Charles Tillon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Charles Tillon
Ilustracja
Charles Tillon w 1936
Pełne imię i nazwisko Charles Joseph Tillon
Data i miejsce urodzenia 3 lipca 1897
Rennes
Data i miejsce śmierci 13 stycznia 1993
Marsylia
Minister Lotnictwa
Okres od 10 września 1944
do 21 listopada 1945
Przynależność polityczna Francuska Partia Komunistyczna
Poprzednik Fernand Grenier (Francja Walcząca)
Jean-François Jannekeyn(Francja Vichy)
Następca André Maroselli
Minister Uzbrojenia
Okres od 21 listopada 1945
do 16 grudnia 1946
Przynależność polityczna Francuska Partia Komunistyczna
Poprzednik Jean Monnet
Następca Maurice Bourgès-Maunoury
Minister Odbudowy i Urbanistyki
Okres od 22 stycznia 1947
do 4 maja 1947
Przynależność polityczna Francuska Partia Komunistyczna
Poprzednik René Schmitt
Następca Jules Moch
Odznaczenia
Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Médaille de la Résistance avec Rosette

Charles Joseph Tillon (ur. 3 lipca 1897 w Rennes, zm. 13 stycznia 1993 w Marsylii) – francuski robotnik, działacz związków zawodowych, polityk komunistyczny i pisarz, jeden z przywódców francuskiego Ruchu Oporu podczas II wojny światowej.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wczesne dzieciństwo spędził z babcią ze strony ojca w Saint-Grégoire, w Rennes kształcił się zawodowo na metalurga znajdując po 1913 pracę jako monter. W czasie I wojny światowej odbył służbę wojskową w Marynarce Narodowej jako członek załogi krążownika "Guichen". W 1919 był jednym z przywódców pokładowego buntu przeciwko użyciu jednostki w walce z bolszewikami w rosyjskiej wojnie domowej za co został skazany na 5 lat pozbawienia wolności[1]. Na mocy amnestii Tillon opuścił więzienie w 1921, jako monter został zatrudniony w Nantes. Wstąpił tam do Powszechnej Konfederacji Pracy i Partii Komunistycznej stając się następnie jednym z współzałożycieli Zjednoczonej Powszechnej Konfederacji Pracy (odłam CGT powiązany z PC). W 1925 został wybrany na radnego gminy Douarnenez, jego kariera polityczna nabrała tępa w 1932 gdy został wybrany do Komitetu Centralnego PC, już w 1936 został wybrany deputowanym do Zgromadzenia Narodowego z departamentu Sekwana[2].

Po delegalizacji Partii Komunistycznej Charles Tillon został pozbawiony mandatu oraz zaocznie skazany na pięć lat pozbawienia wolności i praw obywatelskich za szerzenie propagandy III Międzynarodówki[3]. W przeciwieństwie do pozostałych członków głównego kręgu władz partyjnych (min. Sekretarza Generalnego KC PC Jacques'a Duclos) sprzeciwił się dyrektywie Kominternu odnośnie zachowania przez partie komunistyczne w Europie neutralności wobec wojny III Rzeszy z Aliantami, której przyczyną był pakt Ribbentrop-Mołotow. W odpowiedzi na wygłoszoną przez Marsz. Pilippe'a Petian'a 17 czerwca 1940 zapowiedź kapitulacji w Bordeaux sformował on pisemny apel do narodu francuskiego wzywając do oporu przeciwko reprezentowanemu przez Niemcy i Włochy faszyzmowi i rządowi Petain'a ale nie w sojuszu z Wielką Brytanią jako państwem monarchistycznym i kapitalistycznym[4].

