Agnieszka Graff

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Agnieszka Graff-Osser
Ilustracja
Agnieszka Graff, Salon Ciekawej Książki, Łódź, grudzień 2011
Data i miejsce urodzenia 2 marca 1970
Warszawa
Zawód pisarka, publicystka, tłumaczka, wykładowczyni
Narodowość polska
Małżeństwo Bernard Osser
Dzieci Stanisław Osser
Agnieszka Graff-Osser
Kraj działania  Polska
doktor habilitowany nauk humanistycznych
Specjalność: literaturoznawstwo angielskie
Alma Mater University of Oxford
Doktorat 1 czerwca 1999
Habilitacja 14 października 2014
Uczelnia Uniwersytet Warszawski

Agnieszka Graff-Osser[1] (ur. 2 marca 1970 w Warszawie)[2]polska pisarka, nauczycielka akademicka, tłumaczka i publicystka związana z ruchem feministycznym. Członkini zespołu "Krytyki Politycznej".

Życiorys[edytuj]

Absolwentka XLIX Liceum Ogólnokształcącego im. J. W. Goethego w Warszawie (wtedy im. Zygmunta Modzelewskiego), studiowała na angielskim University of Oxford, w Amherst College w stanie Massachusetts w USA i w warszawskiej Szkole Nauk Społecznych PAN. W 1999 doktoryzowała się z literatury angielskiej. Pracuje jako adiunkt w Ośrodku Studiów Amerykańskich Uniwersytetu Warszawskiego, posiada stopień naukowy doktora habilitowanego[3]. W przeszłości wykładała na podyplomowych gender studies w IBL PAN.

Autorka wielu esejów i felietonów (publikowanych m.in. w "Gazecie Wyborczej", "Literaturze na Świecie" i "Zadrze"). Współzałożycielka Porozumienia Kobiet 8 Marca, wraz z którym organizuje coroczne Manify. Członkini Rady Programowej Programu Spraw Precedensowych w Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka.

Jej pierwsza książka, Świat bez kobiet (2001), to feministyczne spojrzenie na przemiany ustrojowe w Polsce. Graff bada proces, który doprowadził do wykluczenia głosu kobiet ze sfery publicznej kształtującej się liberalnej demokracji. Analizując toczący się w latach 90. spór o prawo do aborcji, stawia tezę, że ruch feministyczny przegrał "walkę o język". Ponieważ w kulturze popularnej feminizm został symbolicznie utożsamiony z okresem PRL, odzyskiwanie niepodległości było jednocześnie odzyskiwaniem przez naród poczucia męskości ("Patriarchat po seksmisji"). W kolejnej książce, Rykoszetem (2008), przechodzi Graff do rozważań nad związkami między polskim nacjonalizmem a kulturową konstrukcją płci. Dokumentuje proces, w którym kobiety i mniejszości seksualne stały się "zakładnikami" sporu o polską tożsamość. Bada związki między homofobią a antysemityzmem.

Rodzina[edytuj]

Żona fotografa i korespondenta prasy francuskiej Bernarda Ossera, z którym ma, urodzonego w 2008 roku, syna Stanisława[4]. Córka filozofki Katarzyny Rosner[5] i Piotra Graffa, pochodzącego z żydowskiej rodziny[6].

Książki[edytuj]

Przypisy

  1. Pracownicy, www.asc.uw.edu.pl [dostęp 2016-02-10].
  2. AgnieszkaA. Graff AgnieszkaA., Dziewczyna opozycjonisty, [w:] SławomiraS. Walczewska (red.), Feministki. Własnym głosem o sobie., Kraków 2005, s. 89-108, ISBN 83-915460-5-5.
  3. Pracownicy, www.asc.uw.edu.pl [dostęp 2016-02-10].
  4. Wyprawa, nie wyprawka | Tygodnik Powszechny, www.tygodnikpowszechny.pl [dostęp 2016-02-10].
  5. Agnieszka Graff, w: M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego
  6. Szatani, bądźcie czynni!. „Przegląd”, 2007-07-29. [dostęp 2013-07-31]. 
  7. Nagroda Nike 2002. nike.org.pl. [dostęp 2015-08-20].
  8. Matka Feministka - krytykapolityczna.pl
  9. Graff. Jestem stąd, Krytyka Polityczna [dostęp 2016-02-08].
  10. Memy i graffy. Dżender, kasa i seks, Krytyka Polityczna [dostęp 2016-02-08].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]