Blues Brothers (film 1980)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Blues Brothers
Gatunek Komedia muzyczna
Data premiery Ziemia 20 czerwca 1980
Polska 31 grudnia 1980
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 133 min.
Reżyseria John Landis
Scenariusz John Landis
Dan Aykroyd
Główne role John Belushi
Dan Aykroyd
James Brown
Cab Calloway
Ray Charles
Aretha Franklin
Steve Cropper
Donald Dunn
Murphy Dunne
Willie Hall
John Landis
Paul Reubens
John Candy
Carolyn Franklin
Zdjęcia Stephen M. Katz
Scenografia John J. Lloyd
Henry Larrecq
Leslie McCarthy-Frankenheimer
Kostiumy Deborah Nadoolman
Montaż George Folsey Jr.
Wytwórnia Universal Pictures
Budżet 27 mln dolarów
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Blues Brotherskomedia muzyczna w reżyserii Johna Landisa z 1980 roku. Tytułowa para braci to "Joliet" Jake Blues, grany przez Johna Belushiego i Elwood Blues, grany przez Dana Aykroyda - postacie stworzone dla programu rozrywkowego Saturday Night Live, w telewizji NBC. Film został nakręcony w Chicago i jego okolicach. Film jest przez wielu widzów uważany za kultowy. Doczekał się kontynuacji w postaci filmu Blues Brothers 2000.

W filmie wystąpiło wiele gwiazd amerykańskiej piosenki, m.in. Aretha Franklin, Ray Charles, James Brown, John Lee Hooker, Cab Calloway, a także inne znane postaci: Frank Oz (współpracownik Jima Hensona), Twiggy (brytyjska modelka) oraz reżyserzy: John Landis i Steven Spielberg.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Bracia Blues

Akcja rozpoczyna się w momencie, kiedy Jake Blues wychodzi z więzienia stanowego w Joliet. Odbył karę trzech lat z pięciu zasądzonych, za napad rabunkowy. Odbiera go stamtąd brat Elwood, jednak zamiast ich luksusowego Cadillaca, przyjeżdza odkupionym po zakończeniu służby radiowozem Dodge Monaco z 1974 (Bluesmobile). Razem udają się do Chicago odwiedzić sierociniec, w którym dorastali. Zakonnica Mary Stigmata, nazywana przez wdzięcznych wychowanków pieszczotliwie Pingwinicą, prowadząca sierociniec oznajmia im, że zmuszona będzie zamknąć przybytek, jeżeli nie wpłaci tytułem zaległego podatku 5000 dolarów w ciągu 11 dni. Bracia stwierdzają, że pieniądze można zdobyć bardzo łatwo – okradając kogoś, co ochoczo podejmują się zrobić, bowiem to potrafią robić najlepiej. Po ostrej reprymendzie siostry przełożonej, która nie zgodziła się na przyjęcie nielegalnych pieniędzy, postanawiają pomóc sierocińcowi w sposób zgodny z prawem. Początkowo nie mają pomysłu jak to zrobić, ale podczas przypadkowej wizyty w kościele Jake doznaje objawienia. Przekonuje brata, że pieniądze można zdobyć, reaktywując ich dawny zespół The Blues Brothers, który powinien ruszyć w trasę koncertową.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Jake ma pseudonim Joliet. Joliet i Elwood to dwie miejscowości w okolicach Chicago, gdzie rozgrywa się film.
  • Elwood zdejmuje tylko raz swoje słoneczne okulary i to tylko w wersji rozszerzonej filmu, w scenie, w której przychodzi zwolnić się z pracy. Jedynie trzy razy zdejmuje kapelusz: gdy układa się do snu, by wybić szybę i oddając hołd wrakowi samochodu braci (tzw. "Bluesmobila"). Jake, który wychodząc z więzienia założył cywilne ubranie, nosi przez cały film kapelusz na głowie, i tylko raz ściąga okulary: gdy błaga byłą narzeczoną o darowanie życia.
  • Do wersji filmu na nośniku DVD dodano m.in. scenę, niewykorzystaną w pierwotnej wersji, gdy Elwood nie ma okularów.
  • Charakterystyczne okulary braci, które noszą dzięki swojemu mentorowi, staremu Curtisowi z sierocińca, to Ray Ban model "Wayfarer".
  • Scena, w której auto członków partii "Naziści z Illinois" (ścigających braci Blues), leci ponad miastem w takt fragmentu III aktu opery "Walkiria" jest nawiązaniem do fragmentu "Czasu apokalipsy", w którym ten fragment muzyki Wagnera ilustruje scenę ataku śmigłowców na wietnamską wioskę. Przedmiotem łączącym oba filmy jest plakat z modelką "Playboya", oglądany przez żołnierzy w "Czasie apokalipsy" i wiszący na ścianie pokoju Elwooda.
Więzienie Joliet, które opuścił Jake Blues
  • Z kolei już jako nawiązanie do filmu "The Blues Brothers" scena lotu samochodu ponad ulicami w takt "Walikrii" znajduje się w niecodziennej reklamie samochodu BMW M5 z udziałem Madonny z Clive'em Owenem ("The Hire: Star", reż. Guy Ritchie, 2001)
  • Wizyta zespołu w saunie, gdy negocjują kontrakt z menadżerem, to nawiązanie do okładki płyty "No Sweat" zespołu Blood, Sweat and Tears, na której są muzycy grupy w czasie wizyty w saunie: obwinięci ręcznikami i spowici kłębami pary. Lou Marini i Tom Malone grający członków "Blues Brothers Band", grali w latach 70. w zespole Blood, Sweat and Tears – wystąpili i na okładce, i w scenie w saunie.
  • W scenie karambolu policyjnych samochodów zniszczono największą liczbę samochodów w historii kina. Wynik ten został pobity dopiero przez sequel filmu Blues Brothers 2000.
Bluesmobile

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]