Arsenio Erico

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Arsenio Erico
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 30 marca 1915
Asunción
Data i miejsce śmierci 23 lipca 1977
Buenos Aires
Wzrost 178cm
Pozycja napastnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1930–1933 Nacional
1933–1946 CA Independiente 325 (295)
1946–1947 CA Huracán 7 (0)
1948–1949 Nacional 9 (5)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1955 Sol de América
1956 Nacional

Arsenio Pastor Erico Martínez (ur. 30 marca 1915 w Asunción, zm. 23 lipca 1977 w Buenos Aires) – były paragwajski piłkarz grający jako napastnik.

Najlepszy strzelec w historii ligi argentyńskiej.

Powszechnie uważany jest za najlepszego piłkarza w dziejach futbolu paragwajskiego.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Piłkarską karierę rozpoczął w stołecznym Nacionalu, w którego pierwszym zespole zadebiutował mając w wieku zaledwie 15 lat.

Na początku lat trzydziestych wszedł w skład drużyny piłkarskiej paragwajskiego Czerwonego Krzyża, która rozgrywała mecze na terenie Argentyny by zebrać fundusze na wojnę o Chaco. Jego świetna gra podczas tournée, sprawiła, że podpisał zawodowy kontrakt z argentyńskim CA Independiente.

Napastnik zadebiutował w lidze argentyńskiej w maju 1934 roku w wyjazdowym meczu przeciwko Boca Juniors (2:2). Swoją świetną grą, szybko wkupił się w łaski kibiców, choć przez pierwszy okres pobytu w nowym kraju musiał walczyć z licznymi przeciwnościami losu. Obiecujący początek został zastopowany przez tajemniczą infekcję, następnie w 1935 roku dwa razy złamał rękę[1]. Po powrocie do zdrowia, szybko przypomniał wszystkim o swoim talencie, prowadząc CA Independiente do dwóch mistrzostw kraju w 1938 i 1939 roku. Jedna z najdziwniejszych historii w jego karierze przydarzyła się w mistrzowskim sezonie 1938. Producent papierosów „Cigarillos 43” oferował nagrodę pieniężną każdemu, kto zdobędzie 43 bramki w sezonie. Erico, król strzelców z poprzedniego sezonu, był głównym faworytem tego konkursu – jak się później został zwyciezca nagrody strzelając w sezonie równe 43 gole[1].

Piłkarską karierę zakończył w gdzie w 1947 roku jako piłkarz CA Huracán. Rok później, przez sezon, pełnił funkcję grającego dyrektora technicznego w rodzimym Club Nacional.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Arsenio Erico nigdy nie zagrał w reprezentacji Paragwaju.

Jako kariera piłkarska przypadła na czas Wojny o Chaco, w czasie której reprezentacja kraju nie rozgrywała spotkań (do 1935 roku). Paragwaj zakwalifikował się do Copa America w 1937 roku, ale CA Independiente nie zezwoliło zawodnikowi na opuszczenie klubu. Była to decyzja krzywdząca tym bardziej, że Erico znajdował się wówczas w szczytowej formie i z 47 bramkami został królem strzelców Primera Division[1]. Przez wiele lat o piłkarza zabiegała reprezentacja Argentyny – przed Mistrzostwami Świata w 1938, otrzymał od federacji Argentyńskiej oficjalną ofertę, którą zawodnik odrzucił[1]. Decyzja ta, choć dla wielu rozczarowująca, wzbudziła ogólny szacunek zarówno wśród rodaków, jak i Argentyńczyków. Ostatecznie jednak drużyna Albicelestes nie wzięła udziału w kwalifikacjach do światowego czempionatu[1].

Arsenio Erico zdobywający golą strzałem głową.

Co ciekawe w reprezentacji Paragwaju wystąpił mniej znany brat piłkarza – Adolfo Alfredo Erico.

Styl gry[edytuj | edytuj kod]

Paragwajczyk, mimo przeciętnego wzrostu (178cm) pokonywał w walce o górne piłki znacznie wyższych rywali. Od swoich efektownymi goli głową, zyskał przydomek „Skaczący diabeł”, Sporo bramek zdobył poprzez wytrącenie głową, piłki z rąk bramkarza. Obok tych cech wyróżniał się dryblingiem oraz ponadprzeciętną sprawnością fizyczną. Znakiem firmowym zawodnika było również uderzenie piłki z nieprawdopodobną rotacją, co znacznie utrudniało interwencję bramkarzom. Jest uznawany również za pierwszego piłkarza, który spopularyzował słynny „Strzał skorpiona”.[1]

Arsenio Erico stanowił natchnienie dla wielkiego gracza argentyńskiego Alfredo Di Stéfano, który uważa go za jednego z największych piłkarzy wszech czasów, a na pewno najlepszego środkowego napastnika w dziejach światowego futbolu[2].

Jest strzelcem wszech czasów ligi argentyńskiej – w 332 ligowych spotkaniach zdobył 295 gole. W trakcie kariery trzy krotnie był ligowym królem strzelców. Bliski pobicia jego wyczynu był Ángel Labruna, który zdobył o trzy golę mniej.

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery Paragwajczyk miał problemy z krążeniem i sercem. Stan zdrowia piłkarza pogorszył się na tyle, że lekarze, podjęli decyzję o amputacji lewej nogi[1].

Ostatecznie Enrico zmarł w 23 lipca 1977 roku w wyniku zawału serca.

Przez wiele lat starano się, aby szczątki piłkarza spoczęły w jego rodzinnym Paragwaju. Udało się to zrealizować dopiero w 2010 roku, ponad 32 lata po jego śmierci. Dopiero wtedy, trumna spowita flagami Paragwaju i Argentyny została przetransportowana do Asunción. Po śmierci stadion Nacionalu został nazwany jego imieniem[1].

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Klub Liga Puchar Razem
Sezon Klub Liga Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole
Argentyna League Cup Total
1934 CA Independiente Primera División 21 12 21 12
1935 18 22 18 22
1936 26 21 26 21
1937 29 47 29 47
1938 30 43 30 43
1939 32 41 32 41
1940 30 29 30 29
1941 27 26 27 26
1942 3 0 3 0
1943 29 17 29 17
1944 26 12 26 12
1945 30 20 30 20
1946 19 4 19 4
1947 CA Huracán Primera División 7 0 7 0
Łącznie 334 295 - - 334 295

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Klubowe[edytuj | edytuj kod]

Independiente[edytuj | edytuj kod]

  • Primera División: 1938, 1939
  • Copa Dr. Ibarguren: 1939
  • Copa Adrián Escobar: 1939
  • Copa Aldao: 1938, 1939

Nacional[edytuj | edytuj kod]

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Wołek, Encyklopedia piłkarska FUJI: Copa America. Historia mistrzostw Ameryki Południowej 1910-1995, Wydawnictwo GiA, Katowice 1995, ​ISBN 83-902751-2-0​, s. 52–53

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Arsenio Erico – legenda Paragwaju, Retro Futbol, 14 czerwca 2016 [dostęp 2021-05-11] (pol.).
  2. Tomasz Wołek, Encyklopedia piłkarska FUJI: Copa America. Historia mistrzostw Ameryki Południowej 1910-1995, Wydawnictwo GiA, Katowice 1995, ​ISBN 83-902751-2-0​, s. 52–53.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]