Bitwa pod Cambrai (1917)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy bitwy pod Cambrai stoczonej w 1917 roku. Zobacz też: Bitwa pod Cambrai (1918).
Bitwa pod Cambrai
I wojna światowa, front zachodni
Ilustracja
Plan bitwy pod Cambrai
(20 listopada 1917)
Czas 20 listopada6 grudnia 1917
Miejsce okolice miasta Cambrai
Terytorium Francja
Wynik nierozstrzygnięta
Strony konfliktu
 Imperium brytyjskie  Cesarstwo Niemieckie
Dowódcy
Julian Byng Georg von der Marwitz
Siły
~ 92 000 żołnierzy,
476 czołgów
~ 36 000 żołnierzy
Straty
44 207 ogółem,
179 czołgów straconych
36 839 ogółem
Położenie na mapie Francji
Mapa konturowa Francji, u góry znajduje się punkt z opisem „miejsce bitwy”
50°10′36,1200″N 3°14′08,0160″E/50,176700 3,235560
Front zachodni (I wojna światowa)

Bitwa pod Cambrai - bitwa stoczona w okolicy Cambrai, miasta we wschodniej Francji. Okolice tego miasta były w trakcie I wojny światowej miejscem licznych walk. Bitwa rozegrała się w dniach 20 listopada – 6 grudnia 1917 roku. Przeszła do historii za sprawą użycia po raz pierwszy na dużą skalę broni pancernej (patrz: Czołgi I wojny światowej).

Kontekst[edytuj | edytuj kod]

Brytyjskie dowództwo wobec niepowodzenia ofensywy we Flandrii zdecydowało się przeprowadzić jeszcze przed końcem roku skuteczny atak w innym miejscu. Wybrano odcinek zajmowany przez 3 Armię brytyjską generała Juliana Bynga. Do przerwania niemieckich pozycji w okolicach Cambrai (zajmowanych przez 2 Armię gen. Georga von der Marwitza) zamierzano użyć 476 czołgów wspieranych przez dwa korpusy piechoty, artylerię i lotnictwo. W wybitą w niemieckiej linii Hindenburga lukę miały wejść dywizje kawalerii i rozwinąć ofensywę na Cambrai i Valenciennes.

Przebieg bitwy[edytuj | edytuj kod]

Natarcie brytyjskie rozpoczęło się rano 20 listopada 1917, krótkim przygotowaniem artyleryjskim. Niemcy zostali zaskoczeni. Pierwszego dnia Brytyjczycy i Kanadyjczycy przełamali obronę niemiecką na całej głębokości i wzięli kilka tysięcy jeńców. Sukces uczczono w Wielkiej Brytanii 23 listopada biciem w dzwony (po raz pierwszy od początku wojny). Tymczasem jednak siła natarcia osłabła, na co się złożyły: ostrożność brytyjskiego dowództwa, uszkodzenia czołgów, zmęczenie piechoty. Wzrastał też opór Niemców, który ostatecznie uniemożliwił Brytyjczykom uzyskanie zamierzonych celów.

Niemcy w tym czasie ściągnęli posiłki i 30 listopada podjęli kontrofensywę, której celem było okrążenie oddziałów brytyjskich walczących pod Cambrai. Skuteczne zastosowanie taktyki infiltracji (oddziały szturmowe) pozwoliło Niemcom wyprzeć przeciwnika ze zdobytych przez niego terenów, ale alianci (wcześniej do walki włączyły się również dywizje francuskie) zdołali się wycofać (od 4 grudnia).

Straty obu stron były wyrównane: Ententa straciła ogółem 44 207 ludzi, Niemcy 36 839. Bitwa nie przyniosła przełomu w wojnie, dowiodła jednak skuteczności broni pancernej użytej masowo, w sprzyjających warunkach terenowych.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]