Złotosłonka bengalska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Złotosłonka bengalska
Rostratula benghalensis[1]
(Linnaeus, 1758)
samica
samica
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd siewkowe
Rodzina złotosłonki
Rodzaj Rostratula
Gatunek złotosłonka bengalska
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Samiec

Złotosłonka bengalska (Rostratula benghalensis) – gatunek średniego ptaka z rodziny złotosłonek (Rostratulidae). Zasiedla subsaharyjską Afrykę oraz południową i południowo-wschodnią Azję.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Opisana w 1758 roku przez szwedzkiego przyrodnika Karola Linneusza pod nazwą Rallus benghalensis, w dziele Systema Naturae, wyd. 10, str. 153. Okaz, na podstawie którego opisano gatunek, pochodził z Bengalu (stąd nazwa)[3]. Zależnie od źródła, są 1-2 podgatunki; podgatunek australis niekiedy jest wydzielany jako osobny gatunek, złotosłonka australijska.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Złotosłonka bengalska jest wielkości kosa. Występuje bardzo wyraźny dymorfizm płciowy; samica bardziej kolorowa niż samiec. Ma ona rdzawą szyję i głowę, szarzejącą ku górze. Przez wierzch głowy biegnie dosyć cienki, żółtawy pasek. Ma czarno białą maskę. Pierś czarna z białą półobrożą, wierzch ciała szary, spód biały. Dziób początkowo szary, potem żółcieje. Samiec podobny do polskiej słonki, ale na spodzie ciała biały, posiada podobną do samiczej maskę i ma złotożółte prążki na skrzydłach.

Wymiary[edytuj | edytuj kod]

Złotosłonka bengalska mierzy 23-26 cm, w tym ogon to 4,1-4,5 cm i dziób 4,6-5,1 cm. Rozpiętość skrzydeł wynosi 50-55 cm, natomiast długość samego skrzydła 12,5-13,3 cm. Masa ciała to około 125-130 g.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Złotosłonka bengalska występuje, włączając złotosłonkę australijską, w południowej i południowo-wschodniej Azji, subsaharyjskiej Afryce i na wschodzie Australii. Zasięg w Afryce (włączając Madagaskar) jest wyspowy, w Afryce również; w Azji sięga na zachód, do Pakistanu. Zasiedla płytkie, zarośnięte mokradła, bagna oraz pola ryżowe.

Biologia[edytuj | edytuj kod]

Najaktywniejsza o świcie i zmierzchu, przebywa w grupach. Jest skryta, przebywa w gęstej roślinności. Niepokojona nieruchomieje. W razie zagrożenia ptaki obu płci ciągną skrzydła po ziemi, rozkładają ogon, a czasami wydają także głośne gwizdy. Wydają się przez to większe, widać także intensywne barwy. Pożywienia szuka o zmierzchu, samotnie, w parach albo małych, luźnych grupach.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Sonduje dziobem miękki muł oraz płytką wodę[4], szukając mięczaków, skorupiaków i skąposzczetów. Zjada także nasiona roślin z rodzajów Bromus i Atriplex oraz Heliotropium supimum[4].

Głos[edytuj | edytuj kod]

Zazwyczaj odzywa się samica. Jednym z dźwięków jest miękkie, przypominające dmuchanie do butelki, "koo-oo koo-oo". Wydaje także przenikliwe "cook-cook-cook", zazwyczaj o zmierzchu lub świcie. Zaniepokojone lub szczęśliwe ptaki robią "kek", "kak" lub "kit"[4].

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Rostratula benghalensis

Role są odwrócone, samica walczy z innymi samicami o terytorium i samce. Wygrywa największa i najintensywniej ubarwiona, każdemu samcowi składa 4-6 jaj oraz powierza mu opiekę nad lęgiem. Inkubacja trwa 17-19 dni. U podgatunku australis samica włącza się w budowę gniazda.

Przypisy

  1. Rostratula benghalensis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Rostratula benghalensis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Sálim Ali: The birds of Travancore & Cochin. Oxford University Press, s. 359.
  4. 4,0 4,1 4,2 Painted Snipe (Rostratula benghalensis) (ang.). Birds in Backyards. [dostęp 2010-07-09].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]