Aleksandra Jasińska-Kania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Aleksandra Jasińska-Kania (ur. 15 czerwca 1932 w Moskwie) – socjolog zajmująca się teoriami socjologicznymi, problematyką stereotypów i uprzedzeń narodowych oraz badaniami wartości społecznych. Od 1956 wykłada na Uniwersytecie Warszawskim.

Życiorys[edytuj]

Studiowała socjologię na Uniwersytecie Warszawskim w latach 1949–1954. W latach 60. zaangażowana w rozwijanie postulowanej przez Juliana Hochfelda koncepcji „marksizmu otwartego”. W 1967 obroniła doktorat Karol Marks a problemy alienacji we współczesnej socjologii amerykańskiej, którego promotorem był Zygmunt Bauman. W 1978 habilitowała się, a 17 listopada 1990 otrzymała tytuł profesora.

W latach 70. prowadziła m.in. badania nad władzą lokalną, w latach 80. – pionierskie badania nad postawami Polaków wobec różnych narodów i grup etnicznych, od lat 90. uczestniczy w międzynarodowych badaniach wartości (European Value Study). Współredaktorka dwóch antologii prezentujących współczesną zachodnią myśl socjologiczną: Elementy teorii socjologicznych (1975) i Współczesne teorie socjologiczne (2006). Wykładała i prowadziła badania na Uniwersytecie Sztokholmskim, Uniwersytecie Stanforda i Uniwersytecie Indiany w Bloomington.

Należała do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[1].

Życie prywatne[edytuj]

Jest córką Bolesława Bieruta i Małgorzaty Fornalskiej. Jej mężem był socjolog Albin Kania (1930–1994), z którym ma córkę Joannę Małgorzatę.

Ważniejsze publikacje[edytuj]

Przypisy

  1. Joanna Mantel-Niećko, Maria Stanowska, Próba sił: źródła do dziejów Uniwersytetu Warszawskiego po 13 grudnia 1981, Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego, 1991.

Bibliografia[edytuj]