Adam Sandauer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Adam Sandauer (ur. 1950) – doktor fizyki, społecznik, syn pisarza Artura Sandauera i plastyczki Erny Rosenstein, założyciel, przez wiele lat przewodniczący, a obecnie honorowy przewodniczący Stowarzyszenia Pacjentów "Primum Non Nocere", organizacji udzielającej pomocy prawnej ofiarom błędów medycznych. Sam jest ofiarą błędu lekarskiego, z powodu którego przeszedł szereg operacji naprawczych i od lat jest na rencie.

Życiorys[edytuj]

W 1969 Adam Sandauer został oskarżony o rozpowszechnianie ulotek m.in. protestujących przeciwko aresztowaniom studentów po wydarzeniach marca 1968 i przeciwko inwazji wojsk Układu Warszawskiego w Czechosłowacji. Został za to usunięty ze studiów. Postępowanie karne przeciwko Adamowi Sandauerowi zakończyło ogłoszenie amnestii. Po kilku latach został ponownie przyjęty na studia, które ukończył w 1975. Obronił pracę doktorską z fizyki w IF PAN w 1980.

W 1980 był inicjatorem społecznej akcji zbierania podpisów pod apelem do władz o uwolnienie osób więzionych za przekonania. Na początku lat 90. doradzał klubowi parlamentarnemu Konfederacji Polski Niepodległej, a w wyborach parlamentarnych w 1993 bez powodzenia kandydował z ramienia tej partii do Senatu[1]. Współpraca ta została zakończona w połowie lat 90. W czasie wyborów parlamentarnych w 1997 był rzecznikiem prasowym Krajowego Porozumienia Rencistów i Emerytów RP.

Od czasu powstania w 1998 Stowarzyszenia Pacjentów "Primum Non Nocere", apelował o stworzenie prawa zapewniającego pomoc wszystkim poszkodowanym w wyniku błędów i wypadków medycznych. Od 2000 roku prowadził kampanie na rzecz utworzenia urzędu Rzecznika Pacjenta[2], jako instytucji powołanej dla niesienia pomocy tym osobom. Zakres działania powołanego ustawą z 2008 roku urzędu Rzecznika Praw Pacjenta[3], mimo podobieństwa nazwy, odbiega znacznie i nie powinien być traktowany jako realizacja postulatów Sandauera.

Był on także jednym z inicjatorów powołania obywatelskiej koalicji pod hasłem Zdrowie prawem, nie towarem[4].

W 2001 kandydował samodzielnie do Senatu, rejestrując Komitet Wyborczy Wyborców "Primum Non Nocere – Po pierwsze nie szkodzić", i otrzymał ponad 110 tys[5]. głosów. Nie starczyło to jednak na uzyskanie mandatu senatora.

Często zabierał głos w mediach związanych z różnymi, nawet przeciwnymi sobie opcjami polityczno-społecznymi (np. w "Trybunie" i Radiu Maryja[6].). Wynika to z lansowanej przez niego tezy, iż podział na lewicę i prawicę jest obecnie anachronizmem, a najistotniejsze konflikty pojawiają się pomiędzy postawami neoliberalnymi a prospołecznymi.

Jego artykuły są publikowane w magazynie "Obywatel". Zajmuje się tematyką społeczno-polityczną, najczęściej jednak pisze o problemach polskiej służby zdrowia – zawsze z perspektywy pacjentów.

Członek Stowarzyszenia Wolnego Słowa.

W 2017 został odznaczony przez prezydenta RP Andrzeja Dudę Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[7].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]