B (dźwięk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

W Polsce, Niemczech i krajach skandynawskich – obniżony za pomocą bemola dźwięk h (odległy o kwartę czystą od f). Jego częstotliwość dla wynosi około 466,2 Hz. Stanowi tonikę gam B-dur i b-moll. Regularna nazwa wynikająca z dodania końcówki -es to hes, jednak nie jest używana. Enharmonicznie dźwięki o tej samej wysokości to: ais oraz ceses.

W pozostałych krajach litera B oznacza „polski” dźwięk H (pół tonu poniżej C, 493,9 Hz).

Niejednoznaczność nomenklatury wynika z używanego w średniowieczu nieprzejrzystego systemu notacji, opierającego się o pismo gotyckie, w którym litery B i H wyglądały podobnie.[1] Różne nazwy tych samych dźwięków powodują pewne problemy w odczytywaniu zagranicznych wydań nut. Również polskie wydania nut muzyki rozrywkowej często używają notacji zapożyczonej z wydań amerykańskich. Szwecja w 1990 roku wprowadziła w edukacji muzycznej zmiany mające na celu częściową redukcję problemu.[2]

Dźwięki b na pięciolinii. W kolejności: , B,

Zobacz też: B-A-C-H — kryptogram muzyczny stworzony przez Bacha.

Przypisy

  1. art. na MusicStackExchange
  2. Sekcja „B/H/Bes” w artykule „Ton (ljud)” w szw. Wikipedii