Wołodymyr Salśkyj

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wołodymyr Salśkyj
Володимир Петрович Сальський
W 1919
W 1919
generał chorąży generał chorąży
Data i miejsce urodzenia 4 lipca 1885
Ostróg
Data i miejsce śmierci 5 sierpnia 1940
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1906 - 1924
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego, Armia Czynna Ukraińskiej Republiki Ludowej
Jednostki 126 Rylski Pułk Piechoty, 132 Benderski Pułk Piechoty, 70 Dywizja Piechoty, 12 Armia, 1 Serdiucka Dywizja, Korpus Zaporoski, Ukraińska Armia Halicka
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, Wojna ukraińsko-radziecka 1917-1921, Wojna polsko-ukraińska, Wojna polsko-bolszewicka
Późniejsza praca działacz emigracyjny

Wołodymyr Salskyj, ukr.Володи́мир Са́льський (ur. 4 lipca 1883 w Ostrogu – zm. 5 października 1940 w Warszawie) – generał-chorąży armii Ukraińskiej Republiki Ludowej.

Ukończył gimnazjum w Ostrogu, następnie w 1906 Wileńską Szkołę Wojskową oraz w 1912 z wyróżnieniem Mikołajewską Akademię Sztabu Generalnego. Służył w sztabie Kijowskiego Okręgu Wojskowego. Podczas I wojny światowej był kwatermistrzem 12 Armii, służbę w armii rosyjskiej zakończył w stopniu podpułkownika. Jesienią 1917 uczestniczył w ukrainizacji jednostek wojskowych na Froncie Północnym.

Był szefem sztabu generała Mykoły Junakowa, później dowodził Dywizją Zaporoską w „operacji kamienieckiej” w 1919. Po wojnie polsko-bolszewickiej przebywał na emigracji w Polsce. Od 1924 do śmierci minister spraw wojskowych w Rządzie URL na emigracji.

Był współinicjatorem wieloletniej współpracy ze Sztabem Głównym Wojska Polskiego. Współpraca ta rozpoczęta została po tajnym memorandum prezydenta URL Andrija Liwyckiego i gen. Wołodymyra Salskiego z 4 sierpnia 1926 skierowanego do Józefa Piłsudskiego i rozmowach, jakie wkrótce potem nastąpiły[1][2]. Po aprobacie Piłsudskiego trwała do wybuchu II wojny światowej. Jej część tajna obejmowała sporządzenie planów organizacji i mobilizacji armii ukraińskiej, jako sojusznika Polski, w przypadku wojny polsko-sowieckiej. Został sporządzony, w porozumieniu z polskim Sztabem Głównym plan mobilizacyjny wojska ukraińskiego, w oparciu o emigrantów i Ukraińców zamieszkałych w Polsce. Oficerowie i podoficerowie armii URL zostali przyjęci do Wojska Polskiego jako tzw. oficerowie i podoficerowie kontraktowi[3].

Odznaczony Szablą Świętego Jerzego, orderem św. Włodzimierza IV klasy z mieczami i wstęgą i Legią Honorową.

Przypisy

  1. Pełny tekst memorandum Liwyckiego i Salskiego: Jan Jacek Bruski Między prometeizmem a Realpolitik. II Rzeczpospolita wobec Ukrainy Sowieckiej 1921-1926, Kraków 2010, Wyd. Uniwersytet Jagielloński, ISBN 978-83-62261-13-0 s. 363-365
  2. Zobacz też Jan Jacek Bruski Miedzy prometeizmem a Realpolitik. II Rzeczpospolita wobec Ukrainy Sowieckiej 1921-1926, Kraków 2010, Wyd. Uniwersytet Jagielloński, ISBN 978-83-62261-13-0 s. 338-341
  3. Robert Potocki, Idea restytucji Ukraińskiej Republiki Ludowej (1920-1939) Wydawnictwo: Instytut Europy Środkowo-Wschodniej, Lublin 1999; ISBN 83-85854-46-0,s. 231-312.Rozdział "Projekt Ukraina" dot. planów strategicznych tworzenia armii URL w latach trzydziestych.

Bibliografia, literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Володи́мир Са́льський w: Енциклопедія історії України: Т. 9. Редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. НАН України. Інститут історії України. – Київ 2012, Wyd. «Наукова думка». ISBN 966-00-0632-2
  • Aleksander Kolańczuk, "Ukraińscy generałowie w Polsce, emigranci polityczni w latach 1920-1939. Słownik biograficzny", Przemyśl 2009, ISBN 978-83-60374-11-5