Attalos II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Attalos II Filadelfos
król Pergamonu
Okres od 159 p.n.e.
do 138 p.n.e.
Dane biograficzne
Dynastia Attalidzi
Data urodzenia 220 p.n.e.
Data śmierci 138 p.n.e.
Ojciec Attalos I
Rodzeństwo Eumenes II
Żona Stratonike z Kapadocji

Attalos II Filadelfos (ur. 220 p.n.e., zm. 138 p.n.e.) – król (basileus) Pergamonu panujący od 159 p.n.e., z dynastii Attalidów, syn Attalosa I Sotera, brat Eumenesa II Filadelfosa Sotera.

Żołnierz i dyplomata[edytuj | edytuj kod]

Zanim został królem, lojalnie służył swemu bratu jako dyplomata i żołnierz. Dwukrotnie nie uległ pokusie objęcia władzy: pierwszy raz, kiedy rozeszła się pogłoska o śmierci Eumenesa po zamachu na niego pod Delfami w 172 p.n.e. (Attalos przywdział wówczas diadem królewski, poślubił nawet bratową, ale kiedy rzecz się wyjaśniła bez wahania zwrócił tron i żonę); drugi raz, kiedy posłował do Rzymu (ok. 168 p.n.e.) w imieniu brata, który wówczas nie cieszył się już łaskami Rzymian: „...nie uległ namowom przyjaciół rzymskich i w czasie swego wystąpienia w senacie zupełnym milczeniem pominął wystąpienie przeciwko królowi i kwestię podziału królestwa ... i z Rzymu się oddalił nie spełniwszy zupełnie oczekiwań senatu" (Polibiusz „Dzieje”). W latach 197-167 p.n.e. dowodził wojskami pergamońskimi w kolejnych kampaniach wojennych przeciwko syryjskiemu władcy Antiochowi III Wielkiemu, Macedonii, Bitynii i Pontowi, m.in. w 190 p.n.e. dowodził siłami Pergamonu, które odparły najazd Seleucydów, a w roku 171 p.n.e. dowodził armią pergamońską wspierającą Rzymian w walce z Macedonią podczas trzeciej wojnie macedońskiej.

Władca[edytuj | edytuj kod]

Objął tron w wieku 60 lat. Kiedy zasiadł na tronie, poślubił żonę swego zmarłego brata – Stratonike z Kapadocji, i adoptował ich syna, swojego bratanka Attalosa (późniejszego Attalosa III). W polityce zagranicznej doprowadził swoją ostrożną polityką do tego, że Pergamon powrócił do łask Rzymu po okresie chłodniejszych stosunków z końcowego okresu panowania Eumenesa II. W 156154 p.n.e., dzięki pomocy Rzymu, stoczył szczęśliwie zakończoną wojnę z królem Bitynii, Prusjaszem II. W celu osłabienia Syrii wysunął przeciw Demetriuszowi I Soterowi awanturnika, rzekomego syna Antiocha IV Epifanesa imieniem Balas. Również senat rzymski w 153 p.n.e. zgodził się poprzeć jego roszczenia. Wojska Pergamonu, Kapadocji i Egiptu wtargnęły do Syrii, obalając Demetriusza Sotera w 150 p.n.e., którego tron objął uzurpator.

Mecenas nauk i sztuk[edytuj | edytuj kod]

Attalos II, podobnie jak inni Attalidzi, był protektorem nauk i sztuk. Zachował się na wschodnim brzegu agory ateńskiej, zrekonstruowany przez amerykańskich archeologów, dwukondygnacyjny portyk (stoa) Attalosa o wymiarach 120 na 20 metrów (współcześnie mieszczący Muzeum Agory). Attalos II był również założycielem miast w Azji Mniejszej: Filadelfii w Lidii i Attalei w Pamfilii.


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]