B (dźwięk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

\new Staff \with
{
  \remove "Time_signature_engraver"
  fontSize = #5
  \override StaffSymbol.staff-space = #(magstep 5)
  \override StaffSymbol.thickness = #(magstep 5)
  \override BarLine.hair-thickness = #3.2
  \override BarLine.thick-thickness = #10
  \override BarLine.kern = #5
}
{
  \time 8/1
  \clef treble
  \hideNotes r1 \unHideNotes
  bes'
  \hideNotes r \unHideNotes
  \clef bass
  \hideNotes r \unHideNotes
  bes, bes
  \bar "|."
}
\layout {
  \context {
    \Score
    \override SpacingSpanner.base-shortest-duration = #(ly:make-moment 1)
  }
}
Dźwięki b na pięciolinii. W kolejności: b¹, b, b°.

B – obniżony za pomocą bemola dźwięk h (odległy o kwartę czystą od f). Jego częstotliwość dla wynosi około 466,2 Hz. Stanowi tonikę gam B-dur i b-moll. Regularna nazwa wynikająca z dodania końcówki -es to hes, jednak nie jest używana. Enharmonicznie dźwięki o tej samej wysokości to: ais oraz ceses.

Takie oznaczenie stosowane jest w Polsce, Niemczech i krajach skandynawskich. W pozostałych krajach litera B oznacza „polski” dźwięk H (pół tonu poniżej C, 493,9 Hz), a ten dźwięk nazywa się bes.

Niejednoznaczność nomenklatury wynika z używanego w średniowieczu nieprzejrzystego systemu notacji, opierającego się o pismo gotyckie, w którym litery B i H wyglądały podobnie[1]. Różne nazwy tych samych dźwięków powodują pewne problemy w odczytywaniu zagranicznych wydań nut. Również polskie wydania nut muzyki rozrywkowej często używają notacji zapożyczonej z wydań amerykańskich. Szwecja w 1990 roku wprowadziła w edukacji muzycznej zmiany mające na celu częściową redukcję problemu[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Artykuł na MusicStackExchange
  2. Artykuł B, H och Bess w szwedzkiej Wikipedii