshaven
Wilhelmshaven
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
Wilhelmshaven
Wilhelmshaven
Ziemia 53°31′N 8°08′E/53,516667 8,133333
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikipodróże Informacje turystyczne w Wikipodróżach
Strona internetowa
Portal Portal Niemcy

Wilhelmshaven – miasto na prawach powiatu w północno-zachodniej części Niemiec, w kraju związkowym Dolna Saksonia, nad zatoką Jade Morza Północnego. Najbliżej położone duże miasta to: Oldenburg ok. 50 km na południe, oraz holenderskie Groningen ok. 100 km na zachód.

Przez miasto przebiega Droga krajowa B210 oraz Autostrada A29.

Ratusz
Zatoka Jade

Dzielnice[edytuj | edytuj kod]

W skład miasta wchodzą następujące dzielnice: Aldenburg, Altengroden, Bant, Ebkeriege, Fedderwarden, Fedderwardergroden, Heppens, Heppenser Groden, Himmelreich/Coldewei, Innenhafen, Innenstadt, Langewerth, Maadebogen, Neuende, Neuengroden, Rüstersiel, Rüstersieler Groden, Rüstringer Stadtpark, Schaar, Sengwarden, Siebethsburg, Voslapp i Voslapper Groden.

Historia[edytuj | edytuj kod]

20 lipca 1853 Królestwo Prus odkupiło od Wielkiego Księstwa Oldenburga 313 hektarów ziemi wraz z wioskami Heppens i Neuende nad zatoką Jade. 23 listopada 1854 teren ten zwany Königliches Preußisches Jadegebiet przekazano admirałowi pruskiej marynarki, Księciu Adalbertowi von Preußen. Zadaniem Księcia było stworzenie pierwszego pruskiego portu wojennego dla marynarki KP. Od tego czasu losy miasta są ściśle powiązane z Marine.

W 1856 zapada decyzja o budowie portu i miasta. Początkowo nazywane Hafen Heppens od 1869 nosi nazwę Wilhelmshaven. Po powstaniu w 1871 r. II Rzeszy Niemieckiej Wilhelmshaven nad Morzem Północnym oraz Kilonia nad Bałtykiem zostały podniesione do rangi Portów Rzeszy. Wilhelmshafen stało się siedzibą Kaiserliche Marine. W 1873 miejscowość otrzymała prawa miejskie.

6 maja 1945 w porcie wojennym w Wilhelmshaven kapitulację dowództwa twierdzy, bazy Kriegsmarine, floty "Ostfriesland", dziesięciu dywizji piechoty i ośmiu pułków piechoty i artylerii przyjął gen. Stanisław Maczek, dowódca 1 Dywizji Pancernej.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Rok Ludność
1853 335
1864 1 451
1871 3 053
1875 10 200
1885 13 982
1895 19 422
1905 26 012
1910 35 044
1916 21 393
1925 25 484
1935 30 858
Rok Ludność
1937 91 109
1939 125 059
1945 89 096
1955 98 535
1965 101 294
1975 103 417
1985 95 570
1995 90 667
2005 83 552
2007 82 797
2008 81 411

Polityka[edytuj | edytuj kod]

W radzie miejskiej zasiada 44 radnych: SPD 17, CDU 14, FDP 5, Zieloni 3, inni 4, NDP 1.

Sport[edytuj | edytuj kod]

Osoby urodzone w mieście[edytuj | edytuj kod]

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dane statystyczne - Statistisches Bundesamt – Gemeinden in Deutschland nach Bevölkerung am 31.12.2011 auf Grundlage des Zensus 2011 und früherer Zählungen

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Majka: Generał Stanisław Maczek. Rzeszów: Libra, 2005, s. 83. ISBN 83-89-89183-10-2.
  • Freuke Adrian: Die Kaiser-Wilhelm-Brücke in Wilhelmshaven – ein Jahrhundertbauwerk. Brune-Mettcker, Wilhelmshaven 2007, ISBN 3-930510-33-2.
  • Werner Brune (Hrsg.): Wilhelmshavener Heimatlexikon, Band 1–3. Brune, Wilhelmshaven 1986–1987.
  • Edgar Grundig: Chronik der Stadt Wilhelmshaven. Band I und II, Wilhelmshaven 1957.
  • Gerhard Koop, Erich Mulitze: Die Marine in Wilhelmshaven – eine Bildchronik zur deutschen Marinegeschichte von 1853 bis heute. Bernard & Graefe Verlag, Bonn 1997, ISBN 3-7637-5977-8.
  • Louise von Krohn: Vierzig Jahre in einem deutschen Kriegshafen – Heppens – Wilhelmshaven. Die Wilhelmshavener Erinnerungen der Louise von Krohn. Lohse-Eissing, Wilhelmshaven 2001, ISBN 3-920602-38-2.
  • C. Lohse (Hrsg.): Wilhelmshaven – Ein Führer für Fremde und Einheimische. Nachdruck Brune-Mettcker, Wilhelmshaven 2003, ISBN 3-930510-22-7.