Adam Tiger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adam Tiger
major rezerwy lotnictwa major rezerwy lotnictwa
Data urodzenia 12 września 1883
Data i miejsce śmierci 28 sierpnia 1966
Dartford
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Formacja Austria-Hungary-flag-1869-1914-naval-1786-1869-merchant.svg Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine,
Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
Jednostki 2 pułk lotniczy,
6 pułk lotniczy
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska (obrona Lwowa)
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej

Adam Tiger (ur. 12 września 1883, zm. 28 sierpnia 1966 w Dartford) – major rezerwy lotnictwa Wojska Polskiego, inżynier.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 12 września 1883[1]. Ukończył studia na Wydziale Mechaniki Politechniki Lwowskiej uzyskując tytuł inżyniera[2]. Jako student działał polskiej korporacji akademickiej „Tytania” (otrzymał tytuł jej filistra honorowego)[2] w Technickim Kole Towarzystwa Szkoły Ludowej we Lwowie[3], we lwowskich Drużynach Bartoszowych[4]. Był członkiem zwyczajnym Czytelni Akademickiej we Lwowie[5].

U kresu I wojny światowej w październiku 1918 przebywał na urlopie we Lwowie jako podporucznik obserwator cesarskiej i królewskiej Marynarki Wojennej (podobnie jak ppor. Władysław Toruń)[6]. W listopadzie 1918 wziął udział w obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej, w stopniu porucznika obserwatora eskadry służył w oddziale technicznym Naczelnej Komendy[2][7], 15 listopada 1918 został zwierzchnikiem prac organizacyjnych na lotnisku w Lewandówce, obejmując stanowisko kierownika pracy organizacyjnej oddziału lotniczego[8][9]. Tym samym współtworzył polskie lotnictwo w obronie miasta[10]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia majora rezerwy lotnictwa ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[11][12]. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym 2 pułku lotniczego (garnizon Kraków)[13][14]. W 1934 był oficerem rezerwy 6 pułku lotniczego we Lwowie i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto[15].

Jako major rezerwy był działaczem Ligi Obrony Powietrznej Państwa we Lwowie, w 1926 prowadził kurs mechaników lotniczych[16]. Po przemianowaniu pozostawał aktywistą Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej. Sprawował stanowisko dyrektora Wojskowego Biura LOPP[2], prezesa zarządu Komitetu Wojewódzkiego[17][18][19][20][21][22][23][24], a później Okręgu Wojewódzkiego LOPP we Lwowie[25][26][27][28][29][1]. W latach 20. i 30. we Lwowie wygłaszał odczyty na tematy lotnicze[30]. Został przewodniczącym koła rodzicielskiego w szkole męskiej im. św. Anny we Lwowie[31].

Po zakończeniu II wojny światowej pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł 28 sierpnia 1966 w Dartford[10][1]. Został pochowany na cmentarzu Hammersmith New Cemetery (Mortlake) w Londynie (sekcja 12, miejsce 43)[1]. Wraz z nim spoczęła jego żona Maria (1893-1971)[32][1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Karolina Grodziska: Polskie groby na cmentarzach Londynu. Tom II. Kraków: 2001, s. 180-181. ISBN 83-88857-15-0.
  2. a b c d K! Tytania. archiwumkorporacyjne.pl. [dostęp 2016-07-17].
  3. Wiadomości bieżące. Działalność czytelni T. S. L.. „Słowo Polskie”, s. 3, Nr 515 z 13 listopada 1906. 
  4. Maria Dayczak-Domanasiewicz: Drużyny Bartoszowe. cracovia-leopolis.pl. [dostęp 2016-07-17].
  5. Sprawozdanie Czytelni Akademickiej we Lwowie za rok administracyjny 1903/4. Lwów: 1904, s. 22.
  6. Grupa lotnicza 1918 ↓, s. 553, 554.
  7. Obrona Lwowa 1 - 22.11.1918r.. genealogia.okiem.pl. [dostęp 2016-07-17].
  8. Grupa lotnicza 1918 ↓, s. 560.
  9. Mariusz Niestrawski: Lotnicze kalendarium obrony Lwowa 5-21 listopada 1918 r.. infolotnicze.pl, 2012-04-10. [dostęp 2016-07-17].
  10. a b Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 2, s. 95, Listopad 1966. Koło Lwowian w Londynie. 
  11. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 950.
  12. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 870.
  13. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 931.
  14. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 852.
  15. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 159, 671.
  16. Co dzień niesie? Kurs mechaników lotniczych we Lwowie. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 37 z 16 lutego 1926. 
  17. IV. Konkurs Modeli Latających. „Gazeta Lwowska”, s. 6, Nr 144 z 26 czerwca 1930. 
  18. Kronika. „Gazeta Lwowska”, s. 5, Nr 54 z 7 marca 1931. 
  19. Wiadomości bieżące. Zgromadzenie sprawozdawcze L. O. P. P. we Lwowie. „Słowo Polskie”, s. 6, Nr 118 z 1 maja 1931. 
  20. VIII. Tydzień L. O. P. P.. „Słowo Polskie”, s. 6, Nr 154 z 7 czerwca 1931. 
  21. Pokaz latania na szybowcach. „Słowo Polskie”, s. 6, Nr 160 z 13 czerwca 1931. 
  22. V. Wojewódzki konkurs modeli latających i redukcyjnych. „Słowo Polskie”, s. 6, Nr 160 z 13 czerwca 1931. 
  23. Odlot uczestników lotu okrężnego ze Lwowa. „Słowo Polskie”, s. 9, Nr 271 z 3 października 1931. 
  24. Zjazd instruktorów L. O. P. P.. „Gazeta Lwowska”, s. 7, Nr 261 z 22 września 1933. 
  25. Zjazd instruktorów Okr. Woj. LOPP. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 23 z 30 stycznia 1936. 
  26. Rozbudowa lwowskiego okręgu L. O. P. P.. „Wschód”. Nr 9, s. 7, 20 kwietnia 1936. 
  27. Obóz modelarzy L. O. P. P. w Bezmiechowej. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 195 z 27 sierpnia 1936. 
  28. Tydzień LOPP w Rawie Ruskiej. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 249 z 31 października 1937. 
  29. Akademia ku czci pierwszych lotników Obrońców Lwowa. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 112 z 20 maja 1939. 
  30. Co dzień niesie?. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 63 z 18 marca 1926. 
  31. Wiadomości bieżące. Szkoła i dom. „Słowo Polskie”, s. 6, Nr 160 z 13 czerwca 1931. 
  32. Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 19-20, s. 135, Lipiec 1971. Koło Lwowian w Londynie. 
  33. Odznaczenia L. O. P. P.. „Wschód”. Nr 31, s. 5, 30 listopada 1936. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]