Andrzej Zybertowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Zybertowicz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 30 września 1954
Bydgoszcz
Zawód socjolog, publicysta, nauczyciel akademicki

Andrzej Janusz Zybertowicz (ur. 30 września 1954 w Bydgoszczy) – polski socjolog, doktor habilitowany nauk humanistycznych, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, publicysta, w latach 2008–2010 doradca społeczny prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego, od 2015 doradca społeczny prezydenta RP Andrzeja Dudy, doradca szefa BBN.

Życiorys[edytuj]

Wykształcenie i działalność zawodowa[edytuj]

W 1977 ukończył studia historyczne na UMK oraz archiwistyczne na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza. W 1985 uzyskał stopień naukowy doktora na UAM na podstawie pracy Problem stosowania teorii materializmu historycznego we współczesnej historiografii polskiej, której promotorem był Jerzy Topolski. Stopień doktora habilitowanego otrzymał na Uniwersytecie Warszawskim w oparciu o dorobek naukowy oraz rozprawę zatytułowaną Przemoc i poznanie: Studium z nie-klasycznej socjologii wiedzy w 1997. W pracy naukowej specjalizuje się w zagadnieniach z zakresu socjologii wiedzy i teorii społecznej.

Został pracownikiem naukowym Instytutu Filozofii UMK, w latach 1989–1995 pracował w Katedrze Socjologii, a od 1995 związany z Instytutem Socjologii UMK (w latach 1998–2006 pełnił funkcję jego dyrektora). Został kierownikiem Podyplomowego Studium Socjologii Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Zakładu Interesów Grupowych. Objął stanowisko profesora nadzwyczajnego UMK, był również profesorem nadzwyczajnym Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi. Wchodził w skład Komitetu Naukoznawstwa Polskiej Akademii Nauk[1].

Jest publicystą m.in. „W Sieci”, „Naszego Dziennika” i „Gazety Polskiej”.

Działalność publiczna[edytuj]

Na początku lat 80. związany z grupą „Sigma”, działającą w ramach oficjalnego komunistycznego ruchu studenckiego[2]. W 1980 opracował wraz z Romanem Bäckerem tekst programowy pt. Ostatnia szansa PZPR w ramach Komisji Konsultacyjno-Porozumiewawczej Podstawowych Organizacji Partyjnych w Toruniu należącej do tzw. struktur poziomych PZPR[3].

W 2006 był ekspertem Komisji Weryfikacyjnej Wojskowych Służb Informacyjnych. Od 2006 do 2007 przewodniczył radzie programowej Centralnego Ośrodka Szkolenia Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Od 1 lipca 2007 do 16 listopada 2007 był głównym doradcą premiera Jarosława Kaczyńskiego do spraw bezpieczeństwa[4]. Od 2008 do 2010 był doradcą prezydenta Lecha Kaczyńskiego do spraw bezpieczeństwa państwa.

Uważany jest za twórcę sloganu i głównego teoretyka tzw. układu polityczno-biznesowego[5][6]. W 2014 został członkiem rady programowej Prawa i Sprawiedliwości[7]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w tym samym roku startował z listy PiS w okręgu nr 2 obejmującym województwo kujawsko-pomorskie i nie uzyskał mandatu posła, zdobywając 39 911 głosów[8].

Został członkiem komitetów naukowych II i III Konferencji Smoleńskiej z lat 2013 i 2014, dotyczących katastrofy samolotu Tu-154 w Smoleńsku z 10 kwietnia 2010[9][10].

24 września 2015 został doradcą społecznym prezydenta RP Andrzeja Dudy[11]. Został również doradcą szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego[12].

Wybrane publikacje[edytuj]

  • O obiektywnej funkcji społecznej ruchu robotniczego i ideologii marksistowskiej w XIX wieku, „Acta Universitatis Nicolai Copernici” nr 143, Toruń 1983.
  • Między dogmatem a programem badawczym: problemy stosowania materializmu historycznego we współczesnej historiografii polskiej, PWN, Warszawa-Poznań 1990.
  • W uścisku tajnych służb. Upadek komunizmu i układ postnomenklaturowy, Antyk, Komorów 1993.
  • Przemoc i poznanie: studium z nie-klasycznej socjologii wiedzy, UMK, Toruń 1995, ​ISBN 83-231-0645-2​.
  • Privatizing the police-state: the case of Poland (współautor z z Marią Łoś), St. Martin's Press, Nowy Jork 2000.
  • Transformacja podszyta przemocą. O nieformalnych mechanizmach przemian instytucjonalnych (współautor z Radosławem Sojakiem), UMK, Toruń 2008.
  • III RP: kulisy systemu – rozmawia Joanna Lichocka, Wydawnictwo Słowa i Myśl, Warszawa 2013.

Przypisy

  1. CV. zybertowicz.pl, 31 października 2008. [dostęp 2014-03-16].
  2. „Wspólne Rozmowy”, Ośrodek Pracy Politycznej „Sigma” Socjalistyczny Związek Studentów Polskich UW, Warszawa, nr 11/1980, 12/1980, 11–12/1981, 14/1981, 16–17/1981.
  3. Andrzej Zybertowicz. encyklopedia-solidarności.pl. [dostęp 2016-03-01].
  4. Zybertowicz został doradcą premiera. wp.pl, 4 lipca 2007. [dostęp 2014-03-16].
  5. Rabarbarowy smak układu. wyborcza.pl, 25 września 2007. [dostęp 2014-03-16].
  6. Popkultura żywi się Układem. wyborcza.pl, 23 czerwca 2008. [dostęp 2014-03-16].
  7. Rada Polityczna Prawa i Sprawiedliwości powołała Radę Programową. pis.org.pl, 15 lutego 2014. [dostęp 2014-10-07].
  8. Wyniki głosowania na listę komitetu w okręgu wyborczym. pkw.gov.pl. [dostęp 2014-06-03].
  9. II Konferencja Smoleńska 2013. konferencja.home.pl. [dostęp 2014-10-20].
  10. III Konferencja Smoleńska 2014. konferencja.home.pl. [dostęp 2014-10-20].
  11. Prezydent powołał Doradców i Doradców Społecznych. prezydent.pl, 24 września 2015. [dostęp 2015-09-24].
  12. Kierownictwo. bbn.gov.pl. [dostęp 2017-09-25].

Bibliografia[edytuj]

  • Andrzej Zybertowicz w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2014-03-16].
  • Sławomir Kalembka (red.), Pracownicy nauki i dydaktyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 1945–1994. Materiały do biografii, Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Toruń 1995.

Linki zewnętrzne[edytuj]