Ług (województwo podkarpackie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: Ług.
Ług
Rzeka Wetlina koło Łuhu
Rzeka Wetlina koło Łuhu
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat leski
Gmina Cisna
Liczba ludności 0
Strefa numeracyjna 13
Tablice rejestracyjne RLS
SIMC 1065289
Położenie na mapie gminy Cisna
Mapa lokalizacyjna gminy Cisna
Ług
Ług
Położenie na mapie powiatu leskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu leskiego
Ług
Ług
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Ług
Ług
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ług
Ług
Ziemia49°14′00″N 22°26′12″E/49,233333 22,436667

Ług (Łuh dawniej też Łuch) – nieistniejąca obecnie wieś w Polsce, położona w województwie podkarpackim, powiecie leskim, gminie Cisna[1][2].

Wieś leżała na lewym brzegu rzeki Wetliny, poniżej Jaworca.

"Łuh" (po polsku "łąka") lokowano na prawie wołoskim w dobrach Balów z Hoczwi.

Wieś istniała już w 1552. W 1921 roku liczyła 32 domy i 175 mieszkańców (170 grek., 5 mojż.), a w 1939 - 230 mieszkańców.

W połowie XIX wieku właścicielami posiadłości tybularnej Łuh był Adolf Łazowski i Cecylia baronowa Wildberg[3].

Po II wojnie światowej wieś została zniszczona, a jej mieszkańców wysiedlono. W miejscu drewnianej cerkwi pw. św. Mikołaja Cudotwórcy z 1864 została podmurówka i ruiny kamiennej mensy ołtarzowej.

Zachowany uszkodzony przez szkodniki dębowy krzyż, ustawiony w 1938 r. z okazji 950-lecia Chrztu Rusi. Obok nowy, trójramienny krzyż wkopany w 2011 r. z inicjatywy dawnych mieszkańców oraz tablica informacyjna ze zdjęciem świątyni zwieńczona srebrnymi kopułkami na wzór cerkiewnych bań[4].

Przez Łuh biegnie otwarta 14 czerwca 2012 ścieżka historyczna "Bieszczady Odnalezione", wiodąca po nieistniejących już wsiach Jaworzec, Łuh i Zawój. Na jej trasie znajdują się dwujęzyczne tablice (w języku polskim i ukraińskim)[5], wskazujące granice wsi, miejsca po cerkwiach, cmentarze, studnie z odtworzonymi cembrowinami i żurawiami oraz piwnice dawnych domostw, a także zebrane przez Stowarzyszenie Rozwoju Wetliny i Okolic relacje dawnych mieszkańców tych wsi, przymusowo wysiedlonych w latach 1945-1947. Wytyczenie ścieżki historycznej miało na celu ocalenie od zapomnienia ostatnich śladów dawnych mieszkańców (Ukraińców, Polaków i Żydów) oraz uczczenie pamięci wszystkich, którzy musieli opuścić swoje domostwa wiosną 1947 roku[6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]