Arsenio Erico

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Arsenio Erico
Ilustracja
Imię i nazwisko Arsenio Pastor Erico
Data i miejsce
urodzenia
30 marca 1915
Asunción, Paragwaj
Data i miejsce
śmierci
23 lipca 1977
Buenos Aires, Argentyna
Pozycja napastnik
Kariera piłkarska
Lata Klub M (G)
1930–1933
1933–1946
1946–1947
1947–1949
Nacional
Independiente
Huracán
Nacional

325 (295)
7 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja
 Paragwaj

Arsenio Pastor Erico Martínez (30 marca 191523 lipca 1977) – paragwajski napastnik, najlepszy strzelec w historii pierwszej ligi argentyńskiej. Uważany jest za najlepszego piłkarza w dziejach futbolu paragwajskiego.

Erico urodził się w stolicy Paragwaju Asunción. Karierę rozpoczął w miejscowym Nacionalu, a w pierwszym składzie klubu zadebiutował mając zaledwie 15 lat.

Na początku lat 30. Erico wchodził w skład drużyny piłkarskiej paragwajskiego Czerwonego Krzyża, która rozgrywała mecze na terenie Argentyny by zebrać fundusze na wojnę o Chaco. Z powodu toczonej wojny i różnych późniejszych perturbacji Erico nigdy nie zagrał w reprezentacji Paragwaju (choć wystąpił w niej jego mniej znany brat Adolfo Alfredo Erico).

Z powodu świetnej gry podczas meczów towarzyskich w wymienionym tournée, podpisał z nim zawodowy kontrakt klub Club Atlético Independiente. Erico zadebiutował w lidze argentyńskiej 6 maja 1934 roku w wyjazdowym meczu Independiente przeciwko Boca Juniors (remis 2:2) i swoją grą, a szczególnie świetnymi główkami, szybko dorobił się przydomku "skaczący diabeł". Mając 175 cm wzrostu w walce o górne piłki wygrywał ze znacznie wyższymi rywalami. Szczególnie często wytrącał głową piłkę z rąk bramkarzy. Obok tych cech wyróżniał się także wybitną techniką, dyblingiem oraz ponadprzeciętną sprawnością fizyczną.

Wkrótce jednak Erico nabawił się choroby, która spowodowała długą przerwę w grze. Następnie w 1935 roku dwa razy złamał rękę. Po powrocie do zdrowia szybko przypomniał wszystkim o swoim talencie i poprowadził Independiente do mistrzostwa w 1938 i 1939 roku. Pod koniec swej kariery przeszedł do klubu Huracánu, gdzie w 1947 roku rozegrał 7 meczów i odszedł na piłkarską emeryturę.

Erico był królem strzelców trzy razy z rzędu – w 1937 (47 bramek), 1938 (43) i w 1939 (40). Jest strzelcem wszech czasów ligi argentyńskiej – w latach 1934-46 w 332 meczach zdobył 293 gole. Bliski pobicia jego wyczynu był jedynie Ángel Labruna, który zdobył w swojej karierze 292 bramki.

Arsenio Erico stanowił natchnienie dla wielkiego gracza argentyńskiego Alfredo Di Stéfano, który uważa go za jednego z największych piłkarzy wszech czasów, a na pewno najlepszego środkowego napastnika w dziejach światowego futbolu[1]. Erico zmarł w 1977 roku.

Podsumowanie kariery[edytuj]

Arsenio Erico w magazynie El Gráfico, czerwiec 1969
Rok Mecze Bramki Klub
1934 21 12 Independiente
1935 18 22 Independiente
1936 26 21 Independiente
1937 34 47 Independiente
1938 30 43 Independiente
1939 32 40 Independiente
1940 30 29 Independiente
1941 27 26 Independiente
1942 3 0 Independiente
1943 29 17 Independiente
1944 26 12 Independiente
1945 30 20 Independiente
1946 19 4 Independiente
1947 7 0 Huracán
Łącznie 332 293

Literatura[edytuj]

  • Tomasz Wołek, Encyklopedia piłkarska FUJI: Copa America. Historia mistrzostw Ameryki Południowej 1910-1995, Wydawnictwo GiA, Katowice 1995, ​ISBN 83-902751-2-0​, str. 52-53

Przypisy

  1. *Tomasz Wołek, Encyklopedia piłkarska FUJI: Copa America. Historia mistrzostw Ameryki Południowej 1910-1995, Wydawnictwo GiA, Katowice 1995, ​ISBN 83-902751-2-0​, str. 52-53

Linki zewnętrzne[edytuj]