Karol Wild

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Wild
Data urodzenia 1824
Data i miejsce śmierci 6 marca 1885
Lwów
Miejsce spoczynku Lwów
Zawód księgarz, wydawca
Narodowość  Polska
Rodzice Karol
Małżeństwo Leonia
Dzieci Karol
Krewni i powinowaci Feliks Maciejowski (teść)

Karol Kazimierz Wild (ur. 1824 , zm. 6 marca 1885 we Lwowie) – polski księgarz, wydawca, działacz polityczny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1824[1]. Był synem Karola, założyciela zakładu księgarskiego we Lwowie w 1796[2]. Działalność ojca kontynuował od 1849 przez 30 lat[2]. Został księgarzem i wydawcą[3]. Księgarnię prowadził we Lwowie przy ul. Dominikańskiej[4], przy ul. Halickiej[5]. Był wydawcą publikacji naukowych i literackich[3]. Wydawał także czasopismo „Dziennik Literacki”[3]. Współpracował z Karolem Pollakiem z Sanoka, głównie w zakresie wydawnictw podręczników szkolnych[6][7]. Swoją działalność prowadził bezinteresownie nie licząc na zyski[3]. Wskutek tego w 1879 utracił majątek i w tym czasie zamknął księgarnię[3][2] („Gazeta Lwowska” z 7 marca 1885 określiła go, iż w swojej ciężkiej i pełnej poświęcenia pracy więcej był amatorem i mecenasem literatury niż kupcem[2]). W 1882 Księgarnia Karola Wilda została przejęta przez Wydawnictwo Gubrynowicz i Schmidt (prowadzone przez Władysława Gubrynowicza, który w przeszłości był praktykantem u K. Wilda, i Władysława Schmidta). Był uznawany za jednego z najważniejszych obywateli Lwowa[2]. Przyczynił się do rozwoju życia umysłowego Galicji w okresie zaboru austriackiego[2][3].

Był także działaczem politycznym we Lwowie[8]. Pełnił mandat radnego rady miejskiej Lwowa[2]. W uznaniu jego zasług w 1870 został powołany przez miasto na stanowisko posła III kadencji austriackiej Rady Państwa w Wiedniu[2].

Zmarł 6 marca 1885 we Lwowie w wieku 61 lat[2][3]. Został pochowany we Lwowie, w pogrzebie uczestniczyło wielu mieszkańców miasta i przyjezdnych, a nad grobem przemawiali Władysław Gubrynowicz i Władysław Bełza[9]. Lwowscy księgarze solidarnie postanowili zamknąć swoje księgarnie na czas pogrzebu Karola Wilda, a także zdecydowali wydać jego życiorys oraz ufundować jemu nagrobek[10].

Od około 1850 był żonaty z Leonią z domu Maciejowską (1834-1878), córką lwowskiego lekarza Feliksa Maciejowskiego, pianistką, działaczką niepodległościową podczas powstania styczniowego[11][12][13][14][15]. Przed 1863 mieli pięcioro dzieci[16] (czterech synów, w tym Karola zm. 1897 w wieku 43 lat[17] oraz córkę Eugenię ur. 1853[14]). Kształceniem dzieci Karola i Leonii Wildów zajmowała się Zofia Romanowiczówna[18].

Został opisany w książce pt. Walka z życiem. korespondencja lwowskiej rodziny Wildów, autorstwa Zbigniewa Sudolskiego, wydanej w 2001[19].

Publikacje wydawnicze[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Urodzili się, mieszkali, studiowali, tworzyli, działali we Lwowie. lwow.com.pl. [dostęp 2016-07-05].
  2. a b c d e f g h i Kronika. † Karol Wild. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 54 z 7 marca 1886. 
  3. a b c d e f g Wiadomości bieżące zagraniczne. Karol Wild. „Gazeta Warszawska (1774)”, s. 3, Nr 55 z 27 lutego (11 marca) 1885. 
  4. Katalog książek do pożyczania z czytelni Karola Wilda we Lwowie w Rynku, na rogu ulicy Dominikańskiej. Oddział 1, Książki polskie
  5. Katalog książek do wypożyczania z czytelni Karola Wilda we Lwowie ulica Halicka liczba 21. Oddział 1, Książki polskie : dodatek obejmujący dzieła w latach 1871-1876 do czytelni wcielone
  6. Tomasz Opas, Rynek lokalny. W czasach zaborów i niewoli, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 320.
  7. Alojzy Zielecki, Społeczeństwo Sanoka u progu XX wieku. W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 450.
  8. Kronika. Komitet przedwyborczy. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 17 z 21 stycznia 1871. 
  9. Kronika. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 56 z 10 marca 1885. 
  10. Kronika. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 55 z 9 marca 1885. 
  11. Kronika. † Leonia Wildowa. „Gazeta Lwowska”. Nr 310, s. 3, 20 grudnia 1878. 
  12. Maria Bruchnalska: Ciche bohaterki. Udział kobiet w powstaniu styczniowym. Miejsce Piastowe: 1934, s. 109, 110, 114, 123, 131, 134.
  13. Leonia Wildowa. baza-nazwisk.de. [dostęp 2018-06-13].
  14. a b Anna Pekaniec. Włoskie podróże w polskiej literaturze dokumentu osobistego kobiet (z jednym wyjątkiem dla powieści). Wybrane przykłady. „Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis. Studia de Cultura”. Nr 9 (1), s. 271-272, 2017. 
  15. „Tłumaczenia Szopena i Beethovena” Kornela Ujejskiego jako przykład powiązać intertekstualnych pomiędzy literaturą a muzyką romantyzmu. literaturaminionychepok.ubf.pl. [dostęp 2018-06-13].
  16. Bruchnalska Maria: Ciche bohaterki. Udział kobiet w powstaniu styczniowym. Miejsce Piastowe: 1934, s. 109.
  17. Kronika. Zmarli. „Słowo Polskie”, s. 3, Nr 39 z 18 lutego 1897. 
  18. Jan Bujak: Zofia Romanowiczówna. Polski Słownik Biograficzny. [dostęp 2016-07-17].
  19. Zbigniew Sudolski: Walka z życiem. Korespondencja lwowskiej rodziny Wildów. cracovia-leopolis.pl. [dostęp 2018-06-13].
  20. Ruch budowlany we Lwowie. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 209 z 14 września 1885.