Bitwa pod Wojsławicami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Wojsławicami
II wojna światowa
Czas

17 kwietnia 1944

Miejsce

Wojsławice i teren wokół miejscowości

Terytorium

Polska pod okupacją III Rzeszy (Generalne Gubernatorstwo)

Przyczyna

pacyfikacja okolicznych wsi

Wynik

brak rozstrzygnięcia

Strony konfliktu
 Polskie Państwo Podziemne

Orl.jpg Armia Ludowa
 ZSRR

 III Rzesza
Dowódcy
Witold Falkowski
Nikołaj Fiodorow
Siły
Oddziały Armii Krajowej, Batalionów Chłopskich, Armii Ludowej oraz partyzantki radzieckiej w sile około 400 ludzi oddziały żandarmerii i SS w sile około 1500 ludzi
Straty
10 zabitych, 15 rannych 16 zabitych, 25 rannych
brak współrzędnych
Nagrobek mjr Nikołaja Fiodorowa poległego w bitwie pod Wojsławicami

Bitwa pod Wojsławicami – bitwa partyzancka stoczona 17 kwietnia 1944 roku w Wojsławicach przez oddziały Armii Krajowej, Batalionów Chłopskich, Armii Ludowej i partyzantki radzieckiej przeciw oddziałom żandarmerii niemieckiej i SS w sile około 1500 ludzi[1].

Przebieg bitwy[edytuj | edytuj kod]

Do bitwy między oddziałami partyzanckimi a oddziałami niemieckimi i ukraińskimi doszło w okolicach wsi Wojsławice, Rozięcin i Majdan Nowy. Polskimi Oddziałami partyzanckimi dowodził por. Witold Falkowski a oddziałem partyzantki radzieckiej major Nikołaj Fiodorow. W walce trwającej kilka godzin poległo 10 partyzantów wśród nich mjr Fiodorow. Po wprowadzeniu przez Niemców do walki lotnictwa i artylerii partyzanci wycofali się a ludność cywilna ewakuowała się[2]. Nikołaj Fiodorow pośmiertnie awansowany został do stopnia podpułkownika oraz odznaczony został gwiazdą Bohatera Związku Radzieckiego i Krzyżem Virtuti Militari. Była to najpoważniejsza partyzancka akcja zbrojna na terenie powiatu chełmskiego w czasie okupacji.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

W okresie Polski Ludowej w Wojsławicach obok Ośrodka Kultury zbudowano pomnik ku czci partyzantów biorących udział w bitwie.[3]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Gmitruk, Piotr Matusak, Jan Nowak: Kalendarium działalności bojowej Batalionów Chłopskich 1940–1945. Warszawa: LSW, 1983.
  • Bolesław Dolata, Tadeusz Jurga: Walki zbrojne na ziemiach polskich 1939–1945. Warszawa: MON, 1977.
  • Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa lata wojny 1939–1945. Warszawa: Wydawnictwo Sport i Turystyka, 1988.