Antoni Habel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Antoni Habel (ur. 1760 prawdopodobnie w Gnieźnie, zm. 6 października 1831 w Gnieźnie), polski kompozytor i skrzypek.

Nie wiadomo, gdzie uczył się muzyki. W 1794 został przyjęty jako pierwszy skrzypek do kapeli katedralnej w Gnieźnie, co świadczy o jego wysokich kwalifikacjach zawodowych. W 1811 opuścił kapelę, ale w 1818 wrócił do niej ponownie. Pierwsze wiadomości o Hablu jako kompozytorze pochodzą z 1795. Kompozycje — Symfonia D-dur, współczesne prawykonanie Bydgoszcz 1963 według opracowania rękopisu przez Danutę Idaszak; Jutrznia pro festo Pentacostes (Invitatorium, Psalm 1. Magnus, Psalm 2. Exurgat, Psalm 3. Benedic, Benedictus, Gloria) 1796 — obie kompozycje w rękopisie w Archiwum Archidiecezjalnym w Gnieźnie; Sinfonia ex F, rękopis w Gostyniu Wielkopolskim; Te Deum 1796 oraz Msza C-dur — niezachowane. Ponadto Habel kopiował dla kapeli nuty; w 1795 kapituła zapłaciła mu za 10 symfonii, Veni Creator i 2 msze (z których jedna może być jego własną kompozycją), 1796 — dostarczył Stabat Mater Giovanniego Battisty Pergolesiego i Mors Christi Carla Heinricha Grauna. W Archiwum Archidiecezjalnym w Gnieźnie zachowane są także 3 symfonie pisane ręką Habla: jedna anonimowa oraz dwie Josepha HaydnaD-dur (Hob. 1., nr 62, 1780) i Es-dur (Hob. 1., nr 74, 1781).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]