Aleksander Hrynkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aleksander Hrynkiewicz
Przegonia, Marek, Wioślarz, Wizytator
podpułkownik kawalerii podpułkownik kawalerii
Data i miejsce urodzenia 14 stycznia 1896
Warszawa
Data i miejsce śmierci 15 czerwca 1981
Montreal
Przebieg służby
Lata służby 1912-1944
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Armia Krajowa
Jednostki 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego
Obwód Mokotów AK
Stanowiska adiutant, dowódca
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa (kampania wrześniowa, powstanie warszawskie)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi
Grób podpułkownika Aleksandra Hrynkiewicza na Starych Powązkach w Warszawie (stan na kwiecień 2012)
Grób podpułkownika Aleksandra Hrynkiewicza na Starych Powązkach w Warszawie (stan na kwiecień 2012)

Aleksander Hrynkiewicz ps. "Przegonia", "Marek", "Wioślarz", "Wizytator" (ur. 14 stycznia 1896 w Warszawie, zm. 15 czerwca 1981 w Montrealu) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Od 1912 był członkiem Związku Strzeleckiego, od 1915 był komendantem sekcji POW na Mokotowie. Od 1918 służył w Wojsku Polskim. Był oficerem 1 Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. W szeregach tego pułku brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej dowodząc plutonem.

Został awansowany do stopnia rotmistrza w korpusie oficerów kawalerii ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 roku. 21 marca 1935 roku został przeniesiony do Gabinetu Ministra Spraw Wojskowych na stanowisko adiutanta ministra Józefa Piłsudskiego[1]. Po śmierci marszałka, 21 maja 1935 Aleksander Hrynkiewicz przekazał w Pałacu Belwederskim w Warszawie mózg Józefa Piłsudskiego prof. Maksymilianowi Rosemu, po czym wysłano go do Wilna i zdeponowano w Polskim Instytucie Badań Mózgu w specjalnie przeznaczonym do tego budynku. 27 czerwca 1935 roku awansował na majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 roku i 10. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. We wrześniu 1939 pełnił funkcję zastępcy dowódcy pułku 1 Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego.

Od 1941 był komendantem Obwodu V Mokotów (Okręg Warszawa AK). 11 listopada 1942 awansowany do stopnia podpułkownika. Podczas powstania warszawskiego, opuścił Mokotów z 3 na 4 sierpnia 1944, pozostając formalnie dowódcą obwodu do 18 sierpnia. Po upadku powstania przebywał w niewoli niemieckiej. Po wojnie przebywał na emigracji, początkowo w Niemczech i Wielkiej Brytanii, a następnie w Kanadzie.

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 21 marca 1935 roku, s. 31.
  2. Dekret Wodza Naczelnego L. 3125 z 30 czerwca 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 28, poz. 1114
  3. M.P. z 1927 r. Nr 283, poz. 779

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]