Andrzej Zybertowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Zybertowicz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 30 września 1954
Bydgoszcz
Zawód socjolog, publicysta, nauczyciel akademicki

Andrzej Janusz Zybertowicz (ur. 30 września 1954 w Bydgoszczy) – polski socjolog, doktor habilitowany nauk humanistycznych, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, publicysta, od 2008 do 2010 doradca społeczny prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego, od 2015 doradca społeczny prezydenta RP Andrzeja Dudy.

Życiorys[edytuj]

Wykształcenie i działalność zawodowa[edytuj]

W 1977 ukończył studia historyczne na UMK oraz archiwistyczne na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza. W 1985 doktoryzował się na UAM na podstawie pracy Problem stosowania teorii materializmu historycznego we współczesnej historiografii polskiej, której promotorem był Jerzy Topolski. Stopień doktora habilitowanego otrzymał na Uniwersytecie Warszawskim w oparciu o rozprawę zatytułowaną Przemoc i poznanie: Studium z nie-klasycznej socjologii wiedzy w 1997. W pracy naukowej specjalizuje się w zagadnieniach z zakresu socjologi wiedzy i teorii społecznej.

Został pracownikiem naukowym Instytutu Filozofii UMK, w latach 1989–1995 pracował w Katedrze Socjologii, a od 1995 związany z Instytutem Socjologii UMK (w latach 1998–2006 pełnił funkcję jego dyrektora). Został kierownikiem Podyplomowego Studium Socjologii Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Zakładu Interesów Grupowych. Objął stanowisko profesora nadzwyczajnego UMK, był również profesorem nadzwyczajnym Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi. Wchodził w skład Komitetu Naukoznawstwa Polskiej Akademii Nauk[1].

Jest publicystą m.in. „W Sieci”, „Naszego Dziennika” i „Gazety Polskiej”.

Działalność publiczna[edytuj]

Na początku lat 80. związany z grupą „Sigma”, działającą w ramach oficjalnego komunistycznego ruchu studenckiego[2]. W 1980 opracował wraz z Romanem Bäckerem tekst programowy pt. Ostatnia szansa PZPR w ramach Komisji Konsultacyjno-Porozumiewawczej Podstawowych Organizacji Partyjnych w Toruniu należącej do tzw. struktur poziomych PZPR[3].

W 2006 był ekspertem Komisji Weryfikacyjnej Wojskowych Służb Informacyjnych. Od 2006 do 2007 przewodniczył radzie programowej Centralnego Ośrodka Szkolenia Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Od 1 lipca 2007 do 16 listopada 2007 był głównym doradcą premiera Jarosława Kaczyńskiego do spraw bezpieczeństwa[4]. Od 2008 do 2010 był doradcą prezydenta Lecha Kaczyńskiego do spraw bezpieczeństwa państwa.

Uważany jest za twórcę sloganu i głównego teoretyka tzw. układu polityczno-biznesowego[5][6]. W 2014 został członkiem rady programowej Prawa i Sprawiedliwości[7]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w tym samym roku startował z listy PiS w okręgu nr 2 obejmującym województwo kujawsko-pomorskie i nie uzyskał mandatu posła, zdobywając 39 911 głosów[8].

Został członkiem komitetów naukowych II i III Konferencji Smoleńskiej z lat 2013 i 2014, dotyczących katastrofy samolotu Tu-154 w Smoleńsku z 10 kwietnia 2010[9][10].

24 września 2015 został doradcą społecznym prezydenta RP Andrzeja Dudy[11].

Wybrane publikacje[edytuj]

  • O obiektywnej funkcji społecznej ruchu robotniczego i ideologii marksistowskiej w XIX wieku, „Acta Universitatis Nicolai Copernici” nr 143, Toruń 1983.
  • Między dogmatem a programem badawczym: problemy stosowania materializmu historycznego we współczesnej historiografii polskiej, PWN, Warszawa-Poznań 1990.
  • W uścisku tajnych służb. Upadek komunizmu i układ postnomenklaturowy, Antyk, Komorów 1993.
  • Przemoc i poznanie: studium z nie-klasycznej socjologii wiedzy, UMK, Toruń 1995, ISBN 83-231-0645-2.
  • Privatizing the police-state: the case of Poland (współautor z z Marią Łoś), St. Martin's Press, Nowy Jork 2000.
  • Transformacja podszyta przemocą. O nieformalnych mechanizmach przemian instytucjonalnych (współautor z Radosławem Sojakiem), UMK, Toruń 2008.
  • III RP: kulisy systemu – rozmawia Joanna Lichocka, Wydawnictwo Słowa i Myśl, Warszawa 2013.

Przypisy

  1. CV. zybertowicz.pl, 31 października 2008. [dostęp 2014-03-16].
  2. „Wspólne Rozmowy”, Ośrodek Pracy Politycznej „Sigma” Socjalistyczny Związek Studentów Polskich UW, Warszawa, nr 11/1980, 12/1980, 11–12/1981, 14/1981, 16–17/1981.
  3. Andrzej Zybertowicz. encyklopedia-solidarności.pl. [dostęp 2016-03-01].
  4. Zybertowicz został doradcą premiera. wp.pl, 4 lipca 2007. [dostęp 2014-03-16].
  5. Rabarbarowy smak układu. wyborcza.pl, 25 września 2007. [dostęp 2014-03-16].
  6. Popkultura żywi się Układem. wyborcza.pl, 23 czerwca 2008. [dostęp 2014-03-16].
  7. Rada Polityczna Prawa i Sprawiedliwości powołała Radę Programową. pis.org.pl, 15 lutego 2014. [dostęp 2014-10-07].
  8. Wyniki głosowania na listę komitetu w okręgu wyborczym. pkw.gov.pl. [dostęp 2014-06-03].
  9. II Konferencja Smoleńska 2013. konferencja.home.pl. [dostęp 2014-10-20].
  10. III Konferencja Smoleńska 2014. konferencja.home.pl. [dostęp 2014-10-20].
  11. Prezydent powołał Doradców i Doradców Społecznych. prezydent.pl, 24 września 2015. [dostęp 2015-09-24].

Bibliografia[edytuj]

  • Andrzej Zybertowicz w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2014-03-16].
  • Sławomir Kalembka (red.), Pracownicy nauki i dydaktyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 1945–1994. Materiały do biografii, Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Toruń 1995.

Linki zewnętrzne[edytuj]