Andrzej Ostoja-Owsiany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Ostoja-Owsiany
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 16 czerwca 1931
Warszawa
Data i miejsce śmierci 9 kwietnia 2008
Łódź
Senator IV kadencji
Okres od 20 października 1997
do 18 października 2001
Przynależność polityczna Akcja Wyborcza Solidarność
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Andrzej Ostoja-Owsiany (ur. 16 czerwca 1931 w Warszawie, zm. 9 kwietnia 2008 w Łodzi) – polski polityk, działacz opozycji demokratycznej w okresie PRL, poseł na Sejm II kadencji, senator IV kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1943–1945 był łącznikiem Armii Krajowej o pseud. „Jędruś”. Od 1945 do 1947 walczył jako żołnierz Konspiracyjnego Wojska Polskiego w oddziale Stanisława Sojczyńskiego („Warszyca”).

W 1957 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Łódzkiego. W latach 1956–1957 był współorganizatorem i jednym z przywódców Związku Młodych Demokratów, od 1978 – działaczem Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela, członkiem Rady ZINO, od 1980 –- członkiem Konfederacji Polski Niepodległej (od 1984 – członkiem Rady Politycznej tej partii), w latach 1980–1981 – doradcą NSZZ „Solidarność” w Łodzi. W latach 1979–1981 współredagował niezależny kwartalnik społeczno-polityczny „Aspekt”. Pod pseudonimem publikował w piśmie KPN „Droga” oraz w piśmie związkowym „Przedświt”. W 1981 został współzałożycielem Społecznego Komitetu Pamięci Marszałka Józefa Piłsudskiego w Łodzi. Wielokrotnie szykanowany przez funkcjonariuszy SB.

Od 1950 pisywał opowiadania dotyczące okresu okupacji i walk partyzanckich. Jest też autorem powieści science-fiction Aspazja (1958) i Zielona planeta (1973). Należał do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich oraz do Związku Literatów Polskich.

W 1989 kandydował (bez powodzenia) z listy KPN w wyborach do Senatu. W latach 1990–1994 był pierwszym niekomunistycznym przewodniczącym Rady Miejskiej w Łodzi[1]. Po udzieleniu przez Sejm wotum nieufności rządowi Hanny Suchockiej 28 maja 1993 został zgłoszony został przez KPN jako kandydat na premiera, która to kandydatura została w dniu następnym uznana przez Prezydium Sejmu za niezgodną z regulaminem i niekonstytucyjną[2]. Od 1993 do 1997 sprawował mandat posła na Sejm z listy KPN, wybranego liczbą 14 557 głosów w okręgu łódzkim. Był przewodniczącym Klubu Parlamentarnego tej partii. Następnie do 2001 zasiadał w Senacie, będąc wybranym w województwie łódzkim z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność. W 2001 bezskutecznie ubiegał się o reelekcję z ramienia Forum Obywatelskiego Chrześcijańska Demokracja. W latach 2002–2006 był radnym Łodzi z komitetu Jerzego Kropiwnickiego, w 2006 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję.

Zmarł 9 kwietnia 2008. Został pochowany na Starym Cmentarzu w Łodzi.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 2007, za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, został odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zmarł Andrzej Ostoja-Owsiany. „Express Ilustrowany”, 11 kwietnia 2008. 
  2. Niedoszły kandydat KPN na premiera. rp.pl, 29 maja 1993. [dostęp 2018-06-05].
  3. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 marca 2007 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2007 r. Nr 42, poz. 479).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof Lesiakowski: Opozycja w PRL. Słownik biograficzny 1956–89. Jan Skórzyński (red.). T. 1. Warszawa: Ośrodek Karta, 2000}rozdział=Andrzej Ostoja-Owsiany, s. 282–283.
  • Strona sejmowa posła II kadencji. [dostęp 2018-06-05].