Śliwice (województwo kujawsko-pomorskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: Śliwice w innych znaczeniach tej nazwy.
Artykuł 53°42′30″N 18°10′30″E
- błąd 38 m
WD 53°42'0.0"N, 18°10'0.1"E
- błąd 14 m
Odległość 1138 m
Śliwice
wieś
Ilustracja
Fragment miejscowości
Państwo  Polska
Województwo  kujawsko-pomorskie
Powiat tucholski
Gmina Śliwice
Liczba ludności (III 2011) 2464[1]
Strefa numeracyjna 52
Kod pocztowy 89-530[2]
Tablice rejestracyjne CTU
SIMC 0097620
Położenie na mapie gminy Śliwice
Mapa lokalizacyjna gminy Śliwice
Śliwice
Śliwice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Śliwice
Śliwice
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Śliwice
Śliwice
Położenie na mapie powiatu tucholskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu tucholskiego
Śliwice
Śliwice
Ziemia53°42′30″N 18°10′30″E/53,708333 18,175000

Śliwice (niem. Gross Schliewitz) – gminna wieś borowiacka w Polsce, położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie tucholskim, w gminie Śliwice[3][4], na trasie linii kolejowej LaskowiceSzlachta, na obszarze Borów Tucholskich, w pobliżu południowo-zachodniego skraju Kociewia. Miejscowość jest siedzibą gminy Śliwice. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 2464 mieszkańców[1]. Jest największą miejscowością gminy Śliwice.

Integralne części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Śliwice[3][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0996927 Golgota część wsi
0097637 Kocknieja część wsi

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś wzmiankowano już w XIII w. W połowie XV wieku zapisana jako Sleybitcz. Od czasów Batorego występowała w źródłach jako Śliwicze. Nazwa wsi pochodzi prawdopodobnie od porastającej niegdyś obficie polany śródleśne dzikiej śliwy tarniny, której gałązka widnieje obok jeleniego rogu w herbie gminy.

W 1942 roku okupanci niemieccy dokonali zmiany nazwy miejscowości na Schliewitz. W 1945 niemieckim komendantem miejscowości był Austriak z Wiednia Alois Hrudyczka, który przed wojną odbywał wyrok więzienia za zorganizowanie antyhilerowskiego strajku w Torgau, a w 1945 pomagał uciekinierom z niemieckich więzień i obozów ewakuacyjnych[5]. Wieś została zdobyta przez jednostki Armii Czerwonej 18 II 1945[6].

Przynależność administracyjna[edytuj | edytuj kod]

Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Śliwicach

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Neogotycki kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej z lat 1830-1833 - najstarszy i najbardziej znany zabytek Śliwic. Miejscowy kościół (parafia) był już wzmiankowany w 1339 r. W roku 1902 został rozbudowany przez długoletniego proboszcza śliwickiego - ks. Stanisława Sychowskiego. Z jego inicjatywy w roku 1908 przy kościele wzniesiono wierną replikę groty objawień z Lourdes. W wyposażeniu kościoła znajduje się barokowy, dwukondygnacyjny ołtarz główny z 2. połowy XVII wieku z obrazem Matki Boskiej z Dzieciątkiem oraz obrazem Matki Boskiej Bolesnej w retabulum, pochodzący z wcześniejszej świątyni (podobnie jak dwa renesansowe dzwony), neogotyckie konfesjonały, ławy, ambona i chrzcielnica z połowy XIX wieku.
  • Ruiny kościoła ewangelickiego wzniesionego w latach 1896-1897 i funkcjonującego do roku 1945, znajdujące się po prawej stronie drogi do Tucholi.

Sport[edytuj | edytuj kod]

W Śliwicach funkcjonuje Gminny Klub Sportowy Victoria Śliwice. Został on utworzony w 1946 roku jako Ludowy Zespół Sportowy Śliwice. Posiada stadion gminny o pojemności 400 widzów, z boiskiem o wymiarach 102 x 55 m. W sezonie 2006/2007 wywalczył awans do V ligi, gdzie grał przez 3 kolejne sezony. W pierwszym sezonie rozgrywki zakończyła na 13. miejscu, zdobywając łącznie 28 pkt (bilans: 8 zwycięstw, 4 remisy i 18 porażek)[7]. Klub reaktywowany w roku 2016, po kilkuletniej przerwie, bierze udział w rozgrywkach B klasy (grupa: Bydgoszcz II).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  3. a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  4. a b GUS. Rejestr TERYT
  5. Ryszard Ciemiński: Album Kartuski. Gdańsk: Oficyna Wydawnicza Graf, 1991, s. 61. ISBN 83-85130-28-4.
  6. ”Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa lata wojny 1939- 1945” Sport i Turystyka 1988, ​ISBN 83-217-2709-3​, str. 132
  7. portal 90minut.pl

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jarosław Ellwart: Kociewie i Bory Tucholskie : przewodnik turystyczny. Gdynia: Wydawnictwo "REGION", 2009. ISBN 978-83-7591-092-6.
  • Bory Tucholskie, powiat tucholski : przewodnik. Toruń: Polskie Wydawnictwa Reklamowe, 2006. ISBN 83-89990-55-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]