W końcu 1940 nawiązał kontakt z Benoît Frachon odnawiając tym samym kontakty z zakonspirowaną Partią Komunistyczną. Po ataku Hitlera na Związek Radziecki środowisko komunistów francuskich oficjalnie przystąpiło do Ruchu Oporu Komitet Centralny powierzył Tillonowi tworzenie oddziałów wojskowych partii - Organizacji Specjalnej Walki (OS) i Batalionów Młodzieży. W marcu 1942 został on Komendantem Krajowym Wolnych Strzelców i Partyzantów (FTP) - zbrojnego ramienia partii, które w ramach Frontu Narodowego zdecydowano się otworzyć na ludzi z różnych środowisk politycznych (głównie lewicowych) nie ograniczając ich jedynie do komunistów. FTP dzielili się na część złożoną z Francuzów (Wolni Strzelcy i Partyzanci Francuscy - FTPF) i obcokrajowców (Imigrancka Siła Robocza - FTP-MOI). Jednocześnie urosła jego pozycja w centralnych kręgach partyjnych dzięki czemu stał się drugą po Duclos najważniejszą osobą w PCF[5]. W wyniku unifikacji Ruchu Oporu w lutym 1944 powstały Francuskie Siły Wewnętrzne (FFI) - jednolita organizacja skupiająca wszystkie ruchy i sitaki podziemia, w których skład weszły także FTP. Z powodu zachowania przezeń autonomii Tillon zachował swoje stanowisko Komendanta Krajowego Wolnych Strzelców i Partyzantów. 14 lipca 1944 wydał dekret nakazujący bojownikom FFI wywodzących się z FTP umieszczanie na opaskach obok barw narodowych, skrótu FFI i krzyża lotaryńskiego skrótu FTP/FTPF/FN lub czapki wolności[6].

Po wyzwoleniu Francji pełnił urząd burmistrza Aubervilliers zostając następnie ponownie deputowanym do francuskiego parlamentu z departamentu Sekwana. W koalicyjnym Rządzie Tymczasowym otrzymał tekę ministra lotnictwa a następnie ministra uzbrojenia, w okresie IV Republiki przez krótki okres wchodził w skład rządu jako minister odbudowy i urbanistyki, do 1955 pozostajał deputowanym. W 1952 stanął po stronie wykluczonego z partii André Marty przez co stracił wszystkie stanowiska w PCF. Nie został jednak z niej wyrzucony do czego doszło dopiero w 1970 kiedy potępił oficjalne stanowisko partii wobec Praskiej Wiosny. W 1975 przeszedł na emeryturę, od końca wojny zajmował się także spisywaniem wspomnień z okresu okupacji. Po śmierci Charles Tillon został pochowany na wojskowym cmentarzu w Rennes[7].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą żoną Charles'a Tillon była Marie-Louise "Colette" Camaillat (1909-1947), z którą miał dwóch synów Claude'a (ur. 1928) i Jacques'a (ur. 1942). Cztery lata po jej śmierci ożenił się ponownie z Raymonde Barbé, ze związku urodziły się dwie córki Itea (ur. 1950) i Nadia (ur. 1952)[8].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Les F.T.P., témoignage pour servir à l'histoire de la Résistance, 1962
  • La révolte vient de loin, 1969.
  • Un " procès de Moscou " à Paris, 1971.
  • On chantait rouge, 1977.
  • Le laboureur et la République, 1983.
  • Les F. T. P. soldats sans uniforme, 1991.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Charles Tillon, La Révolte vient de loin.
  2. TILLON Charles, Joseph - Maitron, maitron-en-ligne.univ-paris1.fr [dostęp 2019-12-25] (fr.).
  3. Le Matin : derniers télégrammes de la nuit | 1940-04-04 | Gallica, gallica.bnf.fr [dostęp 2019-12-25].
  4. L'appel du 17 juin 1940 de Charles Tillon, éclipsé par celui du 18... - France 3 Nouvelle-Aquitaine, france3-regions.francetvinfo.fr [dostęp 2019-12-25] (fr.).
  5. TILLON Charles, Joseph - Maitron, maitron-en-ligne.univ-paris1.fr [dostęp 2019-12-25] (fr.).
  6. Musée de la résistance en ligne, museedelaresistanceenligne.org [dostęp 2019-12-25].
  7. Rennes - Service Funéraire - Sépultures et Personnalités - Charles TILLON, cimetieres.rennes.fr [dostęp 2019-12-25].
  8. Musée de la résistance en ligne, museedelaresistanceenligne.org [dostęp 2019-12-25].
  9. Décret du 31 décembre 1992 portant promotion | Legifrance, www.legifrance.gouv.fr [dostęp 2019-12-25].
  10. Décret du 31 décembre 1992 portant promotion | Legifrance, www.legifrance.gouv.fr [dostęp 2019-12-25].
  11. Wikiwix's cache, archive.wikiwix.com [dostęp 2019-12-25] (fr.).
  12. Wikiwix's cache, archive.wikiwix.com [dostęp 2019-12-25] (fr.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]