Aristides Pereira

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aristides Pereira
Aristide Pereira detail DF-SC-84-10021.jpg
Aristides Maria Pereira (1983)
Data i miejsce urodzenia 17 listopada 1924
Boa Vista
Data i miejsce śmierci 22 września 2011
Coimbra
Prezydent Republiki Zielonego Przylądka
Okres od 5 lipca 1975
do 22 marca 1991
Przynależność polityczna Afrykańska Partia na rzecz Niepodległości Zielonego Przylądka
Poprzednik nowy urząd
Następca António Monteiro
Odznaczenia
Order Amílcara Cabrala I klasy (Republika Zielonego Przylądka) Order Agostinha Neto (Angola) Krzyż Wielki Orderu Krzyża Południa (Brazylia) Medal Amilcara Cabrala (Gwinea Bissau) Wielki Łańcuch Orderu św. Jakuba od Miecza (Portugalia) Wielki Łańcuch Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Krzyż Wielki Orderu Narodowego Lwa (Senegal)

Aristides Maria Pereira (ur. 17 listopada 1924 w Boa Vista, zm. 22 września 2011 w Coimbrze) – polityk Republiki Zielonego Przylądka, działający w Afrykańskiej Partii Niepodległości Zielonego Przylądka (PAIVC) (początkowo Afrykańskiej Partii Niepodległości Gwinei i Wysp Zielonego Przylądka) (PAIGC). Był pierwszym prezydentem Republiki Zielonego Przylądka, sprawował urząd od 5 lipca 1975 do 22 marca 1991[1].

Po kończeniu szkoły średniej pracował jako technik radiowo-telegraficzny. W 1952 roku wraz z Amílcarem Cabralem rozpoczął działalność przeciwko kolonialnym rządom portugalskim. W 1956 roku obydwoje założyli Afrykańską Partię Niepodległości Gwinei i Wysp Zielonego Przylądka (PAIGC). Ich wizją było wyzwolenie a następnie zjednoczenie Wysp Zielonego Przylądka i Gwinei Bissau. W 1958 roku Cabral udał się do niepodległej już Gwinei skąd infiltrował sąsiednie tereny Gwinei Bissau. Pereiera pozostał na Wyspach Zielonego Przylądka. W 1959 roku przedostał się do Gwinei Bissau gdzie pomógł zorganizować strajk dokerów. Pokojowa manifestacja została rozbita przez Portugalczyków, w wyniku czego śmierć poniosło 50 strajkujących. Masakra zradykalizowała PAIGC które zdecydowało się na rozpoczęcie walki zbrojnej[1]. W 1959 w tym samym roku ożenił się z Carliną Fortes z którą miał jednego syna i dwie córki[1].

W 1960 roku dołączył do przebywającego w Gwinei Cabrala. Tam prowadził program radiowo-informacyjny PAIGC. Jako szef dyplomacji ruchu wyzwoleńczego wynegocjował pomoc ze strony Organizacji Jedności Afrykańskiej, Związku Radzieckiego i państw Skandynawii[1]. W 1963 roku rozpoczęła się kampania partyzancka PAIGC w Gwinei Bissau. Pereira był zaangażowany w walkę, organizował podziemne grupy dywersyjne. W 1964 roku został asystentem sekretarza generalnego partii. Do 1969 roku, siły PAIGC kontrolowały ponad dwie trzecie Gwinei Bissau[1].

W 1973 roku Amílcar Cabral został zabity przez portugalską tajną policję. Pereira został porwany, uratował go patrol morski Gwinei. Po śmierci Cabrala objął kierownictwo partii. Niepodległość Gwinei Bissau i Wysp Zielonego Przylądka umożliwiła portugalska rewolucja goździków z 1974 roku. Dzięki niej powrócił na wyspy i wygrał wybory prezydenckie w 1975 roku[1]. 5 lipca 1975 roku Wyspy Zielonego Przylądka stały się niepodległym państwem. Jednopartyjną władze objął PAIGC z Pereirą jako prezydentem i Pedro Piresem jako premierem[1].

Republika Zielonego Przylądka pod rządami Pereiry prowadziła pragmatycznie lewicową politykę. W polityce zagranicznej utrzymywała dobre relacje zarówno z państwami Zachodu jak i blokiem komunistycznym. W 1980 roku kraj zerwał więzy w Gwineą Bissau a lokalna sekcja PAIGC przekształciła się w Afrykańską Partię Niepodległości Zielonego Przylądka (PAIVC)[1]. Pereira zyskał reelekcję w wyborach w 1981 i 1986 roku[1]. W 1990 roku rozpoczął proces demokratyzacji kraju. W 1991 roku odbyły się wielopartyjne wybory parlamentarne i prezydenckie, zwycięstwo w nich odniosła opozycyjny Ruchu dla Demokracji (MPD a prezydentem został opozycyjny António Monteiro[2].

Przypisy

  1. a b c d e f g h i Aristides Pereira (ang.). encyclopedia.com.
  2. Republika Zielonego Przylądka. Historia (pol.). encyklopedia.pwn.pl.