Braszowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Braszowice
Kościół św. Wawrzyńca w Braszowicach
Kościół św. Wawrzyńca w Braszowicach
Rodzaj miejscowości wieś
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat ząbkowicki
Gmina Ząbkowice Śląskie
Liczba ludności (III 2011) 882[1]
Strefa numeracyjna 74
Kod pocztowy 57-206
Tablice rejestracyjne DZA
SIMC 0856505
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Braszowice
Braszowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Braszowice
Braszowice
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Braszowice
Braszowice
Ziemia 50°33′08″N 16°47′24″E/50,552222 16,790000

Braszowice (niem. Baumgarten[2]) – wieś w Polsce, położona w województwie dolnośląskim, w powiecie ząbkowickim, w gminie Ząbkowice Śląskie, nad rzeką Braszówką.

Podział administracyjny[edytuj]

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa wałbrzyskiego.

Demografia[edytuj]

W 1885 r. w miejscowości mieszkały 1172 osoby, w 1933 r.[3] – 1086 osób, a w 1939 r.[4] – 1022 osoby[5]. W 2009 r. było ich 876[6], natomiast 2 lata później (III 2011 r.) liczba ta nieznacznie wzrosła, do 882 osób[1]. Obecnie jest drugą co do wielkości miejscowością gminy Ząbkowice Śląskie.


    Liczba ludności Braszowic
   

Nazwa[edytuj]

12 listopada 1946 nadano miejscowości polską nazwę Braszowice[2].

Historia[edytuj]

W 1253 roku została po raz pierwszy pisemnie wspomniana miejscowość Bomgart (tj. Braszowice). Później przekształciła się ta nazwa w Baumgarten (niem. "sad"), która to figurowała w dokumentach aż do końca drugiej wojny światowej. W 1270 roku była ona w posiadaniu hrabiego Mrocko i jego syna Przecława ze śląskiego rodu szlacheckiego Pogorzelów, którzy chętnie zasiedlali swe włości niemieckimi osadnikami. Z tegoż roku (1270) pochodzi pierwsza wzmianka o istnieniu probostwa wraz z nijakim "proboszczem Henrykiem". W roku 1321 Braszowice znalazło się w składzie księstwa ziębickiego na skutek podziału księstwa świdnickiego i w 1336 roku stało się czeskim lennem.

W okresie reformacji mieszkańcy Braszowic stali się luteranami. Jednakże podczas kontrreformacji za panowania cesarza Ferdynanda III kościół farny został oddany katolikom. W 1663 roku cała wieś znalazła się w posiadaniu klasztoru cystersów w Kamieńcu Ząbkowickim. 27 lutego 1741 w okolicach wsi miała miejsce potyczka między wojskami pruskimi i austriackimi. Od 1742 roku Braszowice znajdowało się w obrębie Prus. Po sekularyzacji klasztoru w Kamieńcu Ząbkowickim w 1810 roku wieś przeszła w posiadanie rodu Oranje-Nassau, a później Hohenzollernów.[7] W 1894 r. odnotowano w miejscowości parafialny kościół katolicki, fabrykę maszyn gospodarskich oraz miejsca występowania chryzoprazu i magnezytu.

Po drugiej wojnie światowej wieś Braszowice znalazła się w obrębie Polski, a dotychczasowa ludność została wysiedlona i zastąpiono ją repatriantami.

Zabytki[edytuj]

Do rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa wpisane są[8]:

  • kościół parafialny pw. św. Wawrzyńca z lat 17361739
  • zespół fortów ziemnych z 1813 roku
    • fort nr 4
    • fort nr 5
    • fort nr 6
    • fort nr 7
    • fort nr 8
    • fort nr 9

Osoby pochodzące z Braszowic[edytuj]

Przypisy

  1. a b GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. a b Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262).
  3. Stan na 16 czerwca.
  4. Stan na 17 maja.
  5. Michael Rademacher: Deutsche Verwaltungsgeschichte Schlesien, Kreis Frankenstein (niem.). 2006. [dostęp 2013-03-12].
  6. BDL :: Bank Danych Lokalnych (pol.). Główny Urząd Statystyczny, 2012. [dostęp 2013-03-12].
  7. Josef Bögner: St. Laurentius Baumgarten. Bad Oeynhausen 1991, s. 18–31
  8. Arhitektura: Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków - stan na 31 grudnia 2012 r. – woj. dolnośląskie (pol.). Narodowy Instytut Dziedzictwa, 2013-01-07. [dostęp 2013-03-12]. s. 245